Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Katowicach (stan na sierpień 2018 r.)

Śledztwa zakończone skierowaniem aktu oskarżenia

1.Śledztwo (S 101/04/Zk) przeciwko:

- Wojciechowi J. oskarżonemu o to, że:

- w okresie od 27 marca 1981 roku do 12 grudnia 1981 roku w Warszawie i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz I Sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej dopuścił się zbrodni komunistycznej polegającej na kierowaniu zorganizowanym związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, w skład którego wchodzili Stanisław K., Florian S., Tadeusz T., Czesław K. i inni, mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", poprzez nadzorowanie opracowywania projektów aktów normatywnych oraz planów i harmonogramów działań organów władzy, administracji państwowej oraz mediów publicznych dotyczących nielegalnego wprowadzenia stanu wojennego

- w dniu 12 grudnia 1981 roku w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, iż jako Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz I Sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej chcąc aby Członkowie Rady Państwa podjęli działania na szkodę interesu publicznego i prywatnego nakłaniał ich do przekroczenia przysługujących im uprawnień poprzez uchwalenie w czasie trwania sesji Sejmu PRL, wbrew treści art. 31 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 roku dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego" „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa",

- w okresie od 13 grudnia 1981 roku do 31 grudnia 1982 roku w Warszawie  i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz  I Sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej dopuścił się zbrodni komunistycznej polegającej na kierowaniu związkiem przestępczym  o charakterze zbrojnym w skład którego wchodzili Florian S., Czesław K., Tadeusz T. i inni, mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", poprzez egzekwowanie wykonywania nielegalnie wydanych dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym",  „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego" „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa  i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego", „przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa"  

- Tadeuszowi  T. oskarżonemu o to, że:

-  w okresie od 27 marca 1981 roku do 12 grudnia 1981 roku w Warszawie i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Sekretarz Komitetu Obrony Kraju, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej, Wiceminister Obrony Narodowej wspólnie z Wojciechem J., Stanisławem K., Florianem S., Czesławem K. i innymi dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działając w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", uczestniczył w opracowaniu projektów aktów normatywnych oraz planów i harmonogramów działań organów władzy i administracji państwowej oraz mediów publicznych dotyczących nielegalnego wprowadzenia stanu wojennego,

- w dniu 13 grudnia 1981 roku w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, iż jako Sekretarz Komitetu Obrony Kraju, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej  i Wiceminister Obrony Narodowej chcąc aby Członkowie Rady Państwa podjęli działania na szkodę interesu publicznego i prywatnego nakłaniał ich do przekroczenia przysługujących im uprawnień poprzez uchwalenie w czasie trwania sesji Sejmu PRL, wbrew treści art. 31 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 roku dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa",

- w okresie od 13 grudnia 1981 roku do 31 grudnia 1982 roku w Warszawie  i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Sekretarz Komitetu Obrony Kraju, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej i Wiceminister Obrony Narodowej wspólnie z Wojciechem J., Czesławem K., Florianem S. i innymi dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działał w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", przez wykonywanie nielegalnie wydanych dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego",  „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa",

- Stanisławowi  K. oskarżonemu o to, że: 

- w okresie od 27 marca 1981 roku do 18 października 1981 roku w Warszawie i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako I Sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej wspólnie z Wojciechem J., Florianem S., Tadeuszem T., Czesławem K. i innymi dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działając w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", uczestniczył w opracowaniu projektów aktów normatywnych oraz planów i harmonogramów działań organów władzy i administracji państwowej oraz mediów publicznych dotyczących nielegalnego wprowadzenia stanu wojennego,

-  Florianowi S.  oskarżonemu o to, że:

- w okresie od 27 marca 1981 roku do 12 grudnia 1981 roku w Warszawie i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Wiceminister Obrony Narodowej i członek Komitetu Obrony Kraju wspólnie z Wojciechem J., Stanisławem K., Tadeuszem T., Czesławem K. i innymi dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działając w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", uczestniczył w opracowaniu projektów aktów normatywnych oraz planów i harmonogramów działań organów władzy i administracji państwowej oraz mediów publicznych dotyczących nielegalnego wprowadzenia stanu wojennego,

- w okresie od 13 grudnia 1981 roku do 31 grudnia 1982 roku w Warszawie i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Wiceminister Obrony Narodowej i członek Komitetu Obrony Kraju wspólnie z Wojciechem J., Czesławem K. i Tadeuszem T. dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działał w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", przez wykonywanie nielegalnie wydanych dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa",

- Czesławowi K. oskarżonemu o to, że:

- w okresie od 27 marca 1981 roku do 12 grudnia 1981 roku w Warszawie i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Szef Wojskowych Służb Wewnętrznych oraz Minister Spraw Wewnętrznych wspólnie z Wojciechem J., Stanisławem K., Florianem S., Tadeuszem T. i innymi dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działając w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", uczestniczył w opracowaniu projektów aktów normatywnych oraz planów i harmonogramów działań organów władzy i administracji państwowej oraz mediów publicznych dotyczących nielegalnego wprowadzenia stanu wojennego,

- w okresie od 13 grudnia 1981 roku do 31 grudnia 1982 roku w Warszawie  i na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego jako Minister Spraw Wewnętrznych wspólnie z Wojciechem J., Florianem S., Tadeuszem T. i innymi dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, że działając w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich, głównie skupionych w ruchu społecznym związanym z NSZZ „SOLIDARNOŚĆ", przez wykonywanie nielegalnie wydanych dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa",

- Emilowi K.

