English version
8 czerwca 2026 r. na cmentarzu parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Cięcinie, gm. Węgierska Górka, przy ul. Jana Pawła II odbyła się uroczystość oznaczenia grobu Jana Klicha – żołnierza, patrioty, nauczyciela i działacza społecznego – plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” oraz znakiem pamięci „Tobie Polsko”. Wydarzenie zostało zorganizowane przez Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach.
W uroczystości udział wzięli potomkowie Jana Klicha, wójt gminy Węgierska Górka Piotr Tyrlik, proboszcz parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej ks. dr Henryk Zątek, delegacje społeczności Szkoły Podstawowej im. Jana Klicha w Wieprzu na czele z dyrektorem Grzegorzem Ciurlą oraz Szkoły Podstawowej nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Cięcinie, przedstawiciele stowarzyszeń, organizacji społecznych i związkowych, Ochotniczej Straży Pożarnej, członkinie miejscowych Kół Gospodyń Wiejskich, a także mieszkańcy Cięciny i okolicznych miejscowości.
Wartę przy pomniku nagrobnym pełnili kadeci z Zespołu Szkół Agrotechnicznych i Ogólnokształcących im. Józefa Piłsudskiego w Żywcu-Moszczanicy. Poczty sztandarowe wystawiły: Towarzystwo Miłośników Ziemi Żywieckiej, Związek Podhalan Oddział Górali Żywieckich z siedzibą w Milówce, Ochotnicza Straż Pożarna w Wieprzu, Stowarzyszenie Dzieci Serc, Hufiec ZHP Węgierska Górka im. Obrońców Węgierskiej Górki oraz Szkoła Podstawowa im. Jana Klicha w Wieprzu.
Przemówienia okolicznościowe wygłosili wójt gminy Węgierska Górka Piotr Tyrlik oraz Marlena Mikusz, prawnuczka Jana Klicha. Wydarzenie poprowadził Jan Kwaśniewicz, naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Katowicach, który przybliżył ideę oznaczania grobów symbolicznymi plakietami oraz podkreślił konieczność pielęgnowania pamięci historycznej jako moralnego obowiązku wobec minionych pokoleń.
Życiorys bohatera uroczystości przedstawiła Anna Binek-Zajda z Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Katowicach. Oznaczenia grobu znakiem pamięci „Tobie Polsko” dokonał Jan Kwaśniewicz, natomiast plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” grób oznaczyła Jadwiga Klimonda, prezes Stowarzyszenia Dzieci Serc, a zarazem inicjatorka wpisania miejsca spoczynku Jana Klicha do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.
Następnie ks. dr Henryk Zątek odmówił modlitwę w intencji zmarłego. Ceremonię zakończyło złożenie kwiatów i zapalenie zniczy.
Jan Klich urodził się 17 kwietnia 1887 roku w Zbylitowskiej Górze pod Tarnowem jako syn Franciszka i Zofii z domu Stelmach. Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie podjął pracę we wsi Trzebinia niedaleko Żywca. Po upływie dwóch latach Szkolna Rada Krajowa powierzyła mu stanowisko kierownika szkoły jednoklasowej w Soli w powiecie żywieckim. Wraz z wybuchem I wojny światowej został zmobilizowany i otrzymał przydział do austro-węgierskiego 57. Galicyjskiego Pułku Piechoty. W latach 1916 - 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej na terenie guberni samarskiej. 1 listopada 1918 r. ochotniczo wstąpił w szeregi baonu żywieckiego Grupy gen. Franciszka Aleksandrowicza. Jako dowódca kompanii w styczniu roku następnego walczył na froncie ukraińskim, lecz z powodu choroby powrócił do Żywca i został przydzielony do grupujących się oddziałów w Milówce. W randze adiutanta III baonu Grupy gen. Aleksandrowicza brał udział w walkach w obronie Śląska Cieszyńskiego w okolicach Istebnej podczas inwazji czeskiej w ostatnich dniach stycznia 1919 r. Zdemobilizowany 16 marca 1919 r. Pół roku później otrzymał awans na stanowisko kierownika szkoły dwuklasowej w Wieprzu. Choć od razu dał się poznać jako doskonały organizator, nie dane mu było w pełni rozwinąć swych talentów. W związku z naporem bolszewików na początku sierpnia 1920 r. ponownie został powołany do wojska jako podporucznik w szeregi pułku strzelców przy 20. Dywizji Piechoty gen. Mikołaja Osikowskiego. Ostatecznie bezterminowo urlopowany z dniem 31 stycznia 1921 r. celem umożliwienia pełnienia obowiązków nauczycielskich. A uważał je za swego rodzaju posłannictwo i misję społeczną, które spotykały się z ogromnym uznaniem. Jego wiedza oraz zaangażowanie na rzecz wspólnoty lokalnej w rozmaitych płaszczyznach przynosiły wymierne efekty w postaci poprawy warunków bytowych, wzrostu poziomu edukacji, a także aktywizacji mieszkańców. Zmarł 30 czerwca 1949 r. w Wieprzu.