Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Katowicach (stan na sierpień 2022 r.)

Śledztwa w toku

Zbrodnie komunistyczne

  1. Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej jednocześnie zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej w okresie od 1 do 26 września 1946 r. na terenie powiatów nyskiego, brzeskiego i gliwickiego, przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, będącej zbrodnią zabójstwa popełnioną przez opracowanie planu i kierowanie realizacją operacji specjalnej pod kryptonimem „Lawina”, mającej na celu fizyczną likwidację członków zgrupowania Narodowych Sił Zbrojnych z terenu Podbeskidzia pod dowództwem Henryka Flamego ps. „Bartek” w toku której pozbawieni życia zostali: Bączek Roman, Biegun Jan, Byrdy Antoni, Daniec Józef, Daniec Leopold, Dróżdż Jan, Ficek Jan, Golec Stanisława, Greń Józef, Karol Talik, Talik Franciszek, Krupa Jan, Lewicki Józef, Łaciak Jakub, Łajczak Jan, Łajczak Stanisław, Mach Teodor, Machej (ew. Madej) Józef, Marek Józef, Maślanka Józef, Maślanka Karol, Matkak Jan, Nowotarski Władysław, Pajestka Franciszek, Pajestka Michał, Pezda Jan, Piątek Kazimierz, Pilarz Stefan, Przewoźnik Jan, Leopold Sikliński, Skrzypek Tadeusz, Szczotka Karol, Sztykiel Zygmunt, Talik Franciszek, Talik Karol, Tomasik Eugeniusz, Walczak Jakub, Więzik Antoni, Więzik Rudolf, Witos Michał, Witos Stanisław, Walczak Antoni, Władysław Nowatorski, Wojciuch Jan, Wojciuch Julian, Wojtas Jan, Zawada Franciszek, Zawada Jan, Zawada Józef, Żurek Jan oraz o nazwiskach: Bąk, Bujok, Cieślar, Frydel, Góral, Hraścina, Tetłok, Kowalczyk oraz 100 bliżej nieustalonych żołnierzy poprzez: - oddanie strzału z broni palnej w potylicę, wobec 69 żołnierzy w/w formacji zbrojnej na terenie nieustalonej miejscowości byłego powiatu opolskiego - wysadzenie w powietrze, co najmniej 30 – 40 żołnierzy w/w formacji zbrojnej, w zaminowanym drewnianym baraku, na terenie poniemieckiego lotniska w Starym Grodkowie, - wysadzenie w powietrze co najmniej kilkudziesięciu żołnierzy w/w formacji zbrojnej, w zaminowanej murowanej oborze, na terenie miejscowości Barut, - przy czym, wobec Andrzeja Bujaka oraz żołnierza NSZ o nazwisku Cieślar zamiar zabójstwa nie został zrealizowany z powodu ucieczki pokrzywdzonych z miejsca zdarzenia (S 30.2016.Zk)
    Postanowieniem z dnia 08 kwietnia 2016 roku podjęto umorzone śledztwo S 71.2012.Zk.
    W dniu 16 marca 2016 roku tutejsza Komisja uzyskała informację, że w toku prac archeologicznych mających na celu odnalezienie szczątków ofiar tej zbrodni na podstawie ustaleń poczynionych w toku niniejszego śledztwa w lesie w okolicach miejscowości Stary Grodków ujawniono szereg przedmiotów mogących pochodzić od żołnierzy NSZ w postaci ryngrafów i odznak wojskowych w postaci orzełków. Dalsze prace prowadzone do dnia 7 kwietnia 2016 roku ujawniły 8 jam grobowych zawierających szczątki kostne nieustalonej liczby osób jednak nie mniejszej niż 24 osoby, przy czym w jednej   z czaszek  ujawniono otwór mogący być śladem rany postrzałowej a na szeregu dalszych szczątkach ślady urazowej amputacji kończyn dolnych. Z uwagi na miejsce ich ujawnienia jak również charakter obrażeń zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogą to być szczątki grupy 30-40 żołnierzy NSZ zabitych poprzez wysadzenie w powietrze budynku, w którym się znajdowali i pochowanych na terenie nieustalonej do tej pory lokalizacji w okolicach dawnego niemieckiego lotniska wojskowego. W toku śledztwa przesłuchano jednego świadka i zasięgnięto opinii Katedry Medycyny Sądowej  Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu w celu ustalenia mechanizmu zgonu osób, od których pochodzą ujawnione szczątki kostne.
