Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Katowicach (stan na listopad 2018 r.)

Śledztwa zakończone skierowaniem aktu oskarżenia

Zbrodnie komunistyczne. 

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznych będących zbrodniami przeciwko ludzkości popełnionych w okresie od maja 1951 roku do lipca 1956 roku na terenie tzw. więzienia progresywnego w Jaworznie stanowiących przestępstwa: przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków, narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia młodocianych więźniów, znęcania się fizycznego i psychicznego przez funkcjonariuszy służby więziennej (S 4.2000.Zk).

Śledztwo podjęte z zawieszenia postanowieniem z dnia 27 października 2000 roku

Jesienią 1950 roku w ówczesnym MBP opracowano „Projekt organizacji więzień i pracy poprawczo - wychowawczej nad młodzieżowymi więźniami". Uruchomienie więzienia nastąpiło wiosną 1951 roku w miejscu dotychczasowego Centralnego Obozu Pracy. Młodocianych więźniów politycz­nych przywożono pociągami do jaworznickiego więzienia z terenu całego kraju. Podróż w małych, ciasnych wagonach, pod eskortą żołnierzy KBW trwała niejednokrotnie blisko 20 godzin. W okre­sie funkcjonowania więzienia osadzono w nim łącznie około 10 000 więźniów.

Założenia progresywnego systemu wychowawczego zakładającego przygotowanie więźnia do życia na wolności zostały w Jaworznie zupełnie wypaczone. Młodociani więźniowie, w większości kilkunastoletni chłopcy, zostali zmuszeni do ciężkiej pracy przy wyrobie żelbetonowych prefabry­katów oraz do pracy w kopalni. Wyczerpująca, katorżnicza praca w systemie akordowym, przy gło­dowym wyżywieniu doprowadzała do częstych zachorowań i wypadków przy pracy. Nie zapewnio­no dostatecznej opieki medycznej. Za odmowę pójścia do pracy karano karcerem, karę tę stosowano także w najdrobniejszych uchybieniach. Stosowano opartą na przymusie indoktrynację polityczną prowadzoną przez tzw. specwychowawców, poprzez niekończące się polityczne audycje nadawane przez więzienny radiowęzeł. Roz­budowano system donosicielstwa, który w istotny sposób utrudniał integrację więźniów politycz­nych. Zdarzały się przypadki stosowania przez strażników więziennych wobec więźniów przemocy fizycznej w postaci bicia bądź zmuszania do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej. W ostatnim okresie sprawozdawczym przesłuchano kolejnych 30 świadków (łącznie 449). Zeznania w dużej mierze pokrywają się, obrazując życie więzienne, przy czym stanowią ogromny ma­teriał źródłowy obrazujący także stosowanie niedozwolonych metod śledczych wobec aresztowa­nych przez funkcjonariuszy UB. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 29 czerwca 2007 roku wobec śmierci ustalonych sprawców zbrodni oraz niewykrycia pozostałych sprawców. 

 

Śledztwo w sprawie deportacji połączonej ze szczególnym udręczeniem, około 10 000 obywateli polskich - górników do ZSRR z początkiem 1945 roku z terytorium Górnego i Opolskiego Śląska (S 8.2000.Zk).

Śledztwo podjęte z zawieszenia postanowieniem z dnia 6 listopada 2000 roku .

Po zajęciu Śląska przez wojska radzieckie pojawiły się obwieszczenia wzywające mężczyzn w wieku od 17 do 50 lat do zgłaszania się na okres 14 dni, w celu usuwania szkód wojennych. Więk­szość zgłaszających się osób faktycznie uwięziono. Wszystkich osadzano w różnych obiektach pil­nowanych przez żołnierzy sowieckich. Po zgromadzeniu większej liczby osób, transportowano je do obozów przejściowych, a następnie w głąb ZSRR. Dotychczasowe ustalenia pozwalają na uzasad­nione przypuszczenie, iż ze Śląska wywieziono ok. 30 000 osób. Transportowano je w bydlęcych wa­gonach, nawet przez okres 6 tygodni. Panujące mrozy, nieopalane wagony, bardzo złe warunki sa­nitarne, brak pożywienia i opieki lekarskiej powodowały liczne zgony. Wywiezieni trafiali do obozów pracy usytuowanych na terenie całego Związku Radzieckiego. Wykonywali tam niewolni­czą pracę w kopalniach, kamieniołomach, hutach, przy odgruzowywaniu miast i wyrębie lasów, a także w rolnictwie. Władze polskie były świadome, że wielu spośród deportowanych ma polskie pochodzenie. La­tem 1945 roku komisja powołana przez wicewojewodę katowickiego gen. Ziętka podjęła działania zmierzające do ich zwolnienia. Sporządzono „Spis wywiezionych górników polskich do ZSRR", za­wierający 9877 nazwisk. Nie był to spis pełny, jak wykazało niniejsze śledztwo. Ocenia się, iż do kraju wróciło nie więcej niż 20% zesłanych. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 czerwca 2006 roku wobec śmierci członków Państwowego Komitetu Obrony ZSRR: Berii Ławrientija Pawłowicza, Bułganina Mikołaja Aleksandrowicza, Kaganowicza Łazara Mosiejewicza, Malenkowa Gieorgija Maksymilianowicza, Mikojana Anastaza Iwanowicza, Mołotowa Wiaczesława Michajłowicza Skrjabina, Stalina Josifa Wisarionowicza, Woroszyłowa Klimenta Jefremowisza, Wozniesienskiego Mikołaja Aleksiejewicza.

 

Śledztwo w sprawie pozbawienia wolności połączonego ze szczególnym udręczeniem mieszkańców Śląska w obozie pracy przymusowej zlokalizowanych na terenie Mysłowic w latach 1945-1949 (S 10.2001.Zk).

Po zajęciu Mysłowic przez Armię Czerwoną odbudowano dawny obóz hitlerowski nazywany „Rosengarten", usytuowany przy obecnej ulicy Powstańców 23. Zaczęto osadzać w nim Ślązaków, którzy w czasie okupacji podpisywali volkslistę, obywateli niemieckich i jeńców wojennych.

Obóz ten został jesienią 1945 roku przekazany do dyspozycji Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Posiadał on podobozy m. in. w Mysłowicach - Wesołej i Czeladzi - Piaskach. Osadzonych zatrudniano przede wszystkim w kopalniach, hutach, fabrykach i przy pracach porządkowych na terenie obozu. Stwierdzono, iż strażnicy obozowi znęcali się nad więźniami. Stosowano nadmierne ćwiczenia fizyczne, bicie, osadzanie w karcerze. Złe wyżywienie, nadmierna, wyczerpująca praca, brak odpowiednich warunków sanitarnych i opieki medycznej oraz spowodowane tym choroby epidemiczne skutkowały wysoką śmiertelnością. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 24 października 2007 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie  pozbawienie wolności i uniemożliwienie wykonywania posług zgodnych z regułami zakonów oraz zmuszanie przemocą do wykonywania prac fizycznych w ośrodkach internowania w: Kobylinie, Gostyniu Wielkopolskim, Dębowej Łące, Staniątkach, Wieliczce, Stadnikach, Otorowie co łączyło się ze szczególnym udręczeniem 1061 sióstr zakonnych ze Zgromadzeń: Szarych Sióstr św. Elżbiety - Prowincje: Wrocław, Nysa, Katowice, Sióstr Służebniczek N.M.P. Niepokalanie Poczętej, Sióstr Ubogich Pielęgniarek III Zakonu św. Franciszka, Sióstr Najświętszej Maryi Panny od Niepokalanego Poczęcia - Prowincja Wrocław i Katowice, Sióstr Franciszkanek od Chrześcijańskiej Miłości, Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusa, czym działali na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonych
(S 38.2002.Zk).