Postanowieniem z dnia 22 września 2008 roku Sąd Okręgowy w Warszawie zawiesił postępowanie wobec oskarżonego Emila K- Krystynie M. – M.

 Postanowieniem z dnia 14 maja 2008 roku Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył postępowanie wobec oskarżonej Krystyny M. – M. na podstawie art. 17 § 1 pkt. 5 kpk – z uwagi na śmierć oskarżonej.

- Eugenii K. oskarżonej o to, że

- w dniu 13 grudnia 1981 roku w Warszawie, będąc funkcjonariuszami państwa komunistycznego – Członkami Rady Państwa, przekroczyli przysługujące im uprawnienia w ten sposób, że wspólnie z pozostałymi Członkami Rady Państwa uchwalili wbrew treści art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22 lipca 1952 roku (Dz. U. z dnia 21 lipca 1976 r.) dekrety z dnia 12 grudnia 1981 roku:  „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw  o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego" „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęli uchwałę z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa", czym działali na szkodę interesu publicznego i prywatnego poprzez ograniczenie praw konstytucyjnych,   a w szczególności ustanowienie podstaw do pozbawiania lub ograniczania wolności obywateli polskich

- Tadeuszowi S. oskarżonemu o to, że

- w dniu 13 grudnia 1981 roku w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego dopuścił się zbrodni komunistycznej w ten sposób, iż jako Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości chcąc aby Członkowie Rady Państwa podjęli działanie na szkodę interesu publicznego i prywatnego nakłaniał ich do przekroczenia przysługujących im uprawnień poprzez uchwalenie w czasie trwania sesji Sejmu PRL, wbrew treści art. 31 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 roku dekretów z dnia 12 grudnia 1981 roku: „o stanie wojennym", „o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego", „o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń" oraz podjęcie uchwały z dnia 12 grudnia 1981 roku „w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na bezpieczeństwo państwa",

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie, po wniesieniu zażalenia przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 września 2008 roku w przedmiocie zawieszenia postępowania uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2009 roku Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył postępowanie wobec oskarżonego Tadeusza S.

Wyrokiem z dnia 12 października 2011 roku Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył postępowanie wobec Emila K. z uwagi na przedawnienie karalności.

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 roku Sąd Okręgowy w Warszawie uniewinnił oskarżonego Stanisława K., umorzył postępowanie wobec Eugenii K. z uwagi na przedawnienie karalności oraz uznał winnym Czesława K. popełnienia zarzucanego mu czynu wymierzając mu karę 4 lat pozbawienia wolności i na podst. ustawy z dnia 7.12.1989 roku o amnestii złagodził ją do lat 2 zawieszając jej wykonanie na okres próby 5 lat.

2.Śledztwo w sprawie śmiertelnego postrzelenia Ryszarda A. przez funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej – Tadeusza D. w dniu 27 stycznia 1982 roku w Sosnowcu, który przekroczył przysługujące mu uprawnienia, przyjmując, iż zdarzenie będące przedmiotem postępowania stanowi zbrodnię komunistyczną (S 23/07/Zk)

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, polegającej na śmiertelnym postrzeleniu Ryszarda A. przez funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej, Tadeusza D. w dniu 27 stycznia 1982 roku w Sosnowcu. Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w Gliwicach prowadziła postępowanie karne o sygnaturze Pg.Sl-II-29/82 w sprawie śmiertelnego postrzelenia Ryszarda A., sprawcy rozboju przez funkcjonariusza MO, Tadeusza D., bezpośrednio w pościgu po zdarzeniu w dniu 27 stycznia 1982 roku w Sosnowcu, Prokuratura Garnizonowa nie dopatrzyła się przekroczenia uprawnień w zakresie zasadności użycia broni palnej przez funkcjonariusza MO i w związku z tym śledztwo w dniu 11 marca 1982 roku zostało umorzone wobec stwierdzenia, że przestępstwa nie popełniono. W dniu 11 kwietnia 2007 roku Oddziałowa Komisja otrzymała wniosek matki zastrzelonego o podjęcie umorzonego śledztwa w związku z podejrzeniem zaistnienia zbrodni komunistycznej. Po zapoznaniu się ze wcześniej zgromadzonym materiałem dowodowym, a także po wykonaniu szeregu czynności w trybie art. 327 § 3 kpk uznano, że istnieją podstawy do podjęcia umorzonego śledztwa. W oparciu o opinię sądowo-lekarską ustalono, że śmiertelny strzał w głowę pokrzywdzonego został oddany przez funkcjonariusza MO z odległości w granicach kilku, kilkunastu, a co najwyżej kilkudziesięciu centymetrów. Mając na uwadze treść opinii biegłego lekarza, uznano, iż okoliczności śmiertelnego postrzelenia pokrzywdzonego były odmienne niż przyjęte w umorzeniu postępowania prowadzonego bezpośrednio po zdarzeniu. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, iż strzelający z tak bliskiej odległości funkcjonariusz działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, za czym przemawia fakt, iż strzał z bliskiej odległości w głowę człowieka zazwyczaj pociąga za sobą jego śmierć. W tym stanie rzeczy Tadeuszowi D. przedstawiono zarzut popełnienia zabójstwa. Przesłuchany w charakterze podejrzanego Tadeusz D. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, złożył wyjaśnienia identyczne do zeznań złożonych w trakcie historycznego śledztwa. Śledztwo zakończone skierowaniem aktu oskarżenia w dniu 22 grudnia 2009 roku. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów przy przyjęciu, iż oskarżony działał w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej.

 

do góry