24 listopada 2025 r. na cmentarzu parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach odbyła się uroczystość oznaczenia grobu obrońcy Lwowa śp. Ludwika Giebułtowicza plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”.
W wydarzeniu udział wzięli między innymi wnuczka Bohatera Jadwiga Feifer wraz z rodziną, proboszcz parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła ks. kan. dr hab. Andrzej Nowicki, przedstawiciele Wydziału Kultury Urzędu Miasta Katowice, Muzeum Historii Katowic, członkowie miejscowego Oddziału Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, delegacja społeczności szkolnej I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Katowicach.
Posterunek honorowy wystawiła 13 Śląska Brygada Obrony Terytorialnej im. ppłka. dypl. Tadeusza Puszczyńskiego.
Wydarzenie poprowadził Jan Kwaśniewicz, naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętnienia Walk i Męczeństwa IPN w Katowicach, który dokonał również aktu oznaczenia grobu, po czym ks. proboszcz Andrzej Nowicki odmówił okolicznościową modlitwę.
-
Uroczystość oznaczenia grobu obrońcy Lwowa śp. Ludwika Giebułtowicza plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”. Fot.: IPN Krzysztof Łojko -
Uroczystość oznaczenia grobu obrońcy Lwowa śp. Ludwika Giebułtowicza plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”. Fot.: IPN Krzysztof Łojko -
Uroczystość oznaczenia grobu obrońcy Lwowa śp. Ludwika Giebułtowicza plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”. Fot.: IPN Krzysztof Łojko
Ludwik Władysław Giebułtowicz urodził się 15 czerwca 1898 roku w Przemyślu w rodzinie Ludwika i Zofii z Zakrzewskich. W pierwszych dniach sierpnia 1914 r. z XXV Przemyską Drużyną Strzelecką wyjechał do Krakowa. Podając nieprawdziwą datę urodzenia zaciągnął się ochotniczo do 12. kompanii Legionów Polskich tj. późniejszego V batalionu 5. pułku piechoty dowodzonego wówczas przez por. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego. Następnie przeniesiony został do 1. pułku ułanów Legionów Polski (4 pluton, 1 szwadron) pod dowództwem por. Władysława Beliny-Prażmowskiego. Szlak bojowy Ludwika Giebułtowicza wiódł przez Miechów, Laski Murowane, aż pod Krzywopłoty. Tu, w dniach 17–18 listopada 1914 roku wziął udział w bitwie stoczonej z wojskami rosyjskimi, w wyniku której został poważnie ranny w lewą nogę odłamkiem granatu. Ewakuowany z pola walki leczenie odbywał w szpitalu w Bielsku, do którego przybył 24 grudnia 1914 roku. W 1915 roku, na podstawie orzeczenia komisji superrewizyjnej w Kętach stwierdzono u niego inwalidztwo na poziomie 45% i idącą w ślad za tym niezdolność do dalszej służby wojskowej. Po opuszczeniu Legionów zamieszkał w Bielsku, gdzie kontynuował naukę w tamtejszym gimnazjum. Pomiędzy 15 stycznia a 15 lutego 1918 roku pracował jako urzędnik w Polskim Banku Przemysłowym w Drohobyczu, po czym 17 lutego 1918 roku przeprowadził się do Lwowa.
Noc z 31 października na 1 listopada 1918 roku zastała go w podlwowskiej wsi Rzęsna Polska. Wobec próby przejęcia miasta przez Ukraińców, już 1 listopada zgłosił się do oddziałów polskich we Lwowie. W dniach 1–4 listopada brał udział we wszystkich walkach w rejonach odcinków Szkoła Sienkiewicza oraz Dom Techników. 5 listopada przyłączył się do szwadronu jazdy lwowskiej dowodzonego przez por. Tadeusza Krynickiego, pod którego rozkazami walczył zarówno o Lwów, jak i o wyzwolenie Małopolski Wschodniej. Po zakończonych walkach z Ukraińcami kontynuował służbę w Wojsku Polskim. Całokształt problemów ze zdrowiem spowodował, że nie był już w stanie walczyć na froncie, toteż odkomenderowano go do Parku Uzbrojenia Armii Nr 2 (później Nr 3). Tam służył do 20 listopada 1920 roku, po czym na mocy orzeczenia komisji przeglądowej przy Powiatowej Komendzie Uzupełnień w Przemyślu z dnia 20 października 1920 roku został zwolniony z wojska.
Rozstanie z mundurem nie oznaczało kresu działań na rzecz odbudowy państwa polskiego. Zapewne odpowiednie cechy charakteru, doświadczenia bojowe, a nade wszystko zdobyte zaufanie przełożonych spowodowały, że w latach 1920–1921 podjął współpracę z Oddziałem II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W ramach tych prac pełnił funkcję kuriera Komisariatu Plebiscytowego w Bytomiu, przewożąc tajną korespondencję do Dowództwa Okręgu Generalnego w Warszawie i we Lwowie. Współpracę z Oddziałem II zakończył przypuszczalnie w drugiej połowie 1921 roku. Jeszcze w tym samym roku powrócił do Lwowa, gdzie do 1924 roku pracował jako urzędnik w Polskim Banku Przemysłowym. W 1925 r. przeprowadził się do Borowna i zajął prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Trzy lata przed wybuchem II wojny światowej ponownie zamieszkał we Lwowie. Otrzymał posadę urzędnika w Wojewódzkim Biurze do Spraw Finansowo-Rolnych. W drugiej połowie 1937 lub najdalej wczesną wiosną 1938 roku zmienił miejsce pracy, przenosząc się do Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych.
Okres okupacji należał do szczególnie ciężkich dla rodziny Giebułtowiczów. Stracili majątek w Borownie, choć uniknęli wywózki. Imał się też każdej pracy, która pozwalała na utrzymanie rodziny. Lwów opuścili ostatecznie jednym z ostatnich transportów, przekraczając nową granicę w Bełżcu 22 maja 1946 roku. Po otrzymaniu 800 zł zapomogi wyruszyli w dalszą podróż przez Polskę centralną i Poznań, trafiając ostatecznie 13 lipca 1946 roku do Katowic. W tym mieście zmarł 9 marca 1972 r.
Wyróżniony Odznaką Pierwszej Załogi Obrony Lwowa, Krzyżem Obrony Lwowa oraz Krzyżem Obrony Lwowa z Mieczami, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości.