Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Katowicach (stan na listopad 2018 r.)

Śledztwa zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu

Zbrodnie nazistowskie. 

  

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej i zbrodni przeciwko ludzkości polegającej na przesiedleniu w okresie od 22 września do 14 grudnia 1940 roku około 20 000 polskiej ludności cywilnej, z następujących miejscowości powiatu żywieckiego: Brzuśnik, Bystra, Cięcina, Cisiec, Gilowice, Jeleśnia, Juszczyna, Kamesznica, Kocoń, Krzeszów, Kuków, Lachowice, Las, Leśna, Lipowa, Łękawica, Milówka, Moszczanica, Rajcza, Radziechowy, Rycerka Dolna, Rychwałd, Stryszawa, Słotwina, Sopotnia Mała, Sól, Sucha, Szare, Ślemień, Trzebinia, Wieprz, Zadziele, Zwardoń i Żywiec do Generalnego Gubernatorstwa w ramach germanizacji terenów wcielonych do III Rzeszy (S  5.2000.Zn)

Śledztwo podjęte z zawieszenia 2 listopada 2000 roku w sprawie hitlerowskich deportacji w 1940 roku do Generalnej Guberni w ramach tzw. Saybusch Aktion, zmierzającej do germanizacji terenów wcielonych do III Rzeszy, ok. 20 000 mieszkańców ziemi żywieckiej.

Akcja Saybusch objęła większość wsi powiatu żywieckiego. Ich mieszkańcy usuwani byli ze swo­ich domów w bardzo krótkim, w minutach wyliczonym czasie, wolno im byto zabrać około 25 kg (dzieciom 10 kg) najniezbędniejszych rzeczy, które sami musieli dźwigać, co było znacznie utrud­nione w sytuacji, gdy trzeba było nieść także niemowlęta. Po przejściu przez punkty i obozy prze­siedleńcze, w których przebywali w bardzo złych warunkach sanitarnych i głodzeni, wysiedlonych wywo­żono do GG. Warunki transportu były straszne, ładowano ich do wagonów towarowych w takiej liczbie, że często mogli w nich tylko stać, a na wielodniowy czas transportu nie dostarczano im żyw­ności ani wody, nie wypuszczano też dla załatwienia potrzeb fizjologicznych.

W związku z dużym zainteresowaniem opinii publicznej stanem sprawy w dniu 16 września 2003 roku w siedzibie IPN w Katowicach odbyła się konferencja. Przedstawiono na niej wyniki śledz­twa w sprawie deportacji ludności z Żywiecczyzny w latach okupacji. Również podczas konferen­cji ks. biskup Tadeusz Pieronek, którego rodzina zamieszkała w Radziechowach w 1940 roku została wysiedlona do wsi Stępków. pow. Parczew, przekazał na potrzeby śledztwa odpisy dokumentów sporządzonych przez jego ojca Władysława, a także odpisy dokumentów wydanych w latach 1941-45 przez Polski Komitet Opiekuńczy.

W dniu 31 marca 2005 roku umorzono śledztwo, podstawą umorzenia była częściowo śmierć, a częściowo osądzenie w procesach norymberskich sprawców kierowniczych tej zbrodni. W ramach prowadzonego postępowania zebrano materiał archiwalny oraz przesłuchano 636 świadków. Umożliwiło to odtworzenie dramatycznych losów wysiedlonych oraz ustalenie ich imiennej listy w liczbie 5356 osób. „Saybusch Aktion” objęła większość wsi powiatu żywieckiego. Ich mieszkańcy usuwani byli ze swoich domów w bardzo krótkim czasie, wyliczonym w minutach, wolno im było zabrać na ogół 25 kg (dzieciom 10 kg) najniezbędniejszych tylko rzeczy, pozbawiano ich wszystkiego, co stanowiło dorobek ich życia. Po przejściu przez punkty i obozy przesiedleńcze, w których przebywali w skrajnie złych warunkach sanitarnych i żywieniowych wysiedleni wywożeni byli do GG. Przez blisko cztery lata pozbawieni ludzkich warunków zamieszkania, często głodując, ginęli wskutek działań wojennych, represji i umierali wskutek chorób. Powracali do swoich wsi, gdzie czekały na nich zniszczone domy lub tylko plac po ich rozebraniu. W świetle treści postanowienia zawierającej oparte na dokumentach ustalenia historyczne oraz ocenę prawną zbrodni, ukazują się zasadnicze różnice, a także pod wieloma względami nieporównywalność warunków, w których wypędzono Polaków, w stosunku do przesiedleń Niemców po II wojnie światowej z terenów włączonych do państwa polskiego. Postanowienie końcowe o umorzeniu śledztwa rodzi także refleksję, że polskie ofiary tej zbrodni nie otrzymały żadnego odszkodowania, co sprawia, że treść uzasadnienia postanowienia końcowego ukazująca rozmiary wyrządzonych im krzywd została przyjęta przez osoby pokrzywdzone jako forma niematerialnego zadośćuczynienia. Dokumentacja zgromadzona w śledztwie została przekazana do Biura Edukacji Publicznej i zostanie opublikowana w formie „białej księgi”. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 31 marca 2005 roku w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończonej, w stosunku do Adolfa Hitlera, Heinricha Himmlera, Ericha von dem Bacha Zelewskiego - wobec śmierci sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej naruszenie prawa międzynarodowego przez okupanta hitlerowskiego polegającego na pozbawieniu wolności w sierpniu 1943 roku ok. 40 cywilnych mieszkańców Sopotni Wielkiej (S 4.2002.Zn)

Śledztwo wszczęte 25 lutego 2002 roku w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej naruszenie prawa międzynarodowego przez okupanta hitlerowskiego polegającej na pozbawieniu wolności w sierpniu 1943 r. cywilnych mieszkańców Sopotni Wielkiej. Przesłuchano w ramach śledztwa 48 świadków oraz odnaleziono w archiwach niemieckich dokumenty. O świcie 09 sierpnia 1943 roku w Sopotni Wielkiej policja ochronna i żandarmeria powiatu żywieckiego aresztowała ponad 45 osób (39 mężczyzn i 6 kobiet). Akcja była poprzedzona prowokacją ze strony niemieckiej. Przesiedlony do Sopotni przez Niemców Michał Hulbój już od wiosny 1942 roku prowadził agitację wśród miejscowej ludności, namawiając ją do wyrażenia gotowości podjęcia walki z okupantem i wpisania się na listę. Część z mieszkańców to uczyniła. Lista ta stała się dla Niemców podstawą do aresztowania umieszczonych na niej osób. Losów Michała Hulboja dotychczas nie ustalono. Niemcy – żandarmeria powiatu żywieckiego, policja ochronna oraz czterech funkcjonariuszy grupy specjalnej Gestapo, łącznie 120 osób – przyjechali do wsi wczesnym rankiem sześcioma ciężarówkami. Korzystając z posiadanej listy, dokonywali rewizji w wyznaczonych domach, a następnie aresztowań. Aresztowanych początkowo przewieziono do więzienia w Mysłowicach, a następnie do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie część zginęła, a część została przewieziono do innych obozów w głąb Rzeszy. Większość z aresztowanych zginęła przed zakończeniem wojny. Rudolf Dobosz i Franciszek Chowaniec jako organizatorzy ruchu oporu zostali aresztowani razem z mieszkańcami Sopotni i po brutalnym śledztwie na mocy wyroku Sądu Doraźnego w Katowicach straceni w publicznej egzekucji w Żabnicy 03 września 1943 roku. Ustalono również, iż aresztowania w Sopotni Wielkiej oraz egzekucja w Żabnicy były częścią akcji Gestapo prowadzonej wspólnie z żandarmerią i policją ochronną, zmierzającej do likwidacji podziemia na terenie powiatu żywieckiego. Przedmiot śledztwa poszerzono o egzekucję 11 osób w Kamesznicy 03 września 1943 roku. Szerokie represje objęły członków rodzin straconych w Żabnicy i Kamesznicy. Objęto je śledztwem w więzieniu w Mysłowicach, skąd trafiły do obozu w Oświęcimiu. Większość z nich zginęła. Śledztwo umorzono postanowieniem z 15 listopada 2004 roku., w którym częściowo ustalono tożsamość nieżyjących sprawców, a opisane wyżej zbrodnie poddano prawno - karnej ocenie. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 15 listopada 2004 roku w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończonej, w stosunku do Paula Salzgegera i Ruperta Rohanna – wobec śmierci sprawców,  wobec pozostałych sprawców - wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej w 1943 roku w miejscowości Łysiec województwo stanisławowskie na obszarze okupowanym wówczas przez Niemców, polegającej na dokonaniu przez Bohdana Koziy zabójstwa trzech osób narodowości żydowskiej Bernarda Kandlera, Lusi Rosiner oraz czteroletniej dziewczynki o nazwisku Singer (S 45.2002.Zn)

Śledztwo wszczęte w dniu 23 września 2002 roku na wniosek Dyrektora Centrum Szymona Wiesenthala - Efraima Zuroff’a przeciwko Bohdanowi Koziy podejrzanemu o zbrodnie przeciwko ludzkości. Bohdan Koziy był policjantem ukraińskim w Łyścu. W dniu 26 października 1943 roku żandarm niemiecki i Bohdan Kandler wyprowadzili z budynku poste­runku na podwórze aresztowane wcześniej osoby narodowości żydowskiej - 5 kobiet i dziecko, wśród których były Salka i Niusia Kandler, a następnie obaj zaczęli do nich strzelać. Wszystkie oso­by poniosły śmierć. Chwilę później ci sami sprawcy wyprowadzili z posterunku dwóch mężczyzn - jednym z nich był Bernard Kandler, któremu po próbie ucieczki Koziy przystawił pistolet do gło­wy i zastrzelił. Kilka dni później Koziy zatrzymał Jadwigę Spilarewicz ukrywającą dziecko doktora Singera i za­brał ją na posterunek w Łyścu. Na posterunku Bohdan Koziy wyrwał z rąk Jadwidze Spilarewicz dziecko i wyprowadził je na podwórze. Dziewczynka płakała i wyrywała się, wołając matkę. Boh­dan Koziy zabił ją, strzelając z pistoletu w głowę dziecka. Latem 1943 r. Bohdan Koziy wraz z dwo­ma innymi policjantami ukraińskimi o nazwiskach Irodenko i Witwicki dopuścili się zabójstwa ro­dziny piekarza Bredholz - małżeństwa i dwóch córek w wieku 9 i 12 lat. Po ujęciu ukrywającej się rodziny, pognali ją na żydowski cmentarz w Łyścu, gdzie ofiary zamordowali, strzelając im w tył głowy. Bohdan Koziy jest też sprawcą zabójstwa 12-letniej córki piekarza z Łyśca, Lusi Rosiner. Ukrywającą się dziewczynkę znalazł w stodole w okolicach posterunku i zastrzelił.

Po zebraniu w sprawie materiału dowodowego wskazującego, iż Bohdan Koziy dopuścił się opi­sanych zbrodni, wydano postanowienie o przedstawieniu mu zarzutów i wdrożono procedurę eks­tradycyjną. W dniu 4 listopada 2003 roku na wniosek prokuratora IPN Sąd Rejonowy w Katowicach postanowił o tymczasowym aresztowaniu Bohdana Koziya. Następnie wniosek o tymczasowe aresz­towanie i ekstradycję Bohdana Koziya po podpisaniu przez Ministra Sprawiedliwości został przeka­zany do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W dniu 21 listopada 2003 roku ambasador Polski złożył go Ministrowi Spraw Zagranicznych Kostaryki. W dniu 26 listopada Sąd w Alajueli wydal nakaz aresz­towania Bohdana Koziya. Tego samego dnia Koziy został przyjęty do szpitala San Rafael w Ajalu-eli z powodu wylewu krwi do mózgu. Nie odzyskawszy przytomności, Koziy zmarł w dniu 30 listo­pada 2003 roku, w związku z powyższym śledztwo zostało umorzone.

 

Śledztwo w sprawie  - zbrodni wojennej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez funkcjonariuszy Rzeszy Niemieckiej w okresie od jesieni 1941 roku do maja 1945 roku, polegającej na bezprawnym  pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem około 30.000 osób cywilnych narodowości polskiej  w  obozach zwanych  „Polenlagrami”,  czym działali na szkodę pokrzywdzonych,

- zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez  funkcjonariuszy  państwa niemieckiego w okresie od 1942 roku do 1945 roku, a polegającej na  zmuszaniu przemocą bliżej nieustalonej liczby osób  pozbawionych wolności w obozach typu „Polenlager”, do wykonywania prac przymusowych na terenach okupowanych oraz na terenie  Rzeszy, czym działali na szkodę pokrzywdzonych (S47.2002.Zn)

Śledztwo dotyczyło zbrodni wojennych, stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości popełnionych przez funkcjonariuszy Rzeszy Niemieckiej w okresie od jesieni 1941 roku do maja 1945 roku, polegających na:  na bezprawnym  pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem około 30.000 osób cywilnych narodowości polskiej  w  obozach zwanych  „Polenlagrami” oraz na  zmuszaniu przemocą bliżej nieustalonej liczby osób  pozbawionych wolności w w/w obozach, do wykonywania prac przymusowych na terenach okupowanych oraz na terenie Rzeszy.

W toku śledztwa ustalono, iż  że 22 obozy o tej nazwie zostały zorganizowane w 1942 roku na Śląsku, na terenie ówczesnej rejencji katowickiej i opolskiej. Obozy te spełniały istotną rolę w hitlerowskim systemie obozów i więzień na ziemiach polskich. Obok wysiedlonych całych  rodzin w „Polenlagrach” więziono też osoby, które odmówiły podpisania niemieckiej listy narodowościowej, aresztowane w czasie akcji odwetowych za udział członków rodzin w ruchu oporu oraz samotne dzieci, których rodzice zostali aresztowani za działalność patriotyczną. Więźniowie  zmuszani byli do wykonywania ciężkich prac fizycznych w okolicznych  majątkach rolnych i zakładach przemysłowych. W „Polenlagrach” występowała duża śmiertelność, szczególnie wśród dzieci i osób starszych, spowodowana bardzo złymi warunkami sanitarnymi i panującym tam głodem. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 czerwca 2010 roku wobec  osądzenia głównych sprawców przestępstw oraz niewykrycia pozostałych sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych będących zbrodniami przeciwko ludzkości stanowiących ludobójstwo popełnionych przez żołnierzy Wehrmachtu oraz członków Freikorpsu polegających na spowodowaniu we wrześniu 1939 roku w Katowicach pozbawienia życia przez zastrzelenie z motywów narodowościowych i politycznych popełnionych w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej następujących osób: W dniu 4 września 1939 roku w drodze egzekucji przez rozstrzelanie bez jakichkolwiek podstaw prawnych w podwórzu przy ul. Zamkowej: Józefa Renca, Nikodema Renca, Aleksandra Rzeszótko, Leona Łukaszewskiego, Ernesta Onderkę, Władysława Pierończyka, Franciszka Feige, Edmunda Baranowskiego, Feliksa Ozimka, Konstantego Woźniczkę, w dniach od 4 września do 15 września 1939 roku w Katowicach: Wiesława Mnicha, Henryka Kurka, Walentego Pronobisa, Teodora Szyszkę, Jana Olejniczaka, Edmunda Trzeckiego, Marte Bimczok, Władysława Lorenca, Karola Rogera, Edmunda Szweda, Karola Kaliwodę, Franciszka Grygera, Wilhelma Schindlera, Jana Apostolusa, Ernesta Janika, Engelberta Swadźbę, Ryszarda Hassa, Ignacego Hassa, Adama Parczyka, Michała Odrzywołka, Hermana Mierzwiaka, Juliusza Krause, Jerzego Zimmermanna, Alojzego Czaję, Stefana Zajkowskiego, Pawła Psiuka, Emanuela Oślizło, Romana Cipę., Augusta Krzewitza, Karola Kaliwodę w pierwszej połowie września 1939 roku w lasach Panewnickich w drodze egzekucji przez rozstrzelanie: Kazimierza Rolnika, Izydora Szczepanka, Józefa Musialika, Emanuela Oślizło, Waltera Urbanka, Urbana Hamerlę (S 56.203.Zn)

Śledztwo podjęte 3 października 2003 roku w sprawie zbrodni dokonanych przez Wehrmacht i Fre­ikorps polegających na masowym rozstrzeliwaniu powstańców śląskich, harcerzy i patriotów pol­skich na terenie Katowic po dniu 1 września 1939 roku, zawieszone w 1973 roku. Uzasadnieniem dla podjęcia śledztwa byty publikacje prasowe, które ukazały się w 2003 roku. do­tyczące obrony we wrześniu 1939 roku Katowic, a w szczególności harcerzy, broniących wieży spado­chronowej w Parku Kościuszki. Pomimo przesłuchania we wcześniej prowadzonym śledztwie 88 świadków, nie można na podstawie materiału dowodowego przedstawić pełnego opisu wyda­rzeń w Katowicach we wrześniu 1939 roku, W toku obecnie prowadzonego śledztwa prof. Ryszard Kaczmarek przekazał kopię odnalezionego przez niego w 2003 roku w archiwum wojskowym we Freiburgu raportu gen. Ferdinanda Neulinga. Pomimo perspektywy zakończenia śledztwa postanowieniem o jego umorzeniu z powodu nie­wykrycia sprawców oraz śmierci sprawców kierowniczych (Brunona S, dowódcy spe­cjalnej jednostki policyjnej Einsatzgruppe I przydzielonej prawoskrzydłowej 14 armii, i Udo von Woyrscha, dowódcy Einsatzgruppe do zadań specjalnych, powołanej do radykalnego stłumienia wy­buchającego powstania Polaków na nowo zajętej części Górnego Śląska), niezbędne jest proceso­we utrwalenie zeznań świadków, którzy dotychczas nie byli przesłuchani, a których liczne relacje spisali dziennikarze, zweryfikowanie listy poległych i zamordowanych. Zeznania świadków uzupełniają niemieckie dokumenty, a zwłaszcza wyżej wymieniony ra­port dowódcy wkraczających do miasta oddziałów Wehrmachtu, dotyczący m.in. obrony wieży spa­dochronowej w Parku Kościuszki, kończący się w tej części słowami: „... kilku ciężko rannych po­wstańców zostaje odniesionych, jednakże jeńców nie wzięto do niewoli". Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 12 lipca 2005 roku w stosunku do sprawców kierowniczych Heinricha Himmlera i Udo von Woyrscha – wobec ich śmierci, w stosunku do pozostałych sprawców wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej ludobójstwo popełnione przez funkcjonariuszy gestapo i policji bezpieczeństwa, polegające na spowodowaniu w dniach 28, 29 czerwca, 1, 3, 4 lipca, 13 sierpnia, 16 i 25 września 1940 roku na terenie miejscowości Olsztyn, Apolonka i Wygoda, woj. częstochowskie pozbawienia życia w drodze egzekucji przez rozstrzelanie bez jakichkolwiek podstaw prawnych ok. 90 Polaków w ramach tzw. „Akcji AB”, a nadto w ramach działalności tzw. sądu doraźnego komendanta Sipo i SD na dystrykt radomski, z motywów narodowościowych i politycznych w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i polityczne (S 42.2005.Zn)

Termin AB-Aktion pochodzi od słów ausserordentliche Befriedungsaktion, co w tłumaczeniu na język polski brzmi nadzwyczajna akcja pacyfikacyjna. Objęła ona swym zasięgiem całe terytorium Polski okupowane przez Niemców. Autorem tego terminu był generalny gubernator Hans Frank. Więźniowie ujęci w akcji AB mieli być mordowani na miejscu tj. z reguły w pobliżu miejsca uwięzienia. Mord wykonywany na więźniu miała poprzedzać procedura policyjnego sądu doraźnego, aby wywołać wrażenie, że jest to egzekucja wyroku. W Częstochowie akcja rozpoczęła się w nocy z 3 na 4 czerwca 1940 roku Aresztowania były prowadzone przez policję porządkową i funkcjonariuszy gestapo w oparciu o wcześniej przygotowane listy. Niektóre osoby już uprzednio były więzione przez Gestapo. Umieszczano je w więzieniu w Częstochowie. Aresztowania dotknęły środowisko inteligenckie oraz robotnicze w zakresie, w jakim ciążyły podejrzenia o przynależności do ruchu oporu. Wielu spośród aresztowanych było przesłuchiwanych w siedzibie gestapo w Częstochowie przy ul. Kilińskiego. W czasie przesłuchań funkcjonariusze gestapo znęcali się nad aresztowanymi, chcąc wymusić określonej treści wyjaśnienia. Więźniów po przywiezieniu na miejsce egzekucji rozdzielano na grupy po pięć osób. Rozebranych więźniów stawiano na krawędzi głębokiego rowu i strzelano do nich na rozkaz dowódcy plutonu, którym był kapitan B. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 29 maja 2006 roku wobec śmierci Bruno Streckenbacha, Fritza Lipharda Wilhelma Bluhma, Otto Burgera i von Doprowskiego, Wilhelma Hertleina, Waltera Dette,  wobec powagi rzeczy osądzonej w stosunku do Hansa Franka, w pozostałym zakresie wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez przedstawicieli władzy państwa niemieckiego, a polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności jesienią w 1944 roku Leszka Stefańskiego, Ewy Nawrockiej, Bronisławy Nawrockiej, Bronisława Nawrockiego i innych osób poprzez umieszczenie ich w obozie pracy w Koniecpolu i zmuszaniu do pracy przy budowie fortyfikacji (S 148/09/Zn)