W sprawie bezprawnego pozbawienia wolności przez funk­cjonariuszy państwa komunistycznego w okresie od 3 sierpnia 1954 roku do grudnia 1956 roku w Gostyniu Wielkopolskim, Kobylinie i Dębowej Łące sióstr zakonnych ze zgromadzeń św. Elżbiety i św. Jadwigi. W toku postępowania ustalono, w oparciu o zeznania świadków, materiały archiwalne zgroma­dzeń zakonnych, urzędów bezpieczeństwa i wydziałów ds. wyznań, że od 3 sierpnia 1954 roku rozpo­częła się specjalna akcja, określana kryptonimem X2, skierowana przeciwko 10 żeńskim zgroma­dzeniom zakonnym mającym swe placówki na terenie 3 ówczesnych województw: opolskiego, stalinogrodzkiego i wrocławskiego. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż bezprawną deportację sióstr zakonnych uzasadnia­no rzekomymi, rewizjonistycznymi postawami zakonnic oraz ich niemieckim pochodzeniem. Jed­nakże spośród 1500 przesiedlonych z użyciem przymusu sióstr, wszystkie, poza nielicznymi wyjąt­kami, były Polkami. W trakcie wysiedlania dokonano bezpowrotnego zaboru majątku (grunty, budynki z wyposażeniem, zapasy żywności, inwentarz żywy), który stanowił własność zgromadzeń, odbierając im praktycznie podstawy egzystencji. Ponadto wielokrotnie w sposób brutalny i obcesowy, bez poszanowania, traktowano przedmioty sakralne w kaplicach znajdujących się na terenie przejmowanych obiektów. Siostry umieszczono w ośrodkach odosobnienia, zabraniając swobodnego ich opuszczania i wszelkich kontaktów ze światem zewnętrznym, co stanowiło pogwałcenie reguł poszczególnych zgromadzeń mających charakter czynny, prowadzących aktywną działalność na rzecz potrzebują­cych. Środki odosobnienia utworzone w Wieliczce, Staniątkach. Stadnikach, Gostyniu Wlkp., Dę­bowej Łące stanowiły swoiste obozy pracy. Zorganizowano w nich szwalnie, w których umieszczo­no maszyny do szycia i przymuszono siostry do szycia w systemie akordowym, zmianowym i taśmowym części garderoby damskiej i męskiej. Podkreślenia wymaga, iż wśród zakonnic niewie­le potrafiło szyć, gdyż większość z nich to wykwalifikowane pielęgniarki, nauczycielki, katechetki. Praca sióstr była nadzorowana przez świeckich. W ośrodkach internowania funkcjonariusze UB przeprowadzali z zakonnicami indywidualne rozmowy, nakłaniając je do odejścia z zakonu lub do tajnej współpracy. Ustalono, iż przy życiu pozostaje około 70 sióstr, wobec których dopuszczono się opisanej zbrodni komunistycznej. Obecnie trwają ich przesłuchania, jak również prowadzone są kwerendy archiwalne i gromadzone dokumenty, zarówno władz zgromadzeń, jak i świeckich, ukazujące prze­bieg oraz ideologiczne tło prowadzonej akcji. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 roku wobec śmierci ustalonych sprawców zbrodni oraz niewykrycia pozostałych sprawców.

 

Śledztwo w sprawie - zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej poprzez naruszenie prawa międzynarodowego polegającej na dokonaniu w okresie od 24 stycznia do 15 marca 1945 roku na terenie miasta i powiatu Gliwice zabójstw nie mniej niż 500 osób spośród ludności cywilnej przez żołnierzy Armii Czerwonej

- zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na dokonaniu zabójstwa poprzez zastrzelenie przez żołnierzy Armii Czerwonej w dniu 26 stycznia 1945 roku w Zabrzu – Maciejowie Józefa Scholz

- zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na dokonaniu zabójstwa poprzez zastrzelenie przez żołnierzy Armii Czerwonej w dniu 10 maja 1945 roku w Gliwicach Tadeusza Gruszczyńskiego (S 2.2004.Zk)

W sprawie zbrodni przeciwko ludzkości polegającej na zabójstwie w styczniu 1945 roku na terenie powiatu Gliwice przez żołnierzy radzieckich ponad 800 osób ludności cywilnej i osób duchownych z obszaru, na którym toczyły się działania zbrojne. W okresie ofensywy radzieckiej w styczniu 1945 roku Gliwice i ich okolice zostały potraktowane jako terytorium wroga, gdyż przed wybuchem II wojny światowej leżały w granicach państwa nie­mieckiego. W okresie od 22 stycznia do 30 stycznia 1945 roku - do chwili objęcia władzy przez Ko­mendanturę Wojenną Armii Czerwonej - w trakcie trwających walk, a także bezpośrednio po ich zakończeniu zamordowanych zostało co najmniej 817 osób, głównie starców, kobiet i dzieci oraz osób duchownych. Liczba ta została ustalona na podstawie zapisów w parafialnych księgach zgo­nów wyłącznie parafii rzymskokatolickich, księgi parafii innych wyznań nie zachowały się do dnia dzisiejszego. Zachowanie żołnierzy Armii Czerwonej wskazywało na stosowanie odpowiedzialności zbioro­wej w stosunku do uznanej za niemiecką ludności powiatu Gliwice i jego okolic. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 roku wobec niewykrycia sprawców zbrodni. .

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych poprzez stworzenie podstaw prawnych dla funkcjonowania systemu przymusowego zatrudnienia żołnierzy w kopalniach węgla kamiennego Górnego i Dolnego Śląska w latach 1949-1959 w ramach batalionów pracy (S 88.2004.Zk).

