Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach

7 listopada 2023 r. na fasadzie zabytkowego budynku szpitala w Rudzie Śląskiej-Bielszowicach została odsłonięta tablica upamiętniająca dr. Stanisława Skibę, lekarza, wieloletniego dyrektora i ordynatora chirurgii bielszowickiego szpitala, a także powstańca śląskiego, działacza niepodległościowego i więźnia niemieckich obozów koncentracyjnych. - To nasz obowiązek, by oddać hołd Doktorowi Skibie, a także kultywować pamięć o tych, którzy byli gotowi poświęcić swoje życie i zdrowie dla naszej Ojczyzny – mówi Michał Pierończyk, prezydent miasta.

- Mało jest miejsc, które upamiętniają osoby biorące udział w powstaniach śląskich jako służba pomocnicza, a ich rola była bardzo ważna – zauważył Jan Kwaśniewicz, naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach. – Dlatego cieszę się, że postać Stanisława Skiby, lekarza powstańczego, została upamiętniona. Myślę też, że szpital to dobre miejsce na uczczenie tej osoby, bo tablice pamiątkowe to nie tylko hołd, to również edukacja. Każda osoba wchodząca do szpitala będzie miała okazję poznać cząstkę historii tego miejsca – podkreślił.

Stanisław Skiba urodził się 25 marca 1887 r. w Katowicach-Załężu. Był synem Andrzeja, ślusarza i pracownika gazowni miejskiej w Katowicach oraz Marii z domu Szymura. Małżeństwo miało jeszcze trzech synów: Henryka, Józefa i Pawła oraz córkę Jadwigę. Warto podkreślić, że cała rodzina uważała się za Polaków i pielęgnowała polskie tradycje. Również żona Stanisława Skiby wywodziła się z rodziny polskich patriotów. Antonina, z którą wziął ślub 27 października 1917 r., była córką Tomasza Dudzika, znanego w Mysłowicach działacza i przewodniczącego tamtejszego Komitetu Plebiscytowego.

Gimnazjum ukończył w marcu 1908 r. Katowicach, a następnie studiował medycynę we Wrocławiu, Lipsku i Monachium, gdzie w sierpniu 1914 r. otrzymał dyplom lekarski. Tytuł doktora nauk medycznych Uniwersytetu Jagielloński otrzymał 14 czerwca 1922 r.

Swoją ścieżkę zawodową rozpoczął w szpitalu miejskim w Berlinie, a od września 1914 r. przez cztery lata pracował w szpitalu brackim w Królewskiej Hucie, a następnie w Tarnowskich Górach i Katowicach-Załężu. W kwietniu 1928 r. objął stanowisko naczelnego lekarza i ordynatora chirurgii szpitala w Bielszowicach. W sierpniu i wrześniu 1939 r. kierował ewakuacją placówki i tymczasowo pełnił funkcję zastępcy dyrektora szpitala w Mysłowicach. 25 września 1939 r. został zwolniony z pracy z powodu udziału w Powstaniach Śląskich.

Jeszcze pracując w Katowicach-Załężu był ławnikiem w tamtejszej radzie gminnej, działał w miejscowym Komitecie Plebiscytowym i był członkiem Komisji Parytetycznej ze strony polskiej na miasto Katowice. W czasie III powstania śląskiego był lekarzem Katowickiego Pułku Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego. Był odznaczony Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I klasy.

20 maja 1940 r. został aresztowany przez gestapo i do 15 kwietnia 1941 r. jako więzień polityczny przebywał w obozach koncentracyjnych m.in. w Dachau i Sachsenhausen-Oranienburg. Od 1 marca 1944 r. do 30 stycznia 1945 r. pracował przymusowo jako lekarz pomocniczy w szpitalu w Szopienicach, a po wkroczeniu Armii Czerwonej, od 31 stycznia do 28 lutego 1945 r., jako tymczasowy kierownik szpitala w Mysłowicach. Po powrocie do tej placówki dawnego dyrektora, Skiba wrócił do szpitala w Bielszowicach, gdzie od 1 marca 1945 r. pełnił obowiązki dyrektora (do listopada 1952 r.) i ordynatora chirurgii. Pracę zawodową kontynuował do października 1969 r.

Był mocno zaangażowany w odbudowę polskiej służby zdrowia po II wojnie światowej, a także w pracę społeczną. Od 1 maja 1945 r. działał w Polskim Czerwonym Krzyżu, był również założycielem i prezesem bielszowickiego koła Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych.

Stanisław Skiba zmarł 22 stycznia 1970 r. w Rudzie Śląskiej - Bielszowicach. Jest pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.

Mat prasowy UM Ruda Śląska