W Dowództwie Wojsk Lądowych Rzeszy w lipcu 1944 roku podjęto decyzje o budowie Wału Wschodniego. Umocnienia fortyfikacyjne były wznoszone między innymi na linii Pilicy, nad którą położony jest między innymi Koniecpol. Tam w lipcu 1944 roku utworzono obóz pracy, w którym przebywali Polacy, mężczyźni i kobiety w różnym wieku, kierowani przez Arbeitsamt, zatrzymywani w ulicznych łapankach w Częstochowie i okolicach, uchodźcy ewakuowani z Warszawy po powstaniu. Zakwaterowano ich w barakach, gdzie za posłanie służyła słoma pełna robactwa. Na śniadanie dostawali pół litra kawy i kromkę chleba. Myli kawą twarz, bo woda, którą przywożono do obozu w beczkach nie starczała dla wszystkich. Pobudka była o godz. 5.00. Po apelu i śniadaniu więźniów obozu członkowie załogi obozowej w niemieckich mundurach ok. godzinę pędzili ich do lasu. Tam były już wykopane rowy, które należało umocnić gałęziami. Obóz funkcjonował do końca grudnia 1944 roku Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 roku w stosunku do urzędników niemieckich biorących udział w opracowaniu i wykonaniu planu przymusowego zatrudnienia wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończonej, w stosunku do urzędników niemieckich bezpośrednio realizujących ustawy o przymusowym zatrudnieniu wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez przedstawicieli władzy państwa niemieckiego a polegającej na zmuszaniu w okresie od 1940 do kwietnia 1943 roku na terenie III Rzeszy w Neviges (Nordrhein-Westfalen) Stefana W. do wykonywania pracy na rzecz okupanta niemieckiego.

 

- w sprawie zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej ludobójstwo popełnione przez funkcjonariuszy gestapo w Wuppertal polegającej na spowodowaniu w dniu 20 maja 1943 roku w Velbert pozbawienia życia Stefana Wasiaka w drodze egzekucji bez jakichkolwiek podstaw prawnych z motywów narodowościowych i politycznych popełnionych w celu wyniszczenia grupy narodowościowej (S 143.2010.Zn)

Wszczęto śledztwo w dniu 21 grudnia 2010 roku

Stefan Wasiak, biorący udział w Kampanii Wrześniowej dostał się do niewoli, a stamtąd trafił do pracy w rolnictwie. W 1943 rokuzostał aresztowany i rodzinie nie były znane jego losy. Z ITS (Międzynarodowej Służby Poszukiwań) w Arolsen uzyskano informację, iż w/w został w dniu 10 kwietnia 1943 roku aresztowany w miejscowości Neviges przez gestapo w Wuppertal. Po miesięcznym pobycie w ciężkim więzieniu w Remscheid – Lüttringhausen, w dniu 20 maja 1945 roku gestapo wykonało na nim egzekucję.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 roku w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończonej,wobec pozostałych sprawców -wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie  zbrodni nazistowskiej stanowiącej zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenną popełnioną przez funkcjonariusza Komisariatu Zollgrenzschutzu w Dukli Karla Lubera polegającej na zabójstwie w okresie od 1941 roku do 1943 roku w Dukli woj. podkarpackiego kilkuset osób narodowości żydowskiej oraz jednego Polaka (S 44.2013.Zn)

Na podstawie zarządzenia nr 8/13 Dyrektora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie z dnia 18.04.2013 roku przekazane zostały w dniu 08.05.2013 roku do tut. Komisji z Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie akta śledztwa w/w sprawie. Jak wynika z analizy materiałów śledztwa pierwotnie śledztwo było wszczęte przez prokuratora Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 10.06.1968 roku, a następnie zawieszone postanowieniem z dnia 28.11.1973 roku z uwagi na pobyt Karla Lubera. za granicą.  W dniu 24 sierpnia 2011 roku postanowieniem prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie śledztwo zostało podjęte, wobec usystematyzowania materiału dowodowego i konieczności  wykonania dalszych czynności w tej sprawie, w postaci zebrania materiałów archiwalnych i ustalenia danych personalnych ofiar zbrodni. Postanowieniem z dnia 20 marca 2013 roku ponownie zawieszono śledztwo w w/w sprawie, z powodu sytuacji faktycznej, stanowiącej długotrwałą przeszkodę w kontynuowaniu postępowania, po czym  postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2013 roku śledztwo podjęto.  W toku dalszego śledztwa w tej sprawie po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy przesłuchano w charakterze świadka łącznie 10 osób mogących posiadać wiadomości w/w sprawie. Uzyskano protokoły przesłuchania w charakterze świadka łącznie 5 osób.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 06 maja 2014 roku wobec śmierci sprawcy przestępstwa oraz nie wykrycia pozostałych sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej w kwietniu i maju 1940 roku na terenie Rejencji Katowickiej przez naruszenie prawa międzynarodowego przez przedstawicieli władzy państwa niemieckiego, policję bezpieczeństwa a polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności w ramach zorganizowanej akcji w celu wyniszczenia polskich elit, w szczególności działaczy politycznych, powstańców śląskich, działaczy organizacji społecznych, nauczycieli, lekarzy, sędziów, duchownych i umieszczeniu w ich w obozach koncentracyjnych. (S 88.2010.Zn)

Wszczęto śledztwo w dniu 3 września 2010 roku.

W oparciu o pismo Zbigniewa, którego ojciec Marian Główka, nauczyciel w szkołach powiatu rybnickiego w kwietniu 1940 roku został aresztowanyw miejscowości Straconka przez niemieckich żołnierzy wraz z innymi nauczycielami i księżmi, przewieziony do więzienia w Cieszynie, a następnie do obozu koncentracyjnego w Dachau oraz ekspertyzę historyka tut. Komisji w dniu 3 września br. wszczęto śledztwo w sprawie likwidacji polskiej inteligencji w utworzonej prze władze okupacyjne Rejencji Katowickiej. Przesłuchany w charakterze świadka Zbigniew Główka dołączył do akt listę aresztowanych w Straconce, jak również wykaz przygotowany w oparciu o dokumenty gromadzone przez Mariana Główkę, zawierający ponad 100 nazwisk przedstawicieli inteligencji polskiej na Śląsku, głównie nauczycieli aresztowanych w dniach 23, 24 kwietnia 1940 roku i osadzonych w obozach koncentracyjnych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 roku w stosunku do części sprawców, sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, w stosunku do Emanuela Schӓfera wobec śmierci sprawcy, w stosunku do pozostałych sprawców wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach w okresie od 5 czerwca 1942 roku do 23 października 1944 roku  6 obywateli polskich w Będzinie przez funkcjonariuszy żandarmerii niemieckiej z posterunku w Będzinie (S 8.2014.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu  2 kwietnia 1975  roku.

Okręgowa Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach  prowadziła pod sygn. OKKa/S.9/80 śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości polegającej na zabójstwach w okresie od 05 czerwca 1942 roku do 23 października 1944 roku 6 obywateli polskich w Będzinie przez funkcjonariuszy żandarmerii niemieckiej z posterunku w Będzinie. Postępowanie w tej sprawie zostało zwieszone postanowieniem z dnia  29 kwietnia 1976 roku. W dniu 05 lutego 2014 roku śledztwo podjęto celem dalszego prowadzenia. W jego toku dokonano analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co pozwoliło na uzyskanie dalszych dowodów, wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy i wydanie decyzji merytorycznej.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2014 roku wobec nie wykrycia sprawców zbrodni.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez Eberharda Franke funkcjonariusza państwa niemieckiego pełniącego funkcję komendanta miasta Częstochowa, a polegającej na kierowaniu w okresie od 21 września do października 1942 roku w Częstochowie akcją likwidacji getta, w wyniku której zabito około 8000 osób oraz poddano nieludzkiemu traktowaniu około 4000 osób narodowości żydowskiej poprzez umieszczenie ich w obozie zagłady w Treblince (S 127.2009.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu 28 października 2009 roku.

Śledztwo dotyczy zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez Eberharda Franke funkcjonariusza państwa niemieckiego pełniącego funkcję komendanta miasta Częstochowa oraz komendanta policji , a polegającej na kierowaniu w okresie od września do października 1942 roku w Częstochowie likwidacją getta w wyniku, której pozbawiono życiaokoło 8000 osób oraz poddano nieludzkiemu traktowaniu około 4000 osób narodowości żydowskiej przez umieszczenie ich w obozach zagłady. Ustaleni i przesłuchani w sprawie świadkowie w swoich zeznaniach wskazują Paula Degenhardta. oraz podległych mu funkcjonariuszy jako sprawców przestępstw, których dopuścili się podczas prowadzonych akcji likwidacji getta polegających na fizycznym znęcaniu się, dotkliwym biciu i zabójstwach Żydów. Śledztwo jest w toku, trwają czynności w kierunku ustalenia osób bezpośrednio pokrzywdzonych oraz ich bliskich, a także bezpośrednich świadków opisanych przestępstw. Dokonywane są oględziny archiwalnych akt byłego Sądu Grodzkiego w Częstochowie z lat 1946-1949 w sprawach o uznanie za zmarłego. W aktach tych znajduje się szereg informacji o pokrzywdzonych, czyli o mieszkańcach Częstochowy żydowskiego pochodzenia, którzy w czasie II wojny światowej zostali zastrzeleni lub wywiezieni do obozów koncentracyjnych, głównie do Treblinki, czy też umieszczeni w obozie pracy „Hasag” na terenie Częstochowy. Znajdują się tam także informacje o masowych egzekucjach, odbywających się głównie na terenie cmentarza żydowskiego czy też o osobach, często całych rodzinach, ukrywających się w różnych schowkach, jak piwnice czy ziemianki.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. wobec stwierdzenia śmierci części sprawców oraz  w stosunku do pozostałych sprawców – wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskiej stanowiącej zbrodnię wojenną popełnionej we Lwowie w dniu 11 lipca 1944 roku przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego, a polegającej na orzeczeniu w dniu 11 lipca 1944 roku kary śmierci wobec Marii Ganczar i Wasyla Nahacza za udzielenie schronienia Żydom przez sędziów Sądu Specjalnego przy niemieckim sądzie we Lwowie sygn. 6 KLs. 27/44 (S 46.2013.Zn)