W Polsce zatrudnienie żołnierzy służby zasadniczej zostało prawnie usankcjonowane. Inicjatorem utworzenia batalionów pracy był ówczesny szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego gen. broni Władysław Korczyca. W piśmie z dnia 24 czerwca 1949 roku do Ministra Obrony Narodowej zaproponował on utworzenie batalionów, do których powoływani mieli być poborowi, którzy ze względów politycznych nie odbywali zasadniczej służby wojskowej. Zalegalizowanie tej koncepcji nastąpiło w przyjętej w dniu 4 lutego 1950 roku ustawie o „Powszechnym obowiązku wojskowym", wprowadziła ona nową kategorię służby zastępczej. Pierwsze bataliony pracy utworzono rozkazem nr 036 z dnia 5 sierpnia 1949 roku wydanym przez Wiceministra Obrony Narodowej gen. bryg. Edwarda Ochaba. Miały one być przeznaczone do pracy w kopalniach. Praca żołnierzy odbywała się w systemie zmianowym, a jej czas często przekraczał 8 godzin i uzależniony był od narzuconych norm wydobycia. Żołnierze za świadczoną pracę otrzymywali wynagrodzenie, przy czym było ono niższe od wynagrodzenia osób cywilnych. Z wynagrodzenia tego potrącano kwotę na umundurowanie i wyżywienie. Na terenie jednostek zakwaterowania, a były to najczęściej prymitywne baraki po filiach obozów koncentracyjnych, obozach jenieckich i obozach pracy, otrzymywali wyżywienie, które było raczej skromne i małokaloryczne zważywszy na wykonywaną pracę. Czas służby wynoszący ustawowo 2 lata przedłużano rutynowo o kilka miesięcy. Szczególnie niebezpieczne dla zdrowia żołnierzy było zatrudnianie ich w kopalniach uranu. Wśród żołnierzy zdarzały się wypadki przy pracy, nawet śmiertelne. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 21 maja 2008 roku wobec ustalenia, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej polegającej na niedopełnienia w dniu 21 października 1986 roku w Gdyni obowiązków przez funkcjonariuszy Komisariatu Kolejowego Milicji Obywatelskiej w Gdyni, w zakresie sposobu postępowania z osobą zatrzymaną, w następstwie czego doszło do nieumyślnego spowodowania śmierci Tadeusza Wądołowskiego i przez to działaniu na szkodę jego interesu prywatnego zbrodni komunistycznej popełnionej w okresie od 21 października 1986 roku do 3 czerwca 1987 roku w Gdyni polegającej na niedopełnieniu obowiązków przez prokuratorów Prokuratury Rejonowej w Gdyni, w zakresie prowadzenia postępowania karnego i sposobu gromadzenia materiału dowodowego w toku śledztwa w sprawie nieumyślnego spowodowania w dniu 21 października 1986 roku w Gdyni w tamtejszym Komisariacie Kolejowym Milicji Obywatelskiej śmierci Tadeusza Wądołowskiego. i przez to działaniu na szkodę jego interesu prywatnego (S 45.2007.Zk).

W toku postępowania przeprowadzono za pośrednictwem Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Warszawie szeroką kwerendę archiwalną dotyczącą pokrzywdzonego Tadeusza Wądołowskiego,  jego rodziny, prokuratorów prowadzących archiwalne postępowania w sprawie zgonu w/w., licznych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej z Gdyni i Gdańska, lekarzy medycyny sądowej uczestniczących w czynnościach dotyczących Tadeusza Wądołowskiego, świadków uprzednio przesłuchiwanych w sprawie tego zgonu. Dołączono także do akt śledztwa, między innymi materiały Urzędu Stanu Cywilnego w Gdyni i informacje pochodzące z Komendy Miejskiej Policji w Gdyni i Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku co do obsady etatowej Komisariatu Kolejowego Milicji Obywatelskiej w Gdyni i administrowania dokumentacją wytworzoną w toku pracy tego komisariatu do czasu jego likwidacji. Jednocześnie w ramach międzynarodowej pomocy prawnej zlecono Konsulatowi Generalnemu RP w Nowym Yorku przesłuchanie w charakterze świadka brata pokrzywdzonego Stanisława W. w celu ustalenia dalszych dotąd niezidentyfikowanych świadków zdarzeń będących przedmiotem postępowania. W toku śledztwa na podstawie zachowanej w aktach archiwalnych dokumentacji zdjęciowej zwłok Tadeusza Wądołowskiego i miejsca ich ujawnienia (sześć fotografii) uzyskano opinię Instytutu Badań DNA w Warszawie na temat ujawnionych tam śladów i mechanizmu ich powstania, a także opinię Instytutu Ekspertyz Sądowych w Krakowie z badania dokumentacji zdjęciowej zwłok i miejsca ujawnienia zwłok Tadeusza Wądołowskiego pod kątem opisania śladów zachowanych na wykonanych fotografiach, sporządzenia dokumentacji fotograficznej na podstawie istniejących materiałów ilustracyjnych i dokonania opisu widniejących na nich śladów. Jednocześnie do naczelnika Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku zwrócono się z wnioskiem o wdrożenie procedury prowadzącej do udostępnienia akt osobowych, wytypowanych byłych funkcjonariuszy Komisariatu Kolejowego Milicji Obywatelskiej.

Nadto przeprowadzono badania histopatologiczne wycinków pobranych ze zwłok Tadeusza W, zabezpieczonych od dnia zdarzenia w parafinie w Zakładzie Medycyny Sądowej Akademii Medycznej w Gdańsku, po czym zasięgnięto kompleksowej opinii Zakładu i Katedry Medycyny Sądowej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Na tej podstawie ustalono, iż zarówno makroskopowy obraz morfologiczny narządów wewnętrznych, jak i ich obraz mikroskopowy, a zwłaszcza wycinka z mięśnia sercowego, pozwalają stwierdzić, że przyczyną zgonu Tadeusza Wądołowskiego stała się ostra niewydolność krążeniowo-oddechowa w przebiegu świeżego zawału mięśnia sercowego (ogniskowej zmiany niedokrwiennej mięśnia sercowego), który wystąpił podczas zatrzymania w komisariacie milicji. Nie stwierdzono przy tym, aby zachowanie funkcjonariuszy milicji, prokuratora i lekarza sądowego wykonujących czynności służbowe na miejscu ujawnienia zwłok Tadeusza Wądołowskiego było nieprawidłowe. Wykonano bowiem dokumentację zdjęciową zwłok i pomieszczenia, w którym zatrzymany był Tadeusz Wądołowskiego, sporządzono protokół oględzin zwłok i protokół oględzin miejsca zdarzenia, zabezpieczono zwłoki do badania sekcyjnego w Katedrze i Zakładzie Medycyny Sadowej Akademii Medycznej w Gdańsku. Zwłoki zabezpieczone do sekcji decyzją prokuratora obecnego na miejscu ujawnienia zwłok poddano następnie badaniu sekcyjnemu i pobrano z nich wycinki do badań histopatologicznych. Wszystkie te czynności pozwoliły na odtworzenie przyczyny i mechanizmu zgonu Tadeusza Wądołowskiego, który miał charakter zgonu naturalnego.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 roku, albowiem czynu nie popełniono.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej jednocześnie zbrodnię przeciwkoludzkości, popełnionej w 1953 roku w Częstochowie i Tarnowskich Górach, polegającej na zmuszeniu przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego Józefa Białka i Józefa Płoszaja po przymusowym wcieleniu ich do Powszechnej Organizacji „Służba Polsce” do niewolniczej pracy przy budowie Huty „Częstochowa” i w kamieniołomach Józef Białek, że został wcielony do organizacji „Służba Polsce” wbrew własnej woli, a następnie zmuszany do niewolniczej pracy w bardzo ciężkich warunkach, bez wynagrodzenia, przy budowie Huty „Częstochowa”, po pracy zaś odbywały się szkolenia; Józef Płoszaj, że także bez jego woli wcielono go do tej organizacji, gdyż odmówił przynależności do organizacji Związku Młodzieży Polskiej. Następnie przewieziono go do koszar w Brzozowicach-Kamieniu w powiecie Tarnowskie Góry, gdzie zmuszano go do ciężkiej pracy, także bez wynagrodzenia, w kamieniołomach w Radzionkowie. Również i ten świadek potwierdził, że po wykonanej pracy prowadzono szkolenia junaków (S 82.2007.Zk).

