Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach

Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach zaprasza 8 czerwca (poniedziałek) 2026 r. o godz. 11.00 na uroczystość oznaczenia grobu Jana Klicha znakiem pamięci ,,Tobie Polsko”.

Wydarzenie z udziałem zaproszonych gości odbędzie się na cmentarzu parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Cięcinie, gm. Węgierska Górka, przy ul. Jana Pawła II (kwatera B, rząd 10, grób 16).

Jan Klich urodził się 17 kwietnia 1887 roku w Zbylitowskiej Górze pod Tarnowem jako syn Franciszka i Zofii z domu Stelmach. Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie podjął pracę we wsi Trzebinia niedaleko Żywca. Po upływie dwóch latach Szkolna Rada Krajowa powierzyła mu stanowisko kierownika szkoły jednoklasowej w Soli w powiecie żywieckim. Wraz z wybuchem I wojny światowej został zmobilizowany i otrzymał przydział do austro-węgierskiego 57. Galicyjskiego Pułku Piechoty. W latach 1916 - 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej na terenie guberni samarskiej. 1 listopada 1918 r. ochotniczo wstąpił w szeregi baonu żywieckiego Grupy gen. Franciszka Aleksandrowicza. Jako dowódca kompanii w styczniu roku następnego walczył na froncie ukraińskim, lecz z powodu choroby powrócił do Żywca i został przydzielony do grupujących się oddziałów w Milówce. W randze adiutanta III baonu Grupy gen. Aleksandrowicza brał udział w walkach w obronie Śląska Cieszyńskiego w okolicach Istebnej podczas inwazji czeskiej w ostatnich dniach stycznia 1919 r. Zdemobilizowany 16 marca 1919 r. Pół roku później otrzymał awans na stanowisko kierownika szkoły dwuklasowej w Wieprzu. Choć od razu dał się poznać jako doskonały organizator, nie dane mu było w pełni rozwinąć swych talentów. W związku z naporem bolszewików na początku sierpnia 1920 r. ponownie został powołany do wojska jako podporucznik w szeregi pułku strzelców przy 20. Dywizji Piechoty gen. Mikołaja Osikowskiego. Ostatecznie bezterminowo urlopowany z dniem 31 stycznia 1921 r. celem umożliwienia pełnienia obowiązków nauczycielskich. A uważał je za swego rodzaju posłannictwo i misję społeczną, które spotykały się z ogromnym uznaniem. Jego wiedza oraz zaangażowanie na rzecz wspólnoty lokalnej w rozmaitych płaszczyznach przynosiły wymierne efekty w postaci poprawy warunków bytowych, wzrostu poziomu edukacji, a także aktywizacji mieszkańców. Zmarł 30 czerwca 1949 r. w Wieprzu.