Na podstawie zarządzenia nr 8/13 Dyrektora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 roku przekazane zostały w dniu 08 maja 2013 roku do tut. Komisji z Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie akta śledztwa w/w sprawie. Pierwotnie śledztwo w/w sprawie zostało zawieszone w dniu  05 września 1977 roku. Następnie zostało podjęte postanowieniem prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie z dnia 20 września 2012 roku Następnie śledztwo w w/w sprawie zawieszono w dniu 21 marca 2013 roku po czym podjęto postanowieniem prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2013 roku. W toku tłumaczenie dalszego śledztwa  w tej sprawie po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy uzyskano biegłego z języka niemieckiego na język polski uzyskanego do tej sprawy pisma z Centrali z Ludwigsburga z dnia 15 kwietnia 2013 roku oraz  zwrócono się do OBUiAD Katowice o kwerendę materiałów dotyczących pokrzywdzonej Marii Ganczar Poza tym na podstawie danych z bazy PESEL nie ustalono osób najbliższych dla Marii Ganczar Uzyskano materiały w wyniku kwerendy archiwalnej dotyczące Marii Ganczar W wyniku przetłumaczenia na język polski pisma do Centrali w Ludwigsburgu, zwrócono się do Centrali Placówki w Kraju Północna Nadrenia Westfalia przy Prokuraturze w Dortmundzie i uzyskano materiały dotyczące przeprowadzonego w Niemczech postępowania przeciwko funkcjonariuszom niemieckim –Friedricha Starcke, Ericha Beela, Emila Heepa, Heinricha Kórbera.  Uzyskano tłumaczenie na język polski materiałów dotyczących przeprowadzonego w Niemczech postępowania przeciwko funkcjonariuszom niemieckim- Friedricha Starcke, Ericha Beela, Emila Heepa, Heinricha Kórbera. Jak wynika z informacji OBUiAD Katowice uzyskano w wyniku kwerendy materiały mające związek z w/w sprawą syg. IPN BU 2448/870 – 872.  W toku dalszego śledztwa należy przeprowadzić oględziny materiałów syg. IPN BU 2448/870 – 872 oraz przystąpić do sporządzenia końcowej decyzji merytorycznej.

Śledztwo umorzono dnia 17 grudnia 2014 r. wobec śmierci sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej ludobójstwo, popełnionej w okresie od sierpnia 1941 roku do lutego 1944 roku w Stanisławowie przez niemieckich funkcjonariuszy policji porządkowej i bezpieczeństwa oraz policjantów ukraińskich, polegającej na pozbawieniu życia bez jakichkolwiek podstaw prawnych, z motywów narodowościowych i politycznych popełnionych w celu wyniszczenia grupy osób narodowości żydowskiej tj. kilkudziesięciu tysięcy osób (ok. 12 tysięcy) w tym Luisy Gruger, Karola Zuckerkandla, Róży Zuckerkandel, Sulamit Zuckerkandel, Henryka Roth oraz mężczyzny o nazwisku Fallenberg (S 72.2013.Zn)

Śledztwo wszczęto  w dniu 10 października 2013 roku.

Śledztwo wszczęto w oparciu o zeznania świadków złożone w ramach pomocy prawnej dla prokuratury w Dortmundzie prowadzonemu przeciwko Hansowi Krugerowi, relacje ocalałych Żydów składane w Żydowskim Instytucie Historycznym oraz akta sądów grodzkich w sprawach o uznanie za zmarłych żydowskich mieszkańców Stanisławowa. Z dotychczasowych ustaleń wynika, iż dnia 4 sierpnia 1941 roku, do siedziby gestapo przy ul. Bilińskiego w Stanisławowie zostali wezwani przedstawiciele inteligencji żydowskiej. Zgłosiło się około 1000 osób. Wszyscy zostali przewiezieni do lasu koło Uhrynowa i tam zamordowani. Następna akcja miała miejsce 12 października 1941 roku. Na miejscowy cmentarz żydowski spędzono około 12 tys. Żydów i wszystkich tam zamordowano. W 4 dni później, 16 października 1941 roku, gestapo zorganizowało trzecią podobną akcję i zamordowało około 8 tys. pozostałych miejscowych Żydów, a także Żydów zwiezionych z różnych powiatów woj. stanisławowskiego. Ostateczna likwidacja getta w Stanisławowie nastąpiła w lutym 1943 roku.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy wobec ich śmierci, w stosunku do pozostałych sprawców wobec ich nie wykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskich stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne popełnionych przez funkcjonariuszy niemieckich: Ludwiga von Daviera, Georga Weissa, Paula Stenzla, Gerharda Sachera, Oskara Backera i innych nieustalonych z imienia i nazwiska funkcjonariuszy gestapo od stycznia 1941 roku do  lutego 1944 roku na terenie Krosna, Korczyny, Jasienicy Rosielnej, Krasnej, Dobieszyna, Turaszówki, Jedlicza i Brzozowa, a polegających na zabójstwie kilkuset osób narodowości żydowskiej i kilkudziesięciu narodowości polskiej i żydowskiej (S 40.2013.Zn)

Postanowieniem byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie z dnia 02 stycznia 1968 roku, sygn. II Ds 1/68, wszczęto śledztwo w sprawie zabójstw dokonywanych w okresie okupacji na terenie Krosna i powiatu krośnieńskiego przez funkcjonariuszy Gestapo w Krośnie.

Postanowieniem Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie z dnia 5 lutego 1976 roku śledztwo zostało zawieszone. W dniu 12 kwietnia 1976 roku materiały śledztwa zostały przekazane do Zentrale Stelle der Landesjustizverwaltungen w Ludwigsburgu, Niemcy.

Postanowieniem Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2011 roku podjęto zawieszone śledztwo Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie i zarejestrowano pod sygn. S 107/11/Zn.

Zarządzeniem nr 8/13 z dnia 18 kwietnia 2013 roku Dyrektor Głównej Komisji w Warszawie przekazał śledztwo o sygn. S 107/11/Zn do dalszego prowadzenia do Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 roku w stosunku do ustalonych sprawców, a to Gustawa Schmatzlera i Oskara Backera – wobec stwierdzenia, iż postępowania karne co do tych samych czynów tych osób zostały prawomocnie zakończone, w stosunku do części sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia ich śmierci, w stosunku do pozostałych sprawców – wobec ich niewykrycia, wobec funkcjonariusza gestapo Ludwiga von Daviera- wobec przedawnienia karalności.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach poprzez rozstrzelanie w okresie od października 1939 r. do stycznia 1945 r. r. co najmniej 11 obywateli polskich we wsiach Panki, Stanki i Truskolas przez funkcjonariuszy niemieckiej żandarmerii z posterunku w Pankach. (S 59.2014.Zn)

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 podjęto zawieszone śledztwo przez byłą Okręgową Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich Katowicach sygn. S 4/76.

Okręgowa Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach  prowadziła śledztwo pod sygn. OKKa 4/76 w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach poprzez rozstrzelanie  w okresie od października 1939 roku do stycznia 1945 roku co najmniej 11 obywateli polskich  we wsiach Panki, Stanki i Truskolas przez funkcjonariuszy niemieckiej żandarmerii  z posterunku w Pankach. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone postanowieniem z dnia  27 lutego1978 roku i podjęte w dniu 19 sierpnia 2014 roku.

W jego toku uzyskano z USC odpisy aktów zgonów pokrzywdzonych, ustalono fakt zgonów niektórych osób typowanych do przesłuchania, przesłuchano jako świadków 2 osoby i uzyskano tłumaczenia sporządzonego w języku niemieckim umorzenia postępowania 341 Js 31869/80.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 roku wobec stwierdzenia, iż wobec sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone oraz wobec sprawców bezpośrednich wobec śmierci sprawcy przestępstwa.

                                                                                            

Śledztwo w sprawie zastrzelenia w 1942 lub 1943 roku w miejscowości Kamienica Polska pow. częstochowskiego Józefa Walenty oraz w dniu 12 września 1944 roku Aleksandra Fazana przez funkcjonariuszy policji niemieckiej (S 32.2014.Zn)

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 roku podjęto uprzednio zawieszone śledztwo w tej sprawie. Poza tym zwrócono się do OBUiAD Katowice o przeprowadzenie kwerendy w celu odnalezienia dokumentów dotyczących zastrzelenia w latach 1942-1944 w Kamienicy Polskiej – Bernarda Walentka, Józefa Edwarda Walenty, Aleksandra Fazana, wykazu funkcjonariuszy posterunku Żandarmerii Niemieckiej w Kamienicy Polskiej oraz materiałów sprawy karnej prowadzonej po II wojnie światowej przeciwko funkcjonariuszowi posterunku Żandarmerii Niemieckiej o nazwisku Julic. Poza tym zwrócono się do USC w Kamienicy Polskiej o przesłanie aktów zgonu - Bernarda Walentka, Józefa Edwarda Walenty, Aleksandra Fazana . Uzyskano akty zgonu w/w osób, za wyjątkiem Bernarda Walentka.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 roku wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości polegającą na pozbawieniu życia przez zgilotynowanie w dniu 19 lutego 1943 roku w Katowicach Teofila Kocyana, Karola Mrugałę, Pawła Musioła, Henryka Nowaka, Ludwika Walicę w wyniku  egzekucji wyroku wydanego przez Wyższy Sąd Krajowy w Katowicach (Oberlandesgericht Kattowitz) z  motywów narodowościowych i politycznych popełnionej w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej (S 34.2011.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu 31 maja 2011 roku.