W toku postępowania ustalono wszystkie osoby pokrzywdzone przez funkcjonowanie organizacji Służba Polsce, zabezpieczono z Zarządu Głównego Stowarzyszenia Weteranów pracy w PO Służba Polsce, Sądzie Rejestrowym w Częstochowie, z Archiwum Państwowego w Częstochowie i Katowicach, pełną dokumentację dotyczącą danych wszystkich członków Stowarzyszenia PO Służba Polsce. Na ich podstawie przesłuchano w charakterze świadków kilkuset osób przymusowo wcielonych do tej organizacji w latach 1948-1955. W toku postępowania zapoznano się z publikacjami dotyczącymi działalności organizacji Służba Polsce a ponadto z poselskim projektem ustawy o świadczeniu pieniężnym i innych uprawnieniach przysługującym osobom, których przymusowo wcielono do PO Służba Polsce nie uchwalonego przez Sejm z uwagi na skrócenie kadencji Sejmu 7 września 2007 roku. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 roku wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

 

Śledztwo w sprawie przeciwko Salomonowi Morelowi (S 96.2007.Zk)

Śledztwo przeciwko Salomonowi Morelowi dotyczące funkcjonującego w 1945 roku Obozu Pracy w Świętochłowicach - Zgodzie, podjęte z zawieszenia 27 lipca 2001 roku.

Obóz w Świętochłowicach-Zgodzie funkcjonował w okresie od lutego do listopada 1945 roku Jego komendantem byt Salomon Morel. Do obozu kierować miano według oficjalnego przeznaczenia ludność niemiecką - tzw. Reichsdeutschy z II grupą volkslisty, ale oprócz przeważającej grupy Gór­noślązaków (m.in. powstańców śląskich, członków AK), wśród więźniów byli też Polacy z Polski Centralnej oraz obywatele 8 innych państw. Na podstawie zgromadzonych w toku śledztwa materiałów - dokumentów oraz zeznań świad­ków składanych w Polsce i w Niemczech - sporządzono jednolity wykaz obejmujący więźniów, któ­rych pobyt w obozie zdołano udokumentować. Wykaz obejmuje 2999 nazwisk, z czego 1695 osób zmarło w obozie w Świętochłowicach. Efektem prowadzonego śledztwa jest też rozszerzenie zarzutów wobec Salomona Morela i istotna zmiana ich kwalifikacji prawnej, polegająca na uznaniu popełnionych zbrodni za nieulegające przedawnieniu zbrodnie przeciwko ludzkości. Salomonowi Morelowi zarzuca się m.in., iż będąc funkcjonariuszem Ministerstwa Bezpieczeń­stwa Publicznego - Departamentu Więziennictwa, jako Naczelnik Obozu Pracy Świętochłowice --Zgoda, dopuścił się zbrodni przeciwko ludzkości, stanowiącej zbrodnię komunistyczną, w ten spo­sób, że działając w celu wyniszczenia umieszczonych w tym obozie ze względów narodowościowych i politycznych więźniów stworzył im warunki życia grożące biologicznym wyniszczeniem, a w szcze­gólności:

- głodził więźniów, wprowadzając rażąco niskie racje żywnościowe:

- pozbawił więźniów elementarnej opieki medycznej i warunków higieniczno-sanitarnych, do­puszczając do powstania i rozprzestrzeniania się wszawicy, czerwonki, tyfusu plamistego i tyfusu brzusznego, co powodowało częste zgony więźniów:

- osobiście stosował i tolerował stosowanie przez podległych mu funkcjonariuszy wobec więź­niów różnego rodzaju tortur, także ze skutkami śmiertelnymi.

Zgodnie z wnioskiem prowadzącej śledztwo Oddziałowej Komisji w Katowicach w dniu 19 grud­nia 2003 roku Sąd Rejonowy w Katowicach wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu Salo­mona Morela. Na tej podstawie skierowano do Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o tymczaso­we aresztowanie i ekstradycję mieszkającego w Izraelu Salomona Morela. W dniu 22 kwietnia 2004 r. podpisany przez Ministra Sprawiedliwości wniosek o wydanie Salomona Morela został prze­kazany do Ministerstwa Spraw Zagranicznych z prośbą o przesłanie go drogą dyplomatyczną do Ministerstwa Sprawiedliwości Państwa Izrael. Wniosek ten został doręczony do izraelskiego Mini­sterstwa Spraw Zagranicznych w dniu 10 maja 2004 roku.

Śledztwo zostało umorzone w dniu 28 stycznia 2009 roku z uwagi na śmierć Salomona Morela.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej polegającej na sprowadzeniuniebezpieczeństwa katastrofy w komunikacji powietrznej w dniu 4 lipca 1943 roku w Gibraltarze w celu pozbawienia życia premiera i Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych RP gen. Władysława Sikorskiego, przez co doszło do katastrofy samolotu „Liberator” Mk II nr ew. AL 523 należącego do 511 dywizjonu brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych, w wyniku czego śmierć ponieśli gen. Władysław Sikorski i towarzyszący mu obywatele RP: Zofia Leśniewska, gen. bryg. Tadeusz Klimecki, płk. dypl. Andrzej Marecki, por. mar. Józef Ponikiewski, Adam Kułakowski oraz Jan Gralewski (S 135.2008.Zk).

Śledztwo wszczęto w dniu 3 września 2008 r.

Jedną z przyjętych wersji śledztwa jest spowodowanie wypadku lotniczego przez sabotaż dokonany przez funkcjonariuszy służb specjalnych ZSRR. W toku przeprowadzonych czynności poczyniono następujące ustalenia faktyczne. Jedynym oficjalnym dokumentem ustalającym okoliczności śmierci generała Władysława Sikorskiego w dniu 4 lipca 1943 roku w Gibraltarze jest komunikat brytyjskiego Ministerstwa Lotnictwa, wydany na podstawie raportu z prac komisji ds. badania wypadków lotniczych, nadzorowanej przez dowódcę RAF Coastall Command Air Marshall, Johna Slessora, badającej sprawę wypadku samolotu typu Consolidated RLB-30B „Liberator” Mk II nr ew. AL 523, należącego do 511 RAF squadron. Komisja ta zakończyła prace w dniu 11 sierpnia 1943 roku, komunikat Ministerstwa Lotnictwa zaś przekazano w dniu 1 września 1943 roku ambasadorowi hr. Raczyńskiemu. Zgodnie z jego treścią, przyczyną wypadku, w którym zginął generał Władysław Sikorski wraz z towarzyszącymi mu osobami, było zablokowanie sterów wysokości samolotu, zaistniałe z przyczyn niemożliwych do ustalenia. Raport stanowczo wykluczył możliwość sabotażu jako przyczyny wypadku, choć nie podał żadnych okoliczności, które prowadziły do takiego wniosku. W związku z niedostępnością materiałów brytyjskiej komisji powypadkowej, nieprzeprowadzeniem dokładnych oględzin zwłok oraz brakiem wskazania, co legło u podstaw wykluczenia sabotażu, śmierć generała broni Władysława Sikorskiego pozostaje jedną z tajemnic XX wieku i przedmiotem licznych publikacji autorstwa Davida Irvinga, Dariusza Baliszewskiego, Tadeusza Kisielewskiego i innych, wskazujących na popełnienie w związku z nią zbrodni. Spośród wielu czynności wykonanych w niniejszym śledztwie (przesłuchania świadków, gromadzenia dokumentów) za najistotniejszą należy uznać ekshumację zwłok generała Sikorskiego, dokonaną w celu uzyskania z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dr. Jana Sehna w Krakowie, działającego we współpracy z Katedrą i Zakładem Medycyny Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie oraz Katedrą i Zakładem Radiologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie kompleksowej opinii sądowo-lekarskiej w przedmiocie ustalenia przyczyn i mechanizmu jego zgonu.