    W dniu 16 marca 2016 roku tutejsza Komisja uzyskała informację, że w toku prac archeologicznych mających na celu odnalezienie szczątków ofiar tej zbrodni na podstawie ustaleń poczynionych w toku niniejszego śledztwa w lesie w okolicach miejscowości Stary Grodków ujawniono szereg przedmiotów mogących pochodzić od żołnierzy NSZ w postaci ryngrafów i odznak wojskowych w postaci orzełków. Dalsze prace prowadzone do dnia 7 kwietnia 2016 roku ujawniły 8 jam grobowych zawierających szczątki kostne nieustalonej liczby osób jednak nie mniejszej niż 24 osoby, przy czym w jednej z czaszek  ujawniono otwór mogący być śladem rany postrzałowej a na szeregu dalszych szczątkach ślady urazowej amputacji kończyn dolnych. Uzyskano opinię opinią sądowo–lekarsko-antropologiczną z której wynika, iż zeszkieletowane szczątki należą co najmniej 30 osób o czym świadczy obecność 30 lewych kości udowych. Większość ujawnionych szczątków tworzyły anatomiczną całość. Ze szczątków pobrano do badań genetycznych próbki w postaci zębów, co pozwoliło dotychczas na uzyskanie 22 profili genetycznych, które poddano analizie porównawczej z profilami genetycznymi krewnych osób zaginionych w 1946 r. członków oddziału „Bartka”. Trwają czynności zmierzające do ustalenia pokrzywdzonych zbrodnią, ich krewnych, wreszcie identyfikacji ofiar.
    Ze szczątków pobrano próbki do badań genetycznych, które poddano analizie porównawczej z profilami genetycznymi krewnych osób zaginionych w 1946 r. członków oddziału „Bartka”. Trwają czynności zmierzające do ustalenia pokrzywdzonych zbrodnią, ich krewnych, wreszcie identyfikacji ofiar. Do chwili obecnej pobrano próbki od 158 osób zaś na podstawie badań DNA zidentyfikowano szczątki 14 członków oddziału „Bartka”.

     
  2. Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej i zbrodni przeciwko ludzkości polegającej na stosowaniu represji i naruszaniu praw człowieka w postaci przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych państwa komunistycznego stanowiącego bezprawne pozbawienie wolności Edwarda R., Andrzeja B., Macieja J., Teresy Ch., Józefa G., Natalii M., Marka K., Grażyn W. i Roberta S. na okres powyżej 7 dni w Katowicach poprzez skazania pokrzywdzonych przez Sąd Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na sesji wyjazdowej w Katowicach wyrokiem o sygn. SoW 422/82 z dnia 17 maja 1982 r. za popełnienie w dniu 13 grudnia 1981 r. przestępstw z art. 46 ust. 1 i art. 48 ust. 2, 3 i 4 Dekretu o stanie wojennym z dnia 12 grudnia 1981 r. w sytuacji, gdy czyny w/w oskarżonych nie wypełniały znamion przypisanych im przestępstw, co stanowiło poważne prześladowania z powodu przynależności osób prześladowanych do określonej grupy polityczno-społecznej, która sprzeciwiła się bezprawnemu wprowadzeniu stanu wojennego oraz pozbawieniu podstawowych praw
    i wolności obywatelskich, a także działanie na szkodę interesu prywatnego  (S 2.2022.Zk).

    Śledztwo zostało wszczęte postanowieniem z dnia 17 stycznia 2022 r.