Z ustaleń śledztwa wynika, iż w/w w dniu 30 listopada 1942 roku zostali skazani przez Wyższy Sąd Krajowy w Katowicach na karę śmierci, która została wykonana w dniu 19 lutego 1942 roku. Z BUiAD w Warszawie pozyskano wydruki dokumentów z ITS Arolsen. Wynika z nich, iż w/w w dniu 30 listopada 1942 roku zostali skazani na kary śmierci i utratę praw obywatelskich przez Wyższy Sąd Krajowy w Katowicach sygn. 2 0 Js 46/42 za zdradę główną. Nadprezydent Prowincji nie skorzystał z prawa łaski o którą wystąpiono w dniu 29 grudnia 1942 roku. Nie odnaleziono wyżej opisanego wyroku

Środowiska narodowe skupione w przedwojennym Stronnictwie Narodowym utworzyły cieszyńskozaolziański ośrodek konspiracyjny, kierowany przez dr Pawła Musioła ps. „Borek” Musioł skupił się przede wszystkim na tworzeniu organizacji o charakterze wojskowym, która przybrała nazwę Tajna Organizacja Wojskowa (TOW). W czerwcu 1940 roku TOW został włączony do ZWZ, utworzono inspektorat cieszyński ZWZ, na którego czele, stanął Paweł Musioł. Jeszcze pod koniec 1939 roku Kwaśnicki podporządkował kierowane przez siebie P.S.Z  TOW Musioła. Ustalono również, iż Wyższy Sąd Krajowy w Katowicach sygn. 2 O.Js. 375/42 po przeprowadzeniu rozprawy głównej w dniach 10, 11, i 13 listopada 1942 roku skazał za przygotowanie zdrady głównej na karę śmierci Franciszka Kwaśnickiego, Franciszka Czudka,  Franciszka Ćwiękałę, Stanisława Pernaka, Emila Dudę, Emanuel Pasz a Franciszka Kupkę i Franciszek Twardzik na kary siedmiu lat ciężkiego więzienia. Uzasadnienie wyroku zawiera szczegółowe informacje o oskarżonych, ich kontaktach i działalności w strukturach konspiracji.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 roku wobec powagi rzeczy osądzonej w stosunku do sprawców kierowniczych, wobec śmierci ustalonych sprawców, w pozostałym zakresie wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości polegającą na pozbawieniu życia przez zgilotynowanie w dniu 3 grudnia 1942 roku w Katowicach Joachima Gürtlera, Jana Machę, Leona Rydrycha w wyniku egzekucji wyroku wydanego przez Wyższy Sąd Krajowy w Katowicach w lipcu 1942 roku z  motywów narodowościowych i politycznych popełnionej w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej (S 29.2014.Zn)

Materiały postępowania zostały wyłączone z innego śledztwa dotyczącego zbrodni okupanta niemieckiego popełnionych na księżach. Zebrany w jego toku materiał dowodowy pozwalał jedynie na przyjęcie, iż ksiądz Jan Macha prowadzący działalność charytatywną wśród rodzin, których członkowie przebywali w hitlerowskich obozach lub ponieśli śmierć oraz współpracujący z nim Joachim Gürtler i Leon Rydrych zostali aresztowani przez gestapo i po brutalnym śledztwie skazani przez niemiecki sąd na kary śmierci, które zostały wykonane w katowickim więzieniu przez zgilotynowanie. W ramach kwerendy przeprowadzonej w Archiwum Federalnym Berlin Lichterfelde odnaleziono wyrok Wyższego Sądu Krajowego w Katowicach z dnia 17 lipca 1942 r. skazujący w/w na kary śmierci za działalność w organizacji „Opieka Społeczna”.  Odnaleziono również kilkanaście wyroków tego sądu skazujących członków „Opieki Społecznej” na wieloletnie pobyty w obozach o zaostrzonym rygorze. Wyroki pozwalają na ustalenie sprawców zbrodni niemieckich sędziów i prokuratorów.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 9 października 2015 roku wobec powagi rzeczy osądzonej w stosunku do sprawców kierowniczych, wobec śmierci ustalonych sprawców, w pozostałym zakresie wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej polegającej na zabójstwie przez funkcjonariuszy żandarmerii niemieckiej w miejscowości Brenna pow. cieszyńskiego w lipcu 1944 roku Pawła Marka i Józefa Holeksy oraz zabójstwie we wrześniu i w październiku 1944 roku Zuzanny Gawlas, Emilii Heller, Pawła Kawika, Pawła Macury, Karola, Jozefa i Władysława Słowioków, Heleny Heller, Anny Kłóśko i Franciszka Kłóśko  (S 62.2014.Zn).

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. podjęto uprzednio zawieszone śledztwo w w/w sprawie przez Okręgową Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach. W toku śledztwa powołano biegłego tłumacza języka niemieckiego i przetłumaczono na język polski kopię decyzji Prokuratury w Dortmundzie o umorzeniu śledztwa w sprawie zabójstw Józefa Holeksy, Pawła Marka, Heleny Heller, Anny i Franciszka Kłóśko. Poza tym zwrócono się do Centrali w Ludwigsburgu o przesłanie kopii decyzji Prokuratur w Siegen wydanej w sprawie pozostałych pokrzywdzonych w/w sprawie i po jej uzyskaniu powołano biegłego tłumacza języka niemieckiego, celem jej przetłumaczenia na język polski.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 roku wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej ludobójstwo popełnione przez funkcjonariuszy gestapo, w tym szefa katowickiej placówki gestapo Rudolfa Mildnera, polegającej na spowodowaniu w okresie od 4 lipca 1942 roku do 2 września 1943 roku na terenie obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu pozbawienia życia wdrodze egzekucji przez rozstrzelanie bez jakichkolwiek podstaw prawnych, a nadto w ramach działalności Sądu Doraźnego katowickiej placówki gestapo z motywów narodowościowych i politycznych popełnionych w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej co najmniej 2000 osób (S 151.2010.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu 17 grudnia 2010 roku.

Od marca 1941 roku do września 1943 roku szefem katowickiego Gestapo był SS-Obersturmbannführer nadradca rządowy dr Rudolf Mildner. Przewodniczył on wszystkim posiedzeniom Standgerichtu, a odbywały się one na terenie bloku 11 KL Auschwitz. Pierwsze z nich odbyło się w dniu 2 lipca 1942 roku, a ostatnie 2 września 1943 roku w wyniku wydanych wyroków poniosło śmierć ok. 2000 osób. Orzeczenia sądu doraźnego gestapo choć miały formalne podstawy prawne wynikające z karnego ustawodawstwa III Rzeszy wydanego w okresie wojny, to ustawodawstwo to było nielegalne samo w sobie, co wynika z faktu bezprawności rozpoczętej przezNiemców wojny. W ramach śledztwa przesłuchanozstępnych pomordowanych osób.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015 roku wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, wobec śmierci Rudolfa Mildnera w pozostałym zakresie wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej ludobójstwo popełnione przez funkcjonariuszy gestapo, w tym szefa katowickiej placówki gestapo Johannesa Thümmlera, polegającej na spowodowaniu w dniu 15 maja 1944 r. w Katowicach pozbawienia życia Zdzisława Guzika w drodze egzekucji przez powieszenie w ramach działalności tzw. sądu doraźnego katowickiej placówki gestapo z motywów narodowościowych i politycznych popełnionych w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej (S 74.2014.Zn)

Ustalono, iż egzekucja publiczna odbyła się w Sławkowie a razem ze Zdzisławem Guzikiem z więzienia w Mysłowicach przywieziono i powieszono Mieczysława Chęcińskiego,  Leona Pluta, Stanisława Ziembe i Karola Żurawika W kolejnych dniach z mysłowickiego więzienia przewieziono do KL Auschwitz ok 170, które w dniu 26 maja 1944 r. stanęły przed sądem doraźnym katowickiego gestapo, który odbył się na terenie bloku 11. Większość z nich została skazana na kare śmierci, która wykonano  tego samego dnia na terenie Krematorium nr V w KL Auschwitz II-Birkenau.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 roku w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone w pozostałym zakresie wobec nie wykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach poprzez zastrzelenie w dniu 3 września 1939 r. co najmniej 9 obywateli polskich w Dźbowie i Ostrowach przez żołnierzy niemieckich (S 46.2015.Zn)

Śledztwo podjęte dnia 12 czerwca 2015 r. zawieszone postanowieniem z dnia 12 marca 1976 r. Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach  o sygn. OKKa S. 28/76.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 08 grudnia 2015 roku wobec stwierdzenia, iż wobec sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone co do sprawców bezpośrednich wobec nie wykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów podjętych w celu wykonania polityki III Rzeszy, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na pozbawieniu wolności na czas przekraczający 7 dni i ze szczególnym udręczeniem Ludwika Pysza, przez sędziów Sądu Specjalnego w Katowicach i prokuratora występującego na rozprawie w dniu 8 października 1940 roku w Katowicach, a polegającej na skazaniu go na karę 3 lat pozbawienia wolności, w następstwie czego odbywał ją w więzieniach w Zweibruken i Mirowie ( S 17.2015.Zn)

Śledztwo wszczęto dnia 28 maja 2015 roku.

W toku postępowania z Archiwum Państwowego w Katowicach pozyskano wyrok Sądu Specjalnego w Katowicach w sprawie przeciwko Ludwikowi Pyszowi. Wyrok ten przetłumaczono z języka niemieckiego na język polski. Zwrócono się do Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Warszawie z wnioskiem o przeprowadzenie kwerendy sędziów niemieckich, którzy brali udział w wydaniu wyroku.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 maja 2016 roku wobec śmieci oraz niewykryciasprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskiej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości i zbrodnię wojenną, dokonaną z naruszeniem prawa międzynarodowego wobec ludności cywilnej obszaru okupowanego, w celu wyniszczenia grupy narodowościowej, popełnionej przez funkcjonariuszy żandarmerii niemieckiej w dniu 7 czerwca 1942 roku w Będzinie, polegającej na pozbawieniu życia przez zastrzelenie Zygmunta Ziętka (S 53.2014.Zn)

W śledztwie przeprowadzono kwerendę w Oddziałowym Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach w celu nadesłania materiałów dotyczących pokrzywdzonego jak również poszukiwania materiałów kartoteki zbrodniarzy nazistowskich oraz wszelkich innych materiałów archiwalnych dotyczących żandarmów niemieckich z Dąbrowy Górniczej mających związek z  zastrzeleniem Zygmunta Ziętka.

W toku dalszego postępowania ustalono żyjących członków najbliższej rodziny, a także przesłuchano ich w charakterze świadka, jak również ustalono żandarmów niemieckich zatrudnionych w czerwcu 1942 r. w Dąbrowie Górniczej.

W związku z przeprowadzoną w Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach analizą zawieszonego postępowania oraz oględzinami akt nadzoru byłej Głównej Komisji o sygn. Sn 4/25/75, dokonano ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem potrzeby konwalidowania uchybień procesowych, w tym prawidłowego powiadomienia członków najbliższej rodziny pokrzywdzonego o ustaleniach śledztwa i zapadłych decyzjach procesowych.

Śledztwo zostało umorzone postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 roku wobec niewykrycia bezpośrednich sprawców, w stosunku do pozostałych sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości w postaci     poważnego prześladowania z powodu przynależności do polskiej grupy narodowej polegającej  na zabójstwie przez powieszenie Kazimierza Słocińskiego w dniu 31 grudnia 1943 w nieustalonym miejscu na podstawie wyroku Sądu Doraźnego katowickiej placówki gestapo stanowiącego jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki hitlerowskich Niemiec (S 24.2015.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu 14 maja 2015 roku.