Zarządzeniem nr 5/11 Dyrektora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 2 września 2011 roku. śledztwo sygn. S 135.2008.Zk w sprawie śmierci gen. Władysława Sikorskiego przekazano do dalszego prowadzenia do Oddziałowej Komisji w Warszawie.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej polegającej na niedopełnieniu obowiązków  służbowych wynikających z dekretu o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego osób narodowości niemieckiej przez Starostę Powiatu Cieszyńskiego wskutek wydania w 1948 roku orzeczeń o pozbawieniu obywatelstwa Państwa Polskiego, wysiedleniu z granic Państwa Polskiego i przepadku na rzecz Skarbu Państwa majątku będącego własnością około 50 osób pochodzenia niemieckiego z terenu Cieszyna, w tym Alfreda, Gertrudy, Franciszka i Jana Korneckich, członków rodziny Skudrzyków, Małyszów i Kislingów oraz na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Cieszynie w zakresie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie w/w orzeczeń oraz odnośnie prawidłowości wykonania orzeczeń Starosty Powiatu Cieszyńskiego poprzez bezprawne pozbawienie wolności około 50 osób pochodzenia niemieckiego osób z terenu Cieszyna, w tym członków rodziny Korneckich, Skudrzyków , Małyszów, Kislingów (S 143.2008.Zk).

Wszczęto śledztwo w dniu 12 listopada 2008 roku.

W toku śledztwa przesłuchano w charakterze świadka pokrzywdzonego Jana Korneckiego. Uzyskano i przeprowadzono oględziny akt sprawy administracyjnej Urzędu Wojewódzkiego w Bielsku- Białej dotyczącej stwierdzenia nieważności orzeczenia byłego Starosty Powiatu Cieszyńskiego o pozbawienie obywatelstwa państwa polskiego członków rodziny Kislingów. W sprawie tej w oparciu o uzyskane materiały archiwalne sprawdzane są aktualne dane z bazy PESEL osób „ z list niemieckich” prowadzonych w okresie powojennym do 1948 roku przez PUBP Cieszyn, co do których wydano orzeczenia o pozbawieniu obywatelstwa państwa polskiego, pomimo uprzedniej rehabilitacji poprzedzającej wydanie orzeczenia, w celu ich przesłuchania na okoliczności będące przedmiotem śledztwa. Poza tym wykonywane są oględziny materiałów Starostwa Powiatowego w Cieszynie z lat 1945-50, jakie znajdują się w Archiwum Państwowym w Cieszynie, w postaci wniosków i orzeczeń o pozbawienie obywatelstwa państwa polskiego wraz z aktami postępowań rehabilitacyjnych, w celu ustalenia pozostałych osób pokrzywdzonych objętych akcją zatrzymania, pozbawienia obywatelstwa państwa polskiego i deportacji do Niemiec w 1948 roku.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 roku wobec przedawnienia ze względu na przekroczenie uprawnień. W kwestii bezprawnego pozbawienia wolności umorzono wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej w okresie od 7 do 21 czerwca 1947 roku w Katowicach przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego polegającej na przekroczeniu uprawnień w trakcie prowadzonych przesłuchań wobec pozbawionego wolności Tadeusza Baszczyńskiego poprzez bicie go kablem po całym ciele (S 199.2008.Zk).

Wszczęto śledztwo w dniu 7 stycznia 2009 roku.

W toku śledztwa przesłuchano w charakterze świadka pokrzywdzonego dwóch zstępnych nieżyjącego pokrzywdzonego Tadeusza Baszczyńskiego mogących wykonywać jego prawa uzyskano i przeprowadzono oględziny akt sprawy karnej Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie przeciwko Tadeuszowi Baszczyńskiego syg. Sr 1115/48 oraz uzyskano i przeprowadzono oględziny 8 byłych funkcjonariuszy Departamentu Śledczego MBP Warszawa, trzech funkcjonariuszy WUBP Katowice poza tym uzyskano sprawdzenia z bazy PESEL odnośnie w/w osób. W toku dalszego śledztwa w tej sprawie należy uzyskać i przeprowadzić oględziny akt personalnych pozostałych funkcjonariuszy WUBP Katowice, Departamentu Śledczego MBP Warszawa, Naczelnej Prokuratury Wojskowej i Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, co do których trwa kwerenda - łącznie 11 osób,ustalić ich aktualne dane personalne i jeśli okaże się to możliwe przesłuchać ich na okoliczności dotyczące podstaw aresztowania, oskarżenia i skazania Tadeusza Baszczyńskiego oraz znęcania się nad w/w w czasie pozbawienia wolności. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 23 listopada 2011 roku wobec niewykrycia sprawców zbrodni.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w kwietniu 1945 roku przez funkcjonariuszy publicznych państwa komunistycznego służących w oddziałach NKWD poprzez bezprawne pozbawienie wolności Kazimierza Liparta, Jana Ryłko i Juliusza Fuchsa. co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 63.2009.Zk).

Wszczęto śledztwo w dniu 22 października 2009 roku.

W toku śledztwa ustalono na podstawie przesłuchaniaw charakterze świadka fakt zatrzymania w kwietniu 1945 roku na terenie gajówki „Straceniec” znajdującej we wsi Złatna przez organy NKWD Kazimierza Liparta, Jana Ryłko. i Juliusza Fuchsa, którzy od chwili zatrzymania zaginęli. Wedle zeznania świadka w/w mieli być członkami Armii Krajowej.

Z Centralnego Archiwum Federalnej Służby Bezpieczeństwa Rosji otrzymano pisemną informację zatrzymaniu w/w przez tzw. „Smierszę” czyli oddział kontrwywiadu wojskowego i skazaniu Juliusza Fuchsa. przez trybunał wojenny 18 Armii na karę śmierci przez rozstrzelanie zaś Kazimierza Liparta i  Jana Ryłko na karę 10 lat obozu pracy

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 2 lipca 2012 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawiebezprawnego pozbawienia wolności Józefa Bały we wrześniu 1939 roku w rejonie Stanisławowa oraz bezprawnego pozbawienia wolności wymienionego w 1945 roku w Siewierzu i w 1953 roku w Katowicach (S 146.2009.Zk).

Wszczęto śledztwo w dniu 23 lutego 2010 roku.