    Po wprowadzeniu stanu wojennego Edward R., Andrzej B., Maciej J. działający  w Międzyzakładowym Komitecie Koordynacyjnym NSZZ „Solidarność” w Bytomiu postanowili kontynuować działalność i wydawać pismo „Biuletyn Informacyjny”, zawierający prawdziwe informacje o tym co dzieje się w kraju oraz komentarze do tego. Za pomocą powielacza produkcji duńskiej redagowali i drukowali biuletyny. W kolportaż biuletynu zaangażowali się inni członkowie „Solidarności: Józef G. i nauczycielka Teresa Ch. Dołączyła do nich młodzież z V Liceum Ogólnokształcące im. Jana Smolenia w Bytomiu, rozrzucając biuletyn i ulotki na klatkach schodowych całego Bytomia. Tylko Marek K., Grażyna W. i Robert S. mieli ukończone 17 lat. W marcu 1982 r. rozpoczęły się aresztowania członków grupy kolportującej ulotki. Śledztwo prowadziła Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w Gliwicach, nadzorowana w tym czasie przez Witolda K., w trybie doraźnym, co oznaczało, iż zgodnie z dekretem z dnia 12 grudnia 1981 r. o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego, stosowanie tymczasowego aresztowania w każdym przypadku było obligatoryjne. W dniu 30 kwietnia 1982 r. prokurator Krystian J. skierował akt oskarżenia do Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. Oskarżonym zarzucał on niezaprzestanie działalności związkowej i redagowanie, drukowanie, gromadzenie oraz rozpowszechnianie pism zawierających fałszywe wiadomości mogące wywołać niepokój publiczny. Na sesji wyjazdowej SŚOW w Katowicach, po zakończeniu rozprawy w dniu 15 maja 1982 r. prokurator Krystian J. występując w charakterze oskarżyciela zażądał uznania winy oskarżonych i wymierzenia im rażąco wysokich kar: Edwardowi R. i Andrzejowi B. - po 8 lat pozbawienia wolności, Maciejowi J. - 6 lat pozbawienia wolności, Teresie Ch. i Józefowi G.-po 5 lat pozbawienia wolności, a uczniom Markowi K., Grażynie W. i Robertowi S. po 3 lata pozbawienia wolności. Sąd w składzie: Maciej H., Marian N. i Andrzej Ch. uznał winę oskarżonych z art. 46 ust 1 i 48 dekretu o stanie wojennym i wymierzył im kary: Edwardowi R. i Andrzejowi B. - po 5 lat pozbawienia wolności, Maciejowi J. - 3 lata pozbawienia wolności, Teresie Ch. 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, Józefowi G.- 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a uczniom Markowi K., Grażynie W. i Robertowi S po 1 roku i 6 miesięcy, zawieszając karę na okres próby 3 lata.
    Analiza biuletynów i ulotek załączonych do akt sprawy karnej sygn. SoW 422/82 pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że materiały te nie zawierały fałszywych informacji odnoszących się zarówno do historii, jak i ówczesnych współczesnych wydarzeń. W świetle tego po uznaniu, że Edward R., Andrzej B., Maciej J. Józef G. i Teresa Ch. dopuścili się jedynie czynu polegającego na nie zaniechaniu działalności związkowej, a Marek K., Grażyna W. i  Robert S. nie popełnili czynu określonego w art. 48 dekretu tj. redagowania, drukowania, gromadzenia i rozpowszechniania pism zawierających fałszywe wiadomości, w maju 2022 r. wydano postanowienia i przedstawiono zarzuty Maciejowi H., Marianowi N., Krystianowi J. i Witoldowi K. zarzucając im popełnienie zbrodni komunistycznej i zbrodni przeciwko ludzkości polegającej na stosowaniu represji i naruszaniu praw człowieka poprzez pozbawienie wolności na okres przekraczający 14  dni w/w osób, polegających na żądaniu i wymierzeniu im kar pozbawienia wolności, co stanowiło pozbawienie podstawowych praw i wolności obywatelskich, a także działanie na szkodę interesu prywatnego Edwarda R., Andrzeja B., Macieja J., Teresy Ch., Józefa G., Natalii M., Marka K., Grażyny W. i Roberta S.