W toku śledztwa zwrócono się do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach o przeprowadzenie kwerendy materiałów dotyczących aresztowania i zabójstwa Kazimierza Słocińskiego . Ustalono i przesłuchano w charakterze świadka żyjące osoby najbliższe dla w/w pokrzywdzonego.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 roku co do sprawców kierowniczych czynu wobec prawomocnego zakończenia postępowania co do tego samego czynu tej samej osoby, co do sprawców bezpośrednich czynu wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości w postaci poważnego prześladowania Jana Studenta z powodu przynależności do polskiej grupy narodowościowej polegającej na pozbawieniu wolności Jana Studenta w okresie od 1939 do maja 1945 roku po aresztowaniu przez gestapo w więzieniu w Lublińcu oraz w obozie koncentracyjnym w Matthausen Güsen na podstawie wydanego wyroku z dnia 2 kwietnia 1940 roku przez niemiecki Trybunał Ludowy w Berlinie nr 11 J 487/39 za działalność antyniemiecką i zdradę kraju (S 82.2013.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu 24 stycznia 2014 roku.

Śledztwo wszczęto w oparciu o materiały byłej OKBZH w Katowicach. W toku śledztwa ustalono osoby najbliższe dla pokrzywdzonego Jana Studenta, uzyskano z Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach uwierzytelnione kserokopie materiałów archiwalnych dotyczących pokrzywdzonego Jana Studenta.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 01 kwietnia 2016 roku w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończonej, wobec śmierci sprawców oraz wobec niewykrycia pozostałych sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnioną z motywów narodowościowych i politycznych polegającej na naruszeniu prawa międzynarodowego i stanowiącą jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy poprzez zatrzymanie w Zagórzu w dniu 4 sierpnia 1940 roku Aleksandra Wasilewskiego przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego a następnie dokonanie jego egzekucji w marcu 1942 r. w obozie koncentracyjnym w Flossenburgu co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 35.2015.Zn)

Śledztwo wszczęto w dniu 18 sierpnia 2015 roku.

W sprawie przesłuchano 3 świadków, ujawniono akta Sądu Grodzkiego w Sosnowcu o sygn. ZG 202/48 w sprawie uznania za zmarłego Aleksandra Wasilewskiego, z których wynika, że został on zatrzymany za kolportaż ulotek a następnie stracony w obozie koncentracyjnym w Flossenburgu oraz uzyskano informacje  pozwalające na precyzyjne ustalenie losów Aleksandra Wasilewskiego.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 29 marca 2016 roku co do sprawców kierowniczych czynu wobec prawomocnego zakończenia postępowania co do tego samego czynu tej samej osoby, oraz wobec niewykrycia sprawców bezpośrednich sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości, popełnionej przez naruszenie prawa międzynarodowego, przez przedstawicieli państwa niemieckiego - funkcjonariuszy Gestapo z placówki Gestapo w Cieszynie, polegającej na zabójstwie w dniu 24 lutego 1940 roku w Ustroniu Maksymiliana Bergera, co stanowiło jeden z powtarzających się zamachów skierowanych przeciwko grupie ludności, podjętych w celu wykonania polityki państwa niemieckiego (S 80.2015.Zn)

Postanowieniem z dnia 29 października 2015 roku  podjęto zawieszone śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach sygn. S 2/76, wszczęte w dniu 12 stycznia 1976 roku.

W toku postępowania do OBUiAD w Katowicach zwrócono się z wnioskiem o przeprowadzenie kwerendy archiwalnej dotyczącej zastrzelonego Maksymiliana Bergera a także Hildy Faktor i jej małoletniego syna Michała Faktora oraz Sali Weiss (sióstr i siostrzeńca pokrzywdzonego), którzy zostali pozbawieni wolności przez funkcjonariuszy niemieckich w dniu dokonania zabójstwa pokrzywdzonego.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 roku wobec stwierdzenia, iż wobec sprawców kierowniczych zbrodni, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone oraz wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnioną z motywów narodowościowych i politycznych polegającej na naruszeniu prawa międzynarodowego i stanowiącą jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy polegająca na pozbawieniu wolności na okres powyżej 7 dni poprzez zatrzymanie w Sosnowcu w marcu 1940 r. Stefana Malinowskiego przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego a następnie jego skierowania do niemieckiego obozu karnego w Braunschweig (S 1.2016.Zn)

Śledztwo wszczęto postanowieniem  z dnia 12 kwietnia 2016 roku.

W toku śledztwa uzyskano dane z Międzynarodowej Służby Poszukiwawczej ITS  oraz pisemną informację Zbigniewa M. o braku wiedzy na temat okoliczności uwięzienia jego ojca.

 Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 05 lipca 2016 roku co do sprawców kierowniczych czynu wobec prawomocnego zakończenia postępowania co do tego samego czynu tej samej osoby oraz wobec niewykrycia sprawców bezpośrednich  przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnioną z motywów narodowościowych i politycznych polegającej na naruszeniu prawa międzynarodowego i stanowiącą jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy poprzez zatrzymanie w Sosnowcu w 1940 r. Maksymiliana Gonstali przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego a następnie jego zabójstwa w dniu 10 maja 1944 roku. na terenie niemieckiego obozu pracy Kirchmüser ( S 2.2016.Zn)

Śledztwo wszczęto postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 roku.

W toku śledztwa zwrócono się do osób ustalonych jako potencjalni krewni pokrzywdzonego o nadesłanie informacji czy posiadają jakąkolwiek wiedzę o okolicznościach jego śmierci i czy są w stanie złożyć zeznanie na ten temat .

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 roku co do sprawców kierowniczych czynu wobec prawomocnego zakończenia postępowania co do tego samego czynu tej samej osoby oraz co do sprawców bezpośrednich czynu wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach w dniu 03 września 1939 roku co najmniej 8 obywateli polskich na terenie miejscowości Kobiór przez żołnierzy niemieckich (S 37.2016.Zn)

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 roku podjęto zawieszone śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach sygn.  S 5/73.

W  toku śledztwa zlecono Specjaliście historykowi tutejszej Komisji sprawdzenie czy istnieją w archiwach materiały bądź publikacje dotyczące tożsamości jednostki Wehrmachtu dokonującej zajęcia tej miejscowości. Przesłuchano również jednego świadka.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 roku wobec stwierdzenia, iż wobec sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone oraz co do sprawców bezpośrednich wobec nie wykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie - naruszającej prawo międzynarodowe wobec ludności cywilnej naobszarze okupowanym, objętym działaniami zbrojnymi - zbrodni nazistowskiej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnioną z motywów narodowościowych i politycznych, w celu wyniszczenia grupy narodowościowej, polegającą na pozbawieniu życia przez zastrzelenie Zygmunta Siudeja, cywilnego obywatela polskiego, dokonanej w dniu 10 listopada 1943 roku w Zakrzewiu pow. Blachownia przez żołnierzy Jagdkommando Walenczów (S 93.2015.Zn)

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 rokupodjęto zawieszone śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach sygn. S 24/75.

W sprawie przeprowadzono kompleksowe kwerendy zasobów archiwalnych BUiAD w Warszawie oraz OBUiAD w Katowicach.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 roku wobec niewykrycia bezpośrednich sprawców przestępstwa, w stosunku do pozostałych sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.

 

 

Śledztwo w sprawie rozstrzelania przez żołnierzy Wehrmachtu 11 Polaków w Siewierzu, w dniu 04 września 1939 r., przy przyjęciu, że jest to zbrodnia wojenna i zbrodnia przeciwko ludzkości (S 94.2015.Zn)

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 roku podjęto zawieszone śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicachsygn. S 1/71.

W toku śledztwa przeprowadzono kwerendę materiałów archiwalnych i ustalono żyjących krewnych osób poszkodowanych.

 Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 28 października 2016 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie powieszenia 11 Polaków, a to: Józefa Wójcika, Stefana Czecha, Jana Sopolaka, Tadeusza Zarzyckiego, Czesława Korzonkiewicza, Władysława Pobiegi, Stanisława Wojciechowskiego, Stanisława Boguckiego, Jana Januszewskiego, Stanisława Faska i Romana Wywioła, w Strzemieszycach, powiat Będzin, w dniu 19 listopada 1943 r., przy przyjęciu, że jest to zbrodnia wojenna i zbrodnia przeciwko ludzkości (S 95.2015.Zn)

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 roku podjęto zawieszone śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w  Katowicach  sygn. S 1/72.

W toku śledztwa przeprowadzono kwerendę materiałów archiwalnych oraz ustalono żyjących krewnych osób poszkodowanych.

 Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 28 października 2016 roku wobec śmierci Johannesa Thummlera , odnośnie pozostałych sprawców wobec ich niewykrycia .

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach poprzez zastrzelenie w okresie 5-7 września 1939 roku co najmniej 6 obywateli polskich w Lędzinach przez żołnierzy niemieckich (S 62.2016.Zn)

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 roku prokurator  podjął zawieszone śledztwo byłej  Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w  Katowicach o  sygn. S 4/80 wszczęte dnia 06 marca 1980 roku.

W  toku śledztwa na podstawie zeznań świadków ustalono, że Lędziny zostały zajęte przez oddziały Wehrmachtu w dniu 03 września 1939 r. Dopiero dnia  05 września 1939 roku  mieszkańców miejscowości zgromadzono w jednym miejscu i zatrzymano spośród nich 6 mężczyzn, których nazwiska zostały wyczytane z listy przez niemieckiego oficera. Zostali załadowani na samochód ciężarowy i wywiezieni w kierunku Brzezinki. Ich zastrzelone zwłoki ujawniono w dniu 07 września 1939 roku w dwóch różnych lokalizacjach w pobliżu Lędzin i Brzezinki. Przesłuchani świadkowie podali, że sprawcami byli członkowie Freikorps lub „jednostki zabezpieczającej tyły”; podawano również różne opisy ich umundurowania wskazujące bądź na SS bądź na Wehrmacht.

 W śledztwie wykonano następujące czynności:

- załączono do akt tłumaczenie postanowienia o umorzeniu Prokuratury w Bremen o sygnaturze  20 UJs 1/81, z którego wynika, iż najbardziej prawdopodobnymi sprawcami mordu byli członkowie „EinsatzGruppe” dowodzonej od 03 września 1939 roku przez generała SS U do von Woyrscha a złożonej z batalionów policji porządkowej i specjalnego oddziału policji bezpieczeństwa, jednakże zgromadzony materiał dowodowy z uwagi na brak w nim meldunków „EinsatzGruppe” wcześniejszych niż z dnia 06 września 1939 roku i zaprzeczenia przesłuchanych żyjących byłych jej członków (w tym von Woyrscha) nie dał jednoznacznej możliwości wskazania ich jako sprawców.