W oparciu o wyłączone materiały ze śledztwa Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie sygn. S 38.2004.Zk, zawierające m.in. kopię protokołu przesłuchania w charakterze świadka – pokrzywdzonego Jerzego Bały, syna pokrzywdzonego Józefa Bały. W toku śledztwa uzyskano i przeprowadzono oględziny materiałów śledztwa prowadzonego w 1953 roku przez WUBP w Stalinogrodzie przeciwko Józefowi Bale. o czyn z art. 5 pkt 1 dekretu z dnia 22.01.1946 roku jak również uzyskano kwestionariusz osobowy Józefa Bały sporządzony przez KWMO Wydział „ C” w Katowicach w 1978 roku Poza tym do tej pory uzyskano i przeprowadzono oględziny 4 funkcjonariuszy WUBP w Stalinogrodzie którzy wykonywali czynności w toku śledztwa przeciwko Józefowi Bale. W toku dalszego śledztwa należy przesłuchać w charakterze świadka jednego z żyjących funkcjonariuszy, którego akta personalne poddano oględzinom oraz uzyskać i przeprowadzić oględziny pozostałych osób, o których materiały się zwrócono, uzyskać ich aktualne dane adresowe i jeżeli będzie to możliwe przesłuchać ich na okoliczności prowadzonego śledztwa przeciwko Józefowi Bale.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 27 września 2011 roku wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej w formie stosowania represji, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości popełnionej w nocy z 20/21 grudnia 1947 roku w Józefowie przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, polegającej na pozbawieniu życia poprzez poderżnięcie gardła i odcięcie głowy Tadeusza Ordona, Heleny Ordon, ich syna – Tadeusza Ordon oraz Jadwigi Tokarskiej. W dniu 22 lutego 2010 roku do Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach wpłynęło zawiadomienie o przestępstwie pochodzące od Elżbiety Zwolińskiej, informujące o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia w grudniu 1947 roku w Józefowie zbrodni komunistycznej, polegającej na pozbawieniu życia rodziny Ordonów: Tadeusza Ordona, Heleny Ordon, ich syna – Tadeusza Ordon. oraz służącej - Jadwigi Tokarskiej- przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (S 79.2010.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 9 lipca 2010 roku.

W oparciu o zeznania żyjącego świadka zdarzenia ustalono, iż rodzina Ordonów w 1947 roku zamieszkiwała w budynku wolnostojącym w Józefowie przy ul. Zielonej. Tadeusz Ordona -jeden z zamożniejszych kupców – gospodarzy prowadziłw tym domu sklep. W nocy z 20/21 grudnia 1947 roku nieznani sprawcy funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego – którzy uprzednio obserwowali teren - dokonali napadu na rodzinę Ordonów, w wyniku którego pozbawiono życia całą rodzinę O. poprzez poderżnięcie gardła i odcięcie głowy: Tadeusza Ordona i jego żony Heleny Ordon oraz ich 10 – letniego syna Tadeusza jak i służącą – Jadwigę Tokarską Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 roku wobec przedawnienia karalności.

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu uprawnień w okresie od 15 stycznia 1953 roku do 6 maja 1953 roku w Katowicach przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego-pracowników Rejonowego Urzędu Bezpieczeństwa w Katowicach wobec pozostającej w przemijającym stosunku zależności wynikającym z pozbawienia wolności Eufemii Fedorowicz w związku z prowadzoną przez nią działalnością niepodległościową poprzez bicie i wypowiadanie wobec niej w trakcie przesłuchań gróźb bezprawnych w ramach prowadzonego przeciwko niej śledztwa w celu zmuszenia jej do przyznania się do zarzucanych jej czynów i działanie przez to na szkodę interesu publicznego i interesu prywatnego (S 138.2010.Zk).

Wszczęto śledztwo w dniu 18 stycznia 2011 roku.

Z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż  Eufemia F. była zatrudniona w wydziale ewidencji ludności UM w Sosnowcu od 1947 r. W dniu 15 stycznia 1953 roku przeprowadzono u niej przeszukanie, w trakcie którego znaleziono ulotkę o treści „antysocjalistycznej„  Została zatrzymana. Nigdy nie doręczono jej decyzji o aresztowaniu. W trakcie uwięzienia była wielokrotnie przesłuchiwana. Przesłuchiwania trwały wiele godzin. W trakcie przesłuchania była bita i szarpana za włosy. Była także bita przez funkcjonariuszkę oddziałową w areszcie. W dniu 6 maja 1953 roku po jednej rozprawie przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Katowicach została skazana na 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 roku z uwagi na niewykrycie sprawców zbrodni.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na fizycznym znęcaniu się z motywów politycznych w okresie od 29 kwietnia do 12 sierpnia 1952 roku do w Katowicach i Gliwicach przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach nad tymczasowo aresztowanym Władysławem M. poprzez stosowanie wyczerpujących przesłuchań w ciągu dnia lub w nocy, w trakcie których bito go po całym ciele, przypalano mu twarz papierosami (S 140.2010.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 7 stycznia 2011 roku.

W toku przeglądu akt archiwalnych byłego Sądu Wojewódzkiego w Katowicach w sprawie z wniosku Władysława M. o odszkodowanie w trybie ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego sygn. XVI K 371/91 ujawniono, iż w dniu 29 kwietnia 1952 roku Władysław M. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego i przetrzymywany w areszcie w Katowicach, gdzie w trakcie wyczerpujących przesłuchań w ciągu dnia lub w nocy, bito go po całym ciele, przypalano mu twarz papierosami. Z uzyskanych w ramach postępowania sprawdzającego w/w sprawie akt sprawy karnej Władysława M. wynika, że został zatrzymany w dniu 29 kwietnia 1952 roku przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach w związku z prowadzonym przeciwko niemu śledztwem o udzielanie pomocy członkom kontrrewolucyjnej organizacji pod dowództwem Mariana M. w okresie od lata 1951 roku do kwietnia 1952 roku, tj. o czyn z art. 86§2 K.K.W.P. Po skierowaniu aktu oskarżenia w/w sprawie przez Wojskową Prokuraturę Rejonową w Katowicach, wyrokiem z dnia 22 sierpnia 1952 roku Władysław M. skazany został na karę 8 lat więzienia sygn. Sr 375/52.

W sprawie tej zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia zbrodni wymienionych na wstępie na szkodę Władysława M..W ramach prowadzonego śledztwa wykonywane były czynności procesowew celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 16 maja 2012 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w okresie od 18 lutego 1954 roku do 09 marca 1954 roku w Stalinogrodzie i Chorzowie przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Miejskiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Stalinogrodzie i Chorzowie wobec Henryka J. w związku z prowadzoną przez niego działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się polegające na biciu kijem, kopaniu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach oraz wypowiadaniu wobec niego w trakcie przesłuchań gróźb popełnienia na jego szkodę zbrodni lub występku w ramach prowadzonego przeciwko niemu śledztwa w celu zmuszenia go do przyznania się do zarzucanych mu czynów co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 7.2011.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 19 maja 2011 roku.

W toku śledztwa dotychczas przesłuchano pokrzywdzonego Henryka J. Ponadto w archiwach przeprowadzono  kwerendę akt osobowych funkcjonariuszy PUBP w Chorzowie. Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej w okresie w okresie od 19 czerwca do 9 lipca 1949 roku przez funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Częstochowie polegającej na przekroczeniu uprawnień i fizycznym znęcaniu się nad Edwardem B. w trakcie wykonywanych z jego udziałem czynności przesłuchania poprzez bicie go gumami i kopanie po całym ciele w celu wymuszenia złożenia określonej treści wyjaśnień i przyznania się do nielegalnego posiadania broni palnej oraz nie powiadomienia organów ścigania o działalności znanej mu osoby w konspiracyjnej organizacji „ Ruch Oporu Armii Krajowej”  (S 14.2011.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 23 maja 2011 roku.

W toku śledztwa zwrócono się do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach i uzyskano celem przeprowadzenia oględzin akt sprawy WSR Kielce dotyczącej Edwarda B. Sr 506/48/II. Poza tym zwrócono się o nadesłanie akt osobowych funkcjonariuszy PUBP Częstochowa – Stefan N., Tadeusz S., Bolesław M., Szczepan G. prowadzących śledztwo w/w sprawie. W toku dalszego śledztwa należy przesłuchać charakterze świadka – pokrzywdzonego najstarszą córkę Edwarda B. – Halinę M. oraz uzyskać i  przeprowadzić oględziny akt sprawy WSR Kielce i akt osobowych funkcjonariuszy UBP i w razie ustalenia, że żyją, przesłuchać ich w charakterze świadka.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznych, polegających na udziale funkcjonariuszy państw komunistycznych w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, między innymi w celu pozbawienia życia Karola Wojtyły (S 12.2006.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 3 kwietnia 2006 roku.