     
  3. Śledztwo w sprawie popełnienia: I- zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w okresie od dnia 7 marca 1958 r. do dnia 31 maja 1958 r. w Katowicach i Mysłowicach przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Komendy Wojewódzkiej MO w Katowicach wobec Romana Domagały w związku z przypisywaną działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności polegające na biciu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach w ramach prowadzonego przeciwko niemu śledztwa w celu zmuszenia go do przyznania się do zarzucanych mu czynów, co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego; II- zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w okresie od dnia 7 marca 1958 r. do dnia 31 maja 1958 r. w Katowicach i Mysłowicach przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Komendy Wojewódzkiej MO w Katowicach wobec Ernesta Pudełko w związku z przypisywaną działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności polegające na biciu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach w ramach prowadzonego przeciwko niemu śledztwa w celu zmuszenia go do przyznania się do zarzucanych mu czynów, co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 64.2022.Zk)
    Śledztwo zostało wszczęte postanowieniem z dnia 22 lipca  2022 roku.
    Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach prowadziła postępowanie o sygn. Ko 49.2018, w ramach którego ujawniono akta postępowań ówczesnego Sądu Wojewódzkiego w Katowicach o sygn. XVI Ko 574/93 i XVI Ko 609/93 o odszkodowania oraz XVI Ko 403/92 dotyczącego unieważnienia wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach. Przesłuchani w toku tych postępowań w charakterze świadków Roman Domagała i Ernest Pudełko opisali bezprawne praktyki w postaci bicia w czasie przesłuchań stosowane wobec nich w trakcie prowadzonego przeciwko nim śledztwa. Romanowi Domagale i Ernestowi Pudełko zarzucano działalność polegającą na wzięciu udziału w zebraniu mającym na celu zaplanowanie uszkodzenia pomnika wzniesionego ku czci Armii Czerwonej. Aktualnie trwa kwerenda archiwalna.
     
  4. Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko   ludzkości polegającej na przekroczeniu uprawnień w dniu 3 lipca 1945 r. w Katowicach przez funkcjonariuszy publicznych państwa komunistycznego, a to Aleksandra Wareckiego, Władysława Nitkę i Stanisława Wojciechowskiego - sędziów Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach, którzy bezprawnie pozbawili wolności Erwina Krawczyka na okres powyżej 7 dni poprzez skazanie go na karę 8 lat więzienia wyrokiem z dnia 3 lipca 1945 r. sygn. G 10/45 za czyny z art. 1 i 4 dekretu z 30 października 1944 o ochronie Państwa, co stanowiło represję z powodu przynależności do organizacji „Armia Krajowa” i tym samym działanie na szkodę interesu prywatnego (S 79.2022.Zk)
    Śledztwo wszczęto postanowieniem z dnia  26 sierpnia 2022 r
    .
    Z dotychczasowych ustaleń dokonanych w śledztwie wynika, że Erwin Krawczyk został aresztowany, a następnie skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach na karę 8 lat więzienia za czyny z art. 1 i 4 dekretu z 30 października 1944 r. o ochronie Państwa za założenie przez niego związku mającego na celu obalenie demokratycznego ustroju Państwa Polskiego i nielegalne przechowanie broni.(S 79.2022.Zk)

Zbrodnie nazistowskie

  1. Śledztwo w sprawie zastrzelenia Jana Piętki w dniu 12 czerwca 1943 r. na drodze między Sławkowem a Niwą przez żandarmów niemieckich Galwasa, Giere i Schreibera oraz zastrzelenia Tadeusza Lubińskiego (ew. Libinckiego) w dniu 14 czerwca 1943 r. w Warenżynie przez żandarma niemieckiego Kaszyka z Posterunku Żandarmerii w Wojkowicach Kościelnych, przy przyjęciu, że są to zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, stanowiące jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy niemieckiej, popełnione z motywów narodowościowych i politycznych oraz w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej (S 12.2022.Zn). 
    Postanowieniem z dnia 08 lutego 2022 roku  podjęto zawieszone śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach sygn. S 1/82 (Wz 8.2021).