Na podstawie informacji z bazy danych ustalono zgon typowanych do przesłuchania Stanisława Szumilas, Wojciecha Musioł, Alojzego Koniecznego, Marii Piecha, Heleny Domżoł, Pawła Domżoł, Augustyny Karkoszka i brak danych na temat Alojzego Pilszek  i Józefa Janoty; Skierowano zapytania do Franciszka P., Joachima Ch., Haliny Ch., Anny M., Marii  Ś., Alojzego M., Jana M., Krystyny P., Urszuli K., Pawła S., Doroty K., Czesława K., Haliny G., Haliny B., Bogusława P., Jana D., Lidii  Ś., Urszuli M., Piotra D.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 03 listopada 2016 roku wobec stwierdzenia, iż w odniesieniu do sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, co do sprawców bezpośrednich wobec nie wykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie przeciwko szefowi Gestapo w Cieszynie E. Eberlee, z którego polecenia zostało rozstrzelanych przez funkcjonariuszy podległej mu placówki 81 Polaków, Czechów i Żydów na cmentarzu żydowskim przy ul. Haźlaskiej w Cieszynie, w okresie od 1944 do 01 maja 1945 roku , przy przyjęciu, że są to zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości (S 13.2015.Zn)

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 roku podjęto zawieszone śledztwo.

W toku śledztwa prowadzono czynności zmierzające do ustalenia osób pokrzywdzonych. Przeprowadzono również kwerendy materiałów archiwalnych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 02 grudnia 2016 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa .

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnioną z motywów narodowościowych i politycznych polegającej na naruszeniu prawa międzynarodowego i stanowiącą jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy polegającej na zabójstwach poprzez zastrzelenie w dniach 4 lutego - 9 marca 1945 roku co najmniej 7 obywateli polskich w Bielsku i Białej Krakowskiej przez funkcjonariuszy niemieckich (S 64.2016.Zn)

Śledztwo wszczęto dnia 12 października 2016 roku .

W trakcie śledztwa przesłuchano jako świadka pokrzywdzoną - córkę  Marii Pobożnej zamordowanej przez funkcjonariuszy nieustalonej formacji nazistowskiej w dniu 9 lutego 1945 r. w Białej Krakowskiej. Ponadto od historyka tut. Komisji uzyskano zestawienie dotyczące tożsamości jednostek niemieckich działających w rejonie popełnienia przestępstw. Przeprowadzono kwerendy materiałów archiwalnych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 roku wobec stwierdzenia, iż w stosunku do  sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, co do sprawców bezpośrednich wobec nie wykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwach w okresie od marca 1943 r. do grudnia 1944 r. co najmniej 48 obywateli polskich na terenie powiatu myszkowskiego przez funkcjonariuszy niemieckich (S 74.2015.Zn)

Postanowieniem z dnia 19 października 2015 r. prokurator podjął zawieszone w dniu 19 stycznia 1999 r. śledztwo byłej Okręgowej Komisji  Badania Zbrodni Hitlerowskich w Katowicach  o sygn.    Ds. 56/66. 

W toku śledztwa dokonano tłumaczenia postanowienia o umorzeniu wydanego przez Prokuraturę w Würzburgu, załączono kopie akt IPN Ka 562/345 i IPN Ka 562/346 oraz zwrócono się pisemnie do osób ustalonych na podstawie bazy PESEL-NET, czy mają informacje uzasadniające ich przesłuchanie jako świadków.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017 roku wobec stwierdzenia, iż w stosunku do sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone oraz co do sprawców bezpośrednich wobec ich śmierci orazwobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie przestępstw popełnionych przez funkcjonariuszy niemieckich stanowiących załogę Zastępczego Więzienia Policyjnego w Mysłowicach oraz funkcjonariuszy Gestapo i Państwowej Policji Kryminalnej (S 61.2010.Zn)

Śledztwo podjęte z zawieszenia postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 roku.

Śledztwo dotyczyło przestępstw popełnionychfunkcjonariuszy niemieckich stanowiących załogę Zastępczego Więzienia Policyjnego w Mysłowicach W toku postępowania, w oparciu o zeznania bezpośrednich świadków oraz ujawnioną dokumentacjęustalono, iż funkcjonariusze niemieccy dokonali zabójstw około Przeprowadzono oględziny z udziałem tłumacza języka niemieckiego; akt archiwalnych sporządzonych w języku niemieckim zawierających akty zgonu, dokumentację transportu oraz inne dokumenty byłych więźniów Zastępczego Więzienia Policyjnego w Mysłowicach.

Przesłuchano żyjących jeszcze więźniów lub ich następców prawnych. Przeprowadzono oględziny akt byłych Sądów Grodzkich, dotyczących uznania za zmarłego osób, które przechodziły przez więzienie oraz innych materiałów dotyczących funkcjonowania w/w więzienia lub spraw, w których pojawiają się informacje o więźniach lub zdarzeniach związanych z zastępczym więzieniem policyjnym w Mysłowicach. Przesłuchiwano pokrzywdzonych lub ich następców prawnych z listy małoletnich więźniów Więzienia Zastępczego w Mysłowicach. Poza tym przeprowadzonooględzinymateriałów źródłowych w/w więzienia lub akt o uznaniu za zmarłego pokrzywdzonych osób. Przesłuchano w charakterze świadka – pokrzywdzonego osób uwięzionych lub ich następców prawnych z „wykazu dzieci i małoletnich więzionych w Polizei Ersatz Gefaengnis w Mysłowicach”. Poza tym przeprowadzono oględziny materiałów archiwalnych w/w więzienia, wcześniej uzyskanych przez GKBZH.

Śledztwo umorzono dnia 28 kwietnia 2017 roku wobec śmierci sprawców oraz niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów podjętych w celu wykonania polityki Niemiec Hitlerowskich, popełnionej przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na dokonaniu zabójstwa  w  lutym 1945 roku w Rybniku Jana Gajdy i Antoniego Delonga. (S 65.2016.Zn)

Śledztwo wszczęto dnia 14  października 2016 roku.

W toku postępowania przeprowadzono kwerendę dotyczącą funkcjonariuszy rybnickiego Gestapo, a także dotyczącą egzekucji wykonanej na więźniach Gestapo w Rybniku w lutym 1945 roku. Ponadto zwrócono się do Muzeum w Rybniku z zapytaniem o materiały archiwalne dotyczące pokrzywdzonych lub faktów dotyczących egzekucji.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 06 kwietnia 2017 roku wobec niewykrycia sprawców.

        

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów podjętych w celu wykonania polityki Niemiec Hitlerowskich, popełnionej przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na dokonaniu zabójstwa przez wykonanie w dniu 8 listopada 1943 roku w Katowicach wyroku Sądu Specjalnego w Katowicach z dnia 8 października 1943, uprzednio pozbawionego wolności na czas przekraczający 7 dni Feliksa Tomaszka (S 57.2016.Zn).

Śledztwo wszczęto dnia 30 września 2016 roku.

W toku postępowania pozyskano Wyrok Sądu Specjalnego w Katowicach skazujący pokrzywdzonego i inne osoby na karę śmierci. Zlecono tłumaczenie przedmiotowego wyroku na język polski. Skierowano wniosek do Archiwum IPN z zapytaniem o dane sędziów orzekających w toku tego postępowania.

Śledztwo umorzono dnia 21 listopada 2017 roku wobec stwierdzenia, iż wobec sprawców kierowniczych zbrodni, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, wobec śmierci sprawców przestępstwa oraz wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

   

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wykonania polityki III Rzeszy, popełnionej przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na zabójstwie w dniu 7 lutego 1942 roku w Kołomyi Tadeusza Dziadykiewicza i około stu innych nieustalonych z nazwiska osób. (S 99.2016.Zn)

Śledztwo wszczęto dnia 01 lutego 2017 roku.

W toku postępowania zwrócono się z wnioskiem o międzynarodową pomoc prawną do Prokuratury Obwodu Lwowskiego na Ukrainie o przesłuchanie ustalonego w czasie śledztwa krewnego. Wniosek został zrealizowany w kwietniu 2017 r.

Śledztwo zostało umorzone postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 roku w stosunku do sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, wobec śmierci Fritza Katzmanna  w pozostałym zakresie wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej i zbrodni przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy niemieckiej, popełnionej z motywów narodowościowych i politycznych oraz w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej, przez funkcjonariuszy niemieckiej Tajnej Policji Państwowej Gestapo z placówki w Katowicach, w sierpniu 1944 r. w Dąbrowie Górniczej, polegającej na zabójstwie przez powieszenie obywateli narodowości polskiej : Wacława Stacherskiego, Franciszka Otremby, Wiktora Myszora, Antoniego Sierszeckiego i Stanisława Pawełczaka, co miało związek z ich działalnością w ruchu oporu oraz miało być represją za rzekome zabójstwa i napady rabunkowe (S 11.2017.Zn).

Śledztwo wszczęto dnia 13 lutego 2017 roku.

W toku postępowania trwały poszukiwania krewnych osób pokrzywdzonych. Przeprowadzono kwerendę  materiałów archiwalnych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 05 grudnia 2017 roku wobec stwierdzenia, że postępowanie karne co do tego samego czynu i tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, wobec śmierci sprawcy przestępstwa Johannesa Thummlera oraz odnośnie pozostałych sprawców wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskiej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości i zbrodnią wojenną, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów, podjętych w celu wykonania polityki III Rzeszy, dokonanej z naruszeniem prawa międzynarodowego wobec ludności cywilnej obszaru okupowanego, w celu wyniszczenia polskiej grupy narodowościowej, przez przedstawicieli władzy państwa niemieckiego – funkcjonariuszy żandarmerii posterunku we Wręczycy, polegającej na pozbawieniu życia przez zastrzelenie w dniu 25 grudnia 1944 r. w Bieżeniu gm. Węglowice powiat częstochowski, obywatela polskiego Jana Knopa (S 14.2017.Zn).

Śledztwo wszczęto dnia 24 kwietnia 2017 roku.

W toku postępowania przeprowadzono kwerendę akt postępowania Sądu Grodzkiego w Kłobucku o sygn. akt Zg 33/49 w sprawie o uznanie za zmarłego Jana Knopa.

W oparciu o przeprowadzoną analizę akt Zg 33/49 ustalono, że Jan Knop – syn Jana i Franciszki z Kurzaczów, ur.10 października 1908 roku w Długim Kącie, robotnik, w czasie wojny zamieszkiwał w Bieżeniu gm. Węglowice, powiat częstochowski. W dniu 25 grudnia 1944 r. został zabrany z domu przez funkcjonariuszy żandarmerii niemieckiej i w niedalekiej odległości od domu rozstrzelany. Przeprowadzono  kwerendę materiałów archiwalnych uzyskanych z Oddziałowego Archiwum IPN jak również z Archiwum Państwowego w Katowicach.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 roku wobec Friedricha Wunscha i Richarda Gobel wobec ich śmierci, w stosunku do pozostałych sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.