W toku śledztwa ustalono, że w dniu 13 maja 1981 roku o godzinie 17.17 na Placu Świętego Piotra w Rzymie, podczas cotygodniowej audiencji generalnej, przebywający w tłumie pielgrzymów obywatel Turcji Mehmet Ali Agca działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami narodowości tureckiej i bułgarskiej, oddał z odległości nie mniejszej niż dwa mety, co najmniej dwa strzały z pistoletu marki „Browning” kal. 9 mm z numerem fabrycznym 76 C23953, do przejeżdżającego samochodem Papieża Jana Pawła II. W wyniku oddanych strzałów Jan Paweł II doznał obrażeń brzucha oraz lewego ramienia. Został on przewieziony do Kliniki Gemelli w Rzymie i poddany zabiegowi chirurgicznemu. Ali Agca otoczony został przez tłum pielgrzymów, a następnie obezwładniony i zatrzymany przez policjanta. Przy Ali Agcy znaleziono fałszywy turecki paszport na nazwisko Faruka Ozguna. Opisane zdarzenie nastąpiło po uprzednim zaplanowaniu zamachu oraz podjęciu szeregu działań o charakterze przestępczym zmierzających do popełnienia tego przestępstwa. Działania te polegały w szczególności na podrabianiu dokumentów umożliwiających przekraczanie granic państwowych. Jak ustalono Mehmet Ali Agca  używał kilku fałszywych tożsamości i w okresie poprzedzającym zamach posługiwał się, między innymi, podrobionym paszportem indyjskim na nazwisko Joginder Singh, po czym podrobionym paszportem tureckim na nazwisk Faruk Ozgun. Kolejnym elementem działań zmierzających do dokonania zamachu było nabycie i dostarczenia sprawcy broni palnej wraz z amunicją. Mehmet Ali Agca w dniu zamachu posłużył się pistoletem „Browning” kal. 9 mm z numerem fabrycznym 76 C23953, który został uprzednio nabyty na terenie Austrii w celu dokonania zabójstwa Papieża. Pistolet ten został następnie zabezpieczony poza granicami Włoch i dostarczony Mehmetowi Ali Agcy w dniu 9 maja 1981 roku w Mediolanie. Sprawca zamachu w przygotowaniach do jego wykonania korzystał z pomocy osób spośród personelu ambasady bułgarskiej w Rzymie, a także innych osób narodowości bułgarskiej i tureckiej. W szczególności Mehmet Ali Agca i inne osoby dokonywały rekonesansu na Placu Świętego Piotra w dniach poprzedzających zamach. Sprawca miał  w tym czasie możliwość zapoznania się fotografiami Placu Świętego Piotra i samego Papieża. W ramach przygotowań do zamachu Mehmet Ali Agca został pouczony o sposobie w jaki powinien działać, w jaki sposób wraz z innymi osobami powinien wywołać zamieszanie na Placu Świętego Piotra umożliwiające mu na oddalenie się z miejsca zdarzenia do przygotowanego w celu ucieczki samochodu osobowego, a także o sposobie w jaki następnie miał wydostać się z terytorium Włoch. Wszystkie te działania o charakterze wstępnym, poprzedzające zamach, wykonane zostały przez liczną grupę osób korzystająca z nieograniczonych kontaktów międzynarodowych, nieograniczonego budżetu oraz posiadających szeroki dostęp do informacji pozwalających na szczegółowe zaplanowanie tego typu przedsięwzięcia. Zebrane w toku postępowania dowody wskazują, że opisane działania dokonywane były przez osoby spośród tureckiego świata przestępczego i kontrolujących ich funkcjonariuszy służb specjalnych Ludowej Republiki Bułgarii. Wszystkie te czynności były przeprowadzone w ramach istniejącego związku osób, którego celem głównym było umożliwienie dokonania zabójstwa Jana Pawła II, a nadto dokonywanie innych przestępstw, w szczególności przeciwko życiu i zdrowiu o ile w ramach wykonania celu głównego zaszłaby taka potrzeba. Czyny te miały umożliwić realizację zabójstwa Jana Pawła II. W oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy ustalono także, iż przebieg dokonania przez Mehmeta Ali Agcę przestępstwa w dniu 13 maja 1981 roku w Rzymie był niewątpliwie poddany kontroli sprawowanej przez, między innymi funkcjonariuszy Ludowej Republiki Bułgarii, od których między innymi pochodziły wytyczne, co do terminu wykonania zamachu. Sposób i zakres sprawowania tej kontroli uzasadnia podejrzenie przestępczego kierowania przez nich działaniami sprawcy i innych współdziałających z nim osób. Po próbie zabójstwa w dniu 13 maja 1981 roku Papieża Jana Pawła II oraz wszczęciu w tej sprawie postępowania karnego, służby specjalne byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i Ludowej Republiki Bułgarii podjęły liczne działania mające na celu dezinformację opinii publicznej oraz wpłynięcie na włoski sąd orzekający w sprawie osób, którym zarzucano współudział w zamachu na Jana Pawła II. Celem tych działań było spowodowanie uniknięcia odpowiedzialności, między innymi przez obywateli bułgarskich oskarżonych w tej sprawie. Służby te przede wszystkim rozpowszechniały fałszywe informacje o rzekomych inspiratorach zbrodni spoza państw komunistycznych. Nadto istnieje uzasadnione podejrzenie, że funkcjonariusze tych służb za pomocą gróźb wpłynęli na treść oświadczeń Mehmeta Ali Agcy oraz w ten sam sposób usiłowali wpłynąć na prowadzących śledztwo pracowników włoskiego wymiaru sprawiedliwości prowadzących postępowanie karne. W ramach podjętych działań służby te korzystały z pomocy udzielanej przez władze różnych państw komunistycznych, w tym Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Karol Wojtyła, jako polski duchowny katolicki, był przedmiotem zainteresowania zajmującego się zwalczaniem kleru Departamentu IV Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, która nie ustała po jego intronizacji na Papieża w październiku 1978 roku. Jednocześnie Watykan i osoba Papieża Polaka znajdowała się w centrum zainteresowania Departamentu I Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, czyli polskiego wywiadu. Dotychczas w toku postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy zawierający się w ponad 190 tomach akt. Jak dotąd prowadzona jest kwerenda w zasobach archiwalnych Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Warszawie, obejmująca materiały wytworzone w toku pracy komórek organizacyjnych MSW i MON PRL. Jednocześnie sukcesywnie przesłuchiwani są świadkowie, do tej pory głównie spośród funkcjonariuszy Departamentów IV i I MSW PRL  oraz spośród żołnierzy WSW i Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Do tej pory zrealizowano także międzynarodowe pomoce prawne do Niemiec, Holandii, Ukrainy, Bułgarii, Turcji i Włoch.