    Aktualnie w śledztwie prowadzona jest obszerna kwerenda archiwalna odnośnie zdarzeń i biorących w nich udział funkcjonariuszy niemieckiej Żandarmerii. Trwają poszukiwania akt osobowych żandarmów biorących udział w zdarzeniach. Jednocześnie trwa tłumaczenie  niemieckich dokumentów dotyczących zdarzeń.
  2. Śledztwo w sprawie zbrodni przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów podjętych w celu wykonania polityki III Rzeszy, popełnionej przez naruszenie prawa międzynarodowego, wobec ludności cywilnej obszaru okupowanego, przez przedstawicieli władzy państwa niemieckiego, polegającej na dokonaniu zabójstwa poprzez zastrzelenie w okresie od 10 do 15 września 1939 r. w Katowicach Konstantego Sekułę, Pawła Szerzysko, Wilhelma Walugę, Jana Zwiorka, Karola Zwiorka, Leona Murłowskiego, Jana Gracę, Teodora Relę, Konstantego Wygacza, Karola Hesse, Cypriana Kunerta, Jana Laksę, Piotr Saksa, Jana Miczniaka, Augustyna Mrowica, Eugeniusza Nisiaka, Józefa Szukałę, Pawła Markiewkę i Rudolfa Polaka, Józefa Wyżgoła ( S 79.2021.Zn).
    Śledztwo zostało wszczęte postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2021 r.
    Celem śledztwa jest ustalenie ofiar zbrodni popełnionych w Katowicach, Chorzowie, Świętochłowicach i innych miejscach w okresie od 2 do 15 września 1939 roku przez członków Freikorpsu oraz członków specjalnych grup operacyjnych niemieckiej policji bezpieczeństwa i służby bezpieczeństwa tzw. Einsatzgruppen realizujących operację Tannenberg na Górnym Śląsku. Taki cel został częściowo zrealizowany w ramach śledztwa tut. Komisji o sygnaturze S 56.2003.Zn, w ramach którego ustalono 46 osób zamordowanych w tym okresie, jednak w wielu przypadkach nie opisano okoliczności śmierci, daty a nawet bliższych danych personalnych osób. Obecnie źródłem informacji o ofiarach niemieckiego terroru w pierwszych dniach wojny na Górnym Śląsku jest lista odnaleziona w archiwalnych aktach Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Warszawie śledztwa przeciwko Udo von Woyrschowi, sporządzona w latach 1968-1971. Wymaga ona procesowej weryfikacji, co realizowane jest w oparciu o akta sądów grodzkich oraz informacje pozyskiwane od ustalanych  zstępnych osób pokrzywdzonych.
  3. Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego z motywów narodowościowych i politycznych przez prokuratorów i sędziów Sądu Wojennego Rzeszy polegającej na orzeczeniu wobec, uprzednio pozbawionego wolności, we wrześniu 1939 r.
    w Tarnowskich Górach, Bytomiu i Brzegu, Piotra Giemzy kary śmierci, w następstwie czego pozbawiono go życia w drodze egzekucji w dniu 7 czerwca 1940 r. przez zgilotynowanie (S 21.2022.Zn).

    Śledztwo zostało wszczęte postanowieniem z dnia 16 marca 2022 r. na podstawie wykazu Ślązaków aresztowanych i zamordowanych we wrześniu 1939 r.
    Dotychczas udało się pozyskać akt zgonu Piotra Giemzy, górnika ur. 9 września 1892 r. w Szarleju i tam zamieszkałego, z dokumentu wynika, iż został on zgilotynowany w więzieniu Berlin Charlottenburg na podstawie wyroku Wojennego Sądu Rzeszy. Z Miejsca Pamięci Roter Ochse w Halle nadesłano kolejne dokumenty dotyczące Piotra Giemzy, z których wynika, iż wyrokiem sygn. akt StPL (RKA) I 676/39 z dnia 29 lutego 1940  r. orzeczono wobec niego karę śmierci z powodu zdrady krajowej. W poszukiwaniu wyroku zwrócono się z zapytaniem do Archiwum Wojskowego w Pradze, w którym znajduje się zespół Sąd Wojenny Rzeszy.
