W nocy 2 marca 2016 r., w wieku 74 lat, zmarł Aleksander Przygodziński, legenda częstochowskiej „Solidarności”, charyzmatyczny przywódca legalnej i podziemnej „Solidarności” w Hucie „Częstochowa”, członek Komisji Krajowej i przewodniczący Zarządu Regionu Częstochowskiego, więzień stanu wojennego. W poniedziałek 7 marca, o godzinie 11.00, odbyła się msza św. żałobna w kościele pw. św. Józefa w Częstochowie (na Rakowie), następnie został pochowany na cmentarzu parafialnym w Strzelcach Małych k. Radomska.
Aleksander Przygodziński urodził się 23 stycznia 1942 r. w Masłowicach k. Radomska. Po ukończeniu w 1960 roku Zasadniczej Szkoły Metalowej w Radomsku zatrudnił się w Hucie im. Bolesława Bieruta w Częstochowie (obecnie Huta „Częstochowa”). Pracował tam do emerytury jako tokarz na Wydziale Obróbki i Montażu. Na fali zmian posierpniowych, 6 września 1980 r. został wybrany do nowej Rady Wydziałowej Huty. Był współzałożycielem „Solidarności” w Hucie, 23 września 1980 r. został członkiem Komitetu Założycielskiego, a w styczniu 1981 r. przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”. Uczestniczył także w powstaniu Regionu Częstochowa, 28 września 1980 r. był w grupie hutników ochraniających zebranie założycielskie Regionalnego Komitetu Założycielskiego. W listopadzie 1980 r. uczestniczył w regionalnym proteście „Solidarności” w klubie „Ikar”. W czerwcu 1981 r. został delegatem na I Walne Zebranie Delegatów Regionu Częstochowa i członkiem Zarządu Regionu. W 1981 r. był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku, podczas którego został wybrany w skład Komisji Krajowej. 30 sierpnia 1981 r. współorganizował uroczystości poświecenia sztandaru związkowego Huty na Jasnej Górze. 13 grudnia 1981 r. przebywał w Gdańsku, uniknął zatrzymania przez SB, przedostał się do Stoczni Gdańskiej, gdzie współorganizował Krajowy Komitet Strajkowy, działający do 16 grudnia. Po powrocie do Częstochowy został internowany 18 grudnia, a następnie aresztowany i już 28 grudnia skazany na 3 lata więzienia (Sąd Najwyższy podniósł karę do 5 lat więzienia), wyszedł z więzienia 14 maja 1983 r., zwolniony na mocy aktu łaski Rady Państwa. Był przyjacielem ks. Jerzego Popiełuszki, uczestniczył w mszach św. za Ojczyznę odprawianych przez Niego w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie. Współorganizował Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy na Jasną Górę w 1983 roku i w następnych latach. Od 1984 roku był aktywnym uczestnikiem Duszpasterstwa Ludzi Pracy, które prowadził ks. Zenon Raczyński przy kościele św. Józefa na Rakowie. Po wyjściu z więzienia uczestniczył w demonstracjach podziemnej „Solidarności” w Częstochowie, był wielokrotnie zatrzymywany, kilkadziesiąt razy przesłuchiwany, karany mandatami i grzywnami, w maju 1984 r. został skazany na dwa miesiące aresztu. 2 marca 1985 r. wspólnie ze Zbigniewem Muchowiczem założył Regionalną Komisję Koordynacyjną NSZZ „Solidarność” w Częstochowie i działał w niej do 1989 roku, brał udział w wydawaniu i drukowaniu podziemnego biuletynu „Wytrwamy”. Od listopada 1988 r. brał udział w reaktywowania Związku w Hucie i Regionie. W latach 1989–1991 ponownie przewodniczył Komisji Zakładowej w Hucie. W 1989 r. przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej, był delegatem na kolejne Walne Zebrania Delegatów Regionu Częstochowskiego, w latach 1991–1995 był przewodniczącym Zarządu Regionu, członkiem Komisji Krajowej. Od 1995 r. przebywał na emeryturze. Zmarł 2 marca 2016 r. w Częstochowie.
Odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi w 1999 r., Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 2006 r. i Krzyżem Wolności i Solidarności w 2015 r.
Cześć Jego pamięci!