                                                                                                     

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego a to funkcjonariuszy niemieckich z nieustalonego oddziału żandarmerii polegającej na zabójstwach w nieustalonym miejscu i czasie 72 umysłowo chorych obywateli polskich zatrzymanych w Zawierciu w dniu 28 maja1943 r. i 78 umysłowo chorych obywateli polskich zatrzymanych w Blachowni w dniu 26 czerwca 1943 r. o nieustalonych nazwiskach co stanowiło jeden z powtarzających się zamachów skierowanych przeciwko grupie ludności, podjętych w celu wykonania polityki państwa niemieckiego (S 64.2017.Zn).

Postanowieniem z dnia 09 sierpnia 2017 r. podjęto zawieszone śledztwo b. OKBZH Katowice sygn. S 18/78.

W toku postępowania przeprowadzono obszerną kwerendę archiwalną w Archiwum Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego im. dr. Emila Cyrana w Lublińcu. W trakcie kwerendy pozyskano kopie ksiąg i kartotek pacjentów, oraz wybranych akt osobowych pensjonariuszy szpitala.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 roku wobec stwierdzenia, iż wobec sprawców kierowniczych zbrodni i współsprawców, postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, co do sprawców bezpośrednich wobec ich nie wykrycia .

 

Śledztwo w sprawie brodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej udział w masowym zamachu skierowanym przeciwko Polakom w celu wsparcia polityki III Rzeszy, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego z motywów narodowościowych i politycznych przez funkcjonariuszy gestapo, w tym szefa katowickiej placówki gestapo Johannesa Tümmlera, jako członków sądu doraźnego katowickiej placówki gestapo, polegającej na orzeczeniu kary śmierci i pozbawienia życia w dniu 26 października 1943 r. w Mostach koło Jabłonkowa w drodze egzekucji przez powieszenie Bolesława Wiechułę, Wawrzyńca Stalickiego, Władysława Opiołę, Antoniego Dybę, Karola Sosnę, Kożucha Bolesława, Weinbluma Izraela, Teimenwurzel Izraela, Nuernberga Izraela, Sułkowskiego Gersona (S 49.2017.Zn).

Śledztwo wszczęto dnia 19 czerwca 2017 roku.

Śledztwo zostało wszczęte w oparciu materiały postępowania sprawdzającego zainicjowanego artykułem Józefa Mazurka, zamieszczonym w „Poglądach” nr 9 /1967, Ruch oporu i martyrologia Polaków na Zaolziu. Wynikało z niego, iż lekarz Bolesław Wiechuła, ur. 18 kwietnia 1912 r. w Pawłowicach k. Katowic, zam. w Jabłonkowie, szef sanitarny Okręgu Śląskiego AK na Zaolziu aresztowany został 08 czerwca 1943 r. a razem z nim Jan Stopa oraz Anna Stopowa. Więziony był w Oświęcimiu i Mysłowicach w czerwcu 1943 roku. Dnia 25 czerwca 1943 r. gestapowcy aresztowali kolejnych 30 osób z Jabłonkowa.

W toku śledztwa ustalono między innymi, iż Bolesław Wiechuła i powieszeni z nim mężczyźni narodowości polskiej działali w ZWZ Inspektorat Rybnicki. Bolesław Wiechuła został aresztowany w dniu 08 czerwca 1943 r. razem z żoną Heleną, jej siostrą Anną Stopa z mężem Janem Stopa. Antoni Dyba ur. 21 stycznia 1915 r. w Poznaniu z wykształcenia był nauczycielem. Domicela Dyba ur. 01 maja 1907 r. w Szerokiej była kierownikiem szkoły podstawowej. W czasie okupacji niemieckiej oboje mieszkali w Szerokiej, Antoni Dyba były oficerem w podziemiu okręgu rybnickiego. Domicela Dyba prowadziła tajne nauczanie dla dzieci. Zostali aresztowani przez gestapo w domu i osadzeni w obozie w Mysłowicach. Stamtąd Domicela Dyba została zabrana do obozu Auschwitz, a Antoni Dyba w dniu 26 października 1943 r. został rozstrzelany w Mostach k/Jabłonkowa. Bolesław Kożuch, ur. w 1921 r., syn Zalmana i Fajgel, brat Józefa Ariela Kożucha - lidera młodzieżowej organizacji Hanoar Hacijoni Oddział w Sosnowcu, jednego z przywódców żydowskiego ruchu oporu w tym mieście podczas okupacji niemieckiej. Bolesław Kożuch był aktywnym uczestnikiem żydowskiego podziemia, który zajmował się m.in. akcją wyrabiania dokumentów „aryjskich".

Śledztwo umorzono dnia 14 maja 2018 roku wobec śmierci oraz niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zastrzelenia w okresie od 3 maja 1944 r. do grudnia 1944 r. przez żandarmów niemieckich z Posterunków Żandarmerii w Siewierzu i Mierzęcicach - Feliksa Mazura, Wiktora Jakubczyka, Stanisława Oleksiaka, Władysława Bendkowskiego, Edmunda    Budoka i jeńca radzieckiego o nieustalonym nazwisku, przy przyjęciu, że jest to zbrodnia wojenna i zbrodnia przeciwko ludzkości ( S 98.2017.Zn).

Postanowieniem z dnia 18 grudnia  2017 roku podjęto zawieszone śledztwo b. OKBZH w Katowicach o sygn. S 2/80.

W trakcie śledztwa podejmowano próby ustalenia krewnych osób pokrzywdzonych. Przeprowadzono obszerną kwerendę archiwalną.

Śledztwo umorzono dnia 14 czerwca 2018 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa oraz wobec stwierdzenia, że postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej i zbrodni przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy niemieckiej, popełnionej z motywów narodowościowych i politycznych w celu wyniszczenia grupy narodowościowej i politycznej, polegającej na skazaniu na karę śmierci Alberta M.,  Brygidy M., Jana Ch. i Konrada Sz. na kary pobytu w obozie karnym, wyrokiem Sądu Specjalnego (Sondergericht) w Katowicach z dnia 17 sierpnia 1944 r., sygn. Sg 13.K.Ls.62/44 za nielegalny ubój mięsa (S 92.2017.Zn).

Śledztwo wszczęto dnia 30 listopada 2017 roku.

W toku śledztwa zwrócono się do Archiwum IPN w Warszawie o nadesłanie materiałów archiwalnych. Przeprowadzono szczegółową kwerendę archiwalną .

Śledztwo zostało umorzone dnia 22 października 2018 roku wobec śmierci oraz niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącą jeden z powtarzających się zamachów podjętych w celu wykonania polityki Niemiec Hitlerowskich, popełnionej przez naruszenie prawa międzynarodowego, przez przedstawicieli państwa niemieckiego, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na dokonaniu zabójstwa przez zastrzelenie w dniu 8 sierpnia 1943 roku w Kamycach powiat Będzin Franciszka W., oraz zbrodni polegającej na dokonaniu zabójstwa przez zastrzelenie w dniu 30 października 1943 roku w Dobieszowicach powiat Będzin dwóch jeńców rosyjskich ( S 19.2018.Zn).

Postanowieniem z dnia 12 marca 2018 roku podjęto zawieszone śledztwo b. OKBZH w Katowicach o sygn. S 26/76. W trakcie śledztwa przeprowadzono kwerendę archiwalną w Oddziałowym Archiwum IPN w Katowicach, w Archiwum IPN w Warszawie a także w Archiwum Państwowym w Katowicach. Dokonano tłumaczenia z języka niemieckiego dwóch meldunków Żandarmerii niemieckiej.

Pierwszy z nich z dnia 09 sierpnia 1943 roku dotyczył zabójstwa Franciszka W.

Drugi meldunek z października 1943 roku dotyczył zabójstwa dwóch jeńców rosyjskich.

Do akt sprawy dołączono kserokopie z kartoteki osobowej zbrodniarzy hitlerowskich dot. Viktora Piechy, żandarma niemieckiego z posterunku w Bobrownikach.

Śledztwo umorzono dnia 18 października 2018 roku wobec stwierdzenia, iż w odniesieniu do sprawców kierowniczych zbrodni postępowanie karne, co do tego samego czynu, tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone oraz wobec śmierci i niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki III Rzeszy, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego z motywów narodowościowych i politycznych przez funkcjonariuszy policji i katowickiej placówki gestapo oraz sędziów Wyższego Sądu Krajowego w Katowicach, dokonujących zatrzymania, aresztowania i skazania, w następstwie czego pozbawiono wolności Zygmunta Borowieckiego, Józefa Dróżdż, Andrzeja Śliwowskiego, Zygmunta Stanisława, Czesława B., Józefa G. w okresie od 22 marca 1944 r. do maja 1945 r. w Mysłowicach i innych miejscach na czas przekraczający 7 dni i ze szczególnym udręczeniem (S 13.2018.Zn).                                                                  

Śledztwo wszczęto postanowieniem z dnia 27 marca 2018 roku.

Podstawą do wszczęcia śledztwa w tej sprawie były kopie wyroków niemieckiego sądu skazujących  członków Związku Orła Białego pozyskanych przez historyka tut. Komisji w wyniku kwerendy przeprowadzonej w Archiwum Federalnym Berlin Lichterfelde. Zygmunt B., Józef D., Andrzej Ś., Zygmunt S., Czesław B., Józef G. byli członkami organizacji Związku Orła Białego działającego na terenie Będzina, Sosnowca, Czeladzi i Dąbrowy Górniczej w okresie od października 1939 r. do marca 1941 r. Brutalne śledztwo prowadzone przez funkcjonariuszy gestapo w policyjnym więzieniu zastępczym w Mysłowicach, nie złamało pokrzywdzonych, konsekwentnie zaprzeczających przynależności do organizacji, co spowodowało, iż sąd skazał ich na kilkuletnie kary więzienia. Sąd przyjął, że chociaż nie udało się udowodnić, iż posiadali wiarygodne informacje o działalności ZOB o charakterze zdrady głównej, to jednak z rozmów z jej innymi członkami, ich tajemniczego zachowania się oraz napomnienia, by nie mówić osobom trzecim o treści rozmów, musieli wywnioskować, że chodzi o zabronioną, założoną przez Polaków organizację podziemną, skierowaną przeciwko niemieckości a przez to tym samym odpowiednią, by szkodzić interesowi Rzeszy Niemieckiej. Jako Polacy byli zobowiązani do tego, by o czasie poinformować władze niemieckie o swojej wiedzy o organizacji podziemnej. Czesław B. zmarł jeszcze przed rozprawą w wieku 28 lat.

W trakcie śledztwa przeprowadzono szczegółową kwerendę archiwalną.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 21 września 2018 roku wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone wobec śmierci prawników wydających wyrok oraz wobec niewykrycia pozostałych sprawców.

 

 

 

 

 

 

 

do góry