  4. Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego z motywów narodowościowych i politycznych przez funkcjonariuszy gestapo dokonujących zatrzymania oraz prokuratorów i sędziów Trybunału Ludowego w Berlinie Georga Dieschera, Hansa Bauszusa, Friedricha Tscharmanna, Schulza przy udziale prokuratora Josefa Markusa Folwilla, polegającej na orzeczeniu w dniu 29 czerwca 1942 r. kary śmierci wobec pozbawionych uprzednio wolności Władysława Żyłę w dniu 4 października 1940 r. i Gustawa Ziemskiego w dniu 6 stycznia 1941 r. w Zawierciu, Opolu, Berlinie i innych miejscach, na czas przekraczający 7 dni i ze szczególnym udręczeniem w następstwie czego pozbawiono ich życia w dniu 19 marca 1942 r. w Berlinie. W sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego z motywów narodowościowych i politycznych przez funkcjonariuszy gestapo dokonujących zatrzymania oraz prokuratorów i sędziów Trybunału Ludowego w Berlinie Waltera Hartmanna, Georga Dieschera i innych, polegającej na orzeczeniu w dniu 5 stycznia 1942 r. kary śmierci wobec pozbawionych uprzednio wolności w Zawierciu, Opolu, Berlinie i innych miejscach od dnia 1 września 1940 r. Józefa Chrzanowskiego, od dnia 2 września 1940 r. Edmunda Nowackiego, od dnia 18 września 1940 r. Fryderyka Berezę, na czas przekraczający 7 dni i ze szczególnym udręczeniem, w następstwie czego pozbawiono ich życia w dniu 19 marca 1942 r. w Berlinie (S 77.2021.Zn)
    Śledztwo w sprawie niemieckich zbrodni sądowych, stanowiących zbrodnie wojenne będące zbrodniami przeciwko ludzkości popełnionych na mieszkańcach Zawiercia za działalność w ruchu oporu skupionego wokół pisma „Płomień” zostało wszczęte postanowieniem z dnia 02 listopada 2021 r.
    Z ustaleń prowadzonego  śledztwa wynika, iż od jesieni 1939 r. prawie co tydzień wydawano pismo drukowane „Płomień”, w którym publikowano informacje z zagranicznych stacji radiowych i z prasy. Pismo zawierało wskazówki dla Polaków dotyczące oporu przeciwko niemieckim władzom i ich nakazom. Pismo osiągnęło nakład w wysokości 100 do 120 sztuk. Autorem i wydawcą był założyciel i dyrektor szkoły handlowej w Zawierciu Wacław Chrzanowski, najbliższymi współpracownikami byli Edmund Nowacki, Stanisław Czapla, Janina Nowacka, Franciszek Majczak, Fryderyk Bereza, Roman Wojcik i Jerzy Grzybczyk, którzy przygotowywali artykuły i relacje o wiadomościach zagranicznych i organizowali kolportaż pisma, do czego powołali specjalną organizację kolportażową, w której szczególnie wyróżniali się oskarżeni.  Masowe aresztowania wszystkich, którzy mieli jakikolwiek kontakt z pismem „Płomień” rozpoczęły się we wrześniu 1940 r. Większość z aresztowanych została skazana przez Trybunał Ludowy w Berlinie i Wyższy Sąd Krajowy w Katowicach na kary śmierci i kary ciężkiego więzienia. Kilka osób w tym Franciszek Majczak, zmarło przed orzeczeniem kary z powodu obrażeń odniesionych w śledztwie podczas przesłuchań. W akcie zgonu Franciszka Majczaka podano przyczynę „ciężkie zniekształcenie organów wewnętrznych, szczególnie serca i układu krążenia”. Dotychczas pozyskano sześć wyroków niemieckich sądów w tej sprawie. Trwają ustalenia dotyczące losów pokrzywdzonych skazanych na kary więzienia.
do góry