English version
W wydarzeniu udział wzięli: rodzina Bolesława Niemca, Monika Pniakowska-Syska – dyrektor Muzeum Zagłębia w Będzinie, Aneta Wcisło – wicedyrektor Muzeum Zagłębia w Będzinie, Sławomir Kałuża – pracownik Działu Historii Muzeum Zagłębia w Będzinie, Krzysztof Klebach – przewodniczący Klubu „Gazety Polskiej II” w Będzinie, ks. kan. Andrzej Stępień – proboszcz parafii Świętej Trójcy w Będzinie, Sandra Ucieklak – zastępca naczelnika Wydziału Promocji, Kultury, Sportu i Komunikacji Społecznej Urzędu Miejskiego w Będzinie, reprezentująca prezydenta miasta Będzina Łukasza Komoniewskiego, delegacja uczniów z Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Technicznych w Czeladzi, delegacja uczniów z Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Będzinie oraz mjr Adam Strzelecki, reprezentujący 13. Śląską Brygadę Obrony Terytorialnej.
Uroczystość poprowadził oraz oznaczył grób Jan Kwaśniewicz, naczelnik Oddziałowego Biura Walk i Męczeństwa IPN w Katowicach.
Posterunek honorowy wystawiła 13. Śląska Brygada Obrony Terytorialnej.
-
Uroczystość oznaczenia grobu Bolesława Niemca plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” – Będzin, 18 maja 2026. Fot.: IPN Krzysztof Łojko -
Uroczystość oznaczenia grobu Bolesława Niemca plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” – Będzin, 18 maja 2026. Fot.: IPN Krzysztof Łojko -
Uroczystość oznaczenia grobu Bolesława Niemca plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” – Będzin, 18 maja 2026. Fot.: IPN Krzysztof Łojko -
Uroczystość oznaczenia grobu Bolesława Niemca plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” – Będzin, 18 maja 2026. Fot.: IPN Krzysztof Łojko -
Uroczystość oznaczenia grobu Bolesława Niemca plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” – Będzin, 18 maja 2026. Fot.: IPN Krzysztof Łojko
Bolesław Niemiec urodził się 6 kwietnia 1904 r. w Będzinie, w rodzinie górniczej. Rodzicami byli Adam Niemiec i Franciszka z Łaskawskich. Ukończywszy 16 lat zaciągnął się do wojska. Od 25 lipca 1920 r. do 25 listopada 1920 r. stacjonował w Kieleckim Batalionie Ochotniczym 3. Kompanii, którego dowódcą był major Żaba. W 1924 r. został zmobilizowany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej przez ówczesną Powiatową Komendę Uzupełnień w Sosnowcu. Od 1 października służył w 12. Pułku Kresowym Artylerii Lekkiej w Złoczowie. Tam został poznany jako energiczny żołnierz o wysokiej inteligencji, dużym wyszkoleniu, lojalności służbowej i dyscyplinie. W 1925 r. odbył kurs podoficerski. W tym roku poznał swoją przyszłą żonę Melanię. W dniu 15 lipca 1927 r. otrzymał pochwałę za wzorową pracę w pułku. Następnie 1 czerwca 1928 r. awansował na stopień plutonowego. W lutym 1936 r. został skierowany do 54. Pułku piechoty w Tarnopolu, a w październiku do Szkoły Strzelania Artylerii w Toruniu. W Toruniu wraz z rodziną przebywał do wybuchu II wojny światowej. W nocy z 1 na 2 września 1939 r. został skierowany z 24 pułkiem artylerii lekkiej do Jarosławia, gdzie brał czynny udział w Wojnie Obronnej. Jednak po napaści ZSRR na Polskę, w dniu 17 września został zmuszony do złożenia broni przed Armią Radziecką w Tarnopolu. Do 3 lutego 1941 r. przebywał w łagrach na Syberii. Był to czas niewolniczej pracy przy wyrębie drzew. Następnie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR – Armii gen. Andersa. W 1942 r. został przydzielony do kompanii sanitarnej – 3. Szpitala Wojennego. Przeszedł szlak z ZSRR przez Persję, Irak, Palestynę, Egipt do Włoch, gdzie brał udział w bitwie o Monte Cassino. Następnie został przerzucony do Anglii, przebywając tam do 1949 r., po czym powrócił do Ojczyzny. Został odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Gwiazdą za Wojnę 1939 – 45, Gwiazdą Italii, Odznaką Pamiątkową 2. Korpusu, Medalem The War Medal 1939 – 45. Ostatnie lata spędził w gronie rodzinnym. Odszedł 10 lutego 1973 r. w wieku 69 lat.