English versionZ inicjatywy Śląskiego Klubu Miłośników Historii i Kultury Lwowa w środę 22 listopada 2023 r. odbyła się uroczystość uczczenia poległych i zmarłych Obrońców Lwowa w listopadzie 1918 r. W kościele pw. św. Szczepana w Katowicach-Bogucicach została odprawiona msza św. w intencji poległych i zmarłych Obrońców Lwowa, a następnie na cmentarzu parafialnym złożono kwiaty na grobie por. Marii Szymańskiej –Jasińskiej. Hołd oddano także bohaterskiemu kapelanowi Obrońców Lwowa ks. Alfredowi Dobieckiemu, który pochowany jest w mogile Bonifratrów na cmentarzu OO. Bonifratrów w Katowicach-Bogucicach. W uroczystości wzięli udział: Antoni Wilgusiewicz, prezes Śląskiego Klubu Miłośników Historii i Kultury Lwowa, Mariusz Skiba, wiceprezydent Katowic, Renata Skoczek, pracownik Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach oraz przedstawiciele katowickich instytucji kultury.
Por. Maria Szymańska po mężu Jasińska (1892 – 1985) urodzona we Lwowie, gdzie zaangażowała się w młodości w działalność organizacji niepodległościowych. Była kurierką w oddziale Aleksandry Szczerbińskiej (później Piłsudskiej) I Brygady Legionów Polskich. Przeszła przeszkolenie w POW. W listopadzie 1918 r. wzięła udział w walkach z Ukraińcami o Lwów; pełniła funkcje łączniczki i kurierki. Od grudnia 1918 r. w oddziale kobiecym Miejskiej Straży Obywatelskiej dowodzonym przez Marię Bednarską. W styczniu 1919 roku została przydzielona do 2 baterii 4 Pułku Artylerii Ciężkiej na Wysokim Zamku we Lwowie w plutonie kobiecym wchodzącym w skład Milicji Obywatelskiej Kobiet, który stanowił osłonę baterii. W maju 1920 r. objęła stanowisko dowódcy 1 batalionu Ochotniczej Legii Kobiet we Lwowie. 27 lipca 1920 r. wydała słynny rozkaz dzienny w 1 batalionie OLK z którego fragment jest dziś cytowany przez wielu historyków "...w nagrodę czeka was zaszczytna śmierć...". Wojska bolszewickie zostały wówczas zatrzymane na przedpolach "Najwierniejszego z wiernych miast". Odznaczona Krzyżem Obrony Lwowa i Odznaką Orlęta Lwowskie. Zweryfikowana została w 1922 r. w stopniu porucznika Wojska Polskiego i otrzymała Krzyż Walecznych za walki w obronie Lwowa w latach 1918/19. Zdemobilizowana w 1922 r. po rozwiązaniu Ochotniczej Legii Kobiet. Była nauczycielką na Kresach Wschodnich. Pełniła funkcję prezesa Związku Legionistek Polskich oddziału we Lwowie do 1933 r. Po wojnie mieszkała w Warszawie, a następnie w Katowicach, gdzie zmarła 27 lipca 1985 r.