Niniejsze śledztwo ma wielowątkowy i skomplikowany charakter, wymaga dokonania przeglądu bardzo obszernego materiału archiwalnego w tym opatrzonego klauzulą niejawności. Nadto wymaga analizy licznych dokumentów pozyskanych za granicą, które uprzednio należało przetłumaczyć na język polski oraz przesłuchania szeregu osób spośród funkcjonariuszy służb specjalnych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 7 maja 2014 roku wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne, co do tego samego czynu Todora Ajwazowa i Jelio Wasiliewa zostało prawomocnie zakończone, wobec nie wykrycia pozostałych sprawców oraz wobec stwierdzenia, że sprawcy nie podlegają orzecznictwu sądów polskich.

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w okresie od września 1951 roku do stycznia 1952 roku w Gliwicach i Katowicach przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Gliwicach i Katowicach wobec Stanisława W. w związku z prowadzoną przez niego działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się polegające na biciu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach, osadzeniu w karcerze oraz wypowiadaniu wobec niego w  trakcie przesłuchań gróźb popełnienia na jego szkodę zbrodni lub występku w ramach prowadzonego przeciwko niemu śledztwa w celu zmuszenia go do przyznania się do zarzucanych mu czynów co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 62.2012.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 04 października 2012 roku.

W trakcie śledztwa zwrócono się do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Warszawie oraz w Katowicach o przesłanie akt osobowych prokuratorów WPR. Przesłuchano w charakterze świadka kolejnego pokrzywdzonego oraz przesłuchano byłego funkcjonariusza PUBP. Włączono do akt kopie akt osobowych funkcjonariuszy WUPB i sędziego WSR w Katowicach.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 19 marca 2014 roku wobec śmierci sprawcy oraz nie wykrycia pozostałych sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności poprzez internowanie w okresie od 12 do 16 grudnia 1981 roku w Bielsku- Białej i innych miastach ówczesnego województwa bielskiego co najmniej kilkudziesięciu osób poprzez realizację decyzji o internowaniu wydawanych na podstawie art. 42 nieobowiązującego w tym zakresie dekretu o stanie wojennym przez Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej, co stanowiło represje wobec przeciwników politycznych (S 95.2005.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 23 listopada 2005 roku .

W toku śledztwa ustalono i przesłuchano w charakterze świadka większość pokrzywdzonych z listy 235 byłych internowanych z terenu byłego woj. bielskiego. Poza tym uzyskano dokumentację archiwalną dotyczącą przygotowań na wypadek wprowadzenia stanu wojennego na terenie byłego woj. bielskiego w aspekcie planowanych internowań, które poddano oględzinom, uzyskano znaczną cześć dokumentacji archiwalnej, częściowo związanej z internowaniami, które poddano oględzinom, uzyskano opracowanie historyka specjalisty Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Katowice na temat wykazu materiałów dotyczących internowań na terenie byłego woj. bielskiego, w oparciu o co podjęte zostały poszukiwaniadalszych istotnych materiałów w tej sprawie jak również uzyskano kopie materiałów ze śledztwa Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Szczecinie sygn. S 111.2005.Zk w postaci protokołów przesłuchań osób lub materiałów w postaci decyzji i zarządzeń podjętych na szczeblu centralnym w związku z przygotowaniami i wprowadzeniem stanu wojennego. Poza tym ustalono i uzyskano kopie materiałów archiwalnych dotyczących Komendanta i zastępcy Komendanta KWMO Bielsko- Biała d/s SB z 1981 roku oraz ustalono, że zmarli jak również ustalono strukturę organizacyjną KWMO Bielsko- Biała w 1981 roku oraz przesłuchano w charakterze świadka cześć osób pełniących funkcję naczelników wydziałów w/w Komendy na okoliczności związane z przygotowaniem i realizacją akcji internowań na terenie byłego woj. bielskiego. Ustalono i przesłuchano w charakterze świadkanaczelników i ich zastępców oraz kierowników działu rozmieszczenia poszczególnych zakładów karnych, w których istniały ośrodki odosobnienia dla internowanych w ramach których przebywały internowane osoby. W toku śledztwa ustalono 12 członków specjalnej grupy śledczej d/s organizacji i przeprowadzenia internowań na terenie byłego woj. bielskiego. Zwrócono się do Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów o przeprowadzenie kwerendy w celu odnalezienia ich akt osobowych, celem przeprowadzenia ich oględzin i przesłuchania w charakterze świadka żyjących funkcjonariuszy z w/w grupy. Po wykonaniu w/w czynności zostanie sporządzona końcowa decyzja merytoryczna w tej sprawie. Uzyskano i przeprowadzono oględziny akt osobowych niektórych członków specjalnej grupy śledczejd/s organizacji i przeprowadzenia internowań na terenie byłego woj. bielskiego, z których przesłuchano w charakterze świadka4 funkcjonariuszy. Poza tym przeprowadzono oględziny akt osobowych i przesłuchano w charakterze świadka 1 funkcjonariusza byłego wydziału śledczego SB KWMO Bielsko – Biała oraz przesłuchano w charakterze świadkabyłego zastępcę wydziału IV KWMO Bielsko – Biała. W toku dalszego śledztwa w tej sprawie przeprowadzono oględziny akt osobowych byłego naczelnika wydziału kryminalnego KWMO Bielsko – Biała R.B., jednakże pomimo wezwania, nie przesłuchano go w charakterze świadka, z powodu jego złego stanu zdrowia. Zapoznano się z częścią publikacji OBEP Katowice „od pierwszego strajku do Trzeciego Szeregu, NSZZ Solidarność Region Podbeskidzie (1980-19830 opis konfliktu politycznego – rozdział „stan wojenny, pierwsze tygodnie”).

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r. wobec śmierci sprawcy przestępstwa a także wobec przedawnienia niektórych czynów.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na fizycznym znęcaniu się funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Stalinogrodzie (Katowicach) nad zatrzymanym Józefem B., poprzez stosowanie wobec niego różnych form przemocy fizycznej i psychicznej w postaci bicia po całym ciele, w okresie od stycznia do kwietnia 1953 r. (S 37.2014.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 16 czerwca 2014 roku .

W toku śledztwa przesłuchano w charakterze świadka pokrzywdzonego. Ponadto dokonano oględzin jego akt osobowych, akt sprawy karnej oraz akt osobowych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej wykonujących czynności z jego udziałem.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

  • w sprawie fizycznego i moralnego znęcania się niektórych funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Brzozowie nad zatrzymywanymi w aresztach tego urzędu w okresie od 1944 do 1956 roku (S 42.2013.Zk)

Akta sprawy stanowiły uprzednio śledztwo o sygn. S 91.2001.Zk Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie, które po zawieszeniu w dniu 20 marca 2013 roku i podjęciu w dniu 16 kwietnia 2013 roku pod nową sygn. S 39.2013.Zk przekazane zostały tut. Oddziałowej Komisji, stosownie do treści zarządzenia Dyrektora Głównej Komisji nr 8/13 z dnia 18 kwietnia 2013 roku.

Z akt śledztwa wyłączono materiały do odrębnych postępowań w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy poprzez fizyczne i moralne znęcania się nad Henrykiem S.,  przekroczeniu władzy przez funkcjonariuszy publicznych państwa komunistycznego poprzez zabójstwo w dniu 18 maja 1946 roku w Haczowie Mieczysława Sz., przekroczeniu władzy w nieustalonej dacie w Nozdrzcu przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Brzozowie wobec Władysława T., przekroczeniu władzy w nieustalonej dacie w Brzozowie przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Brzozowie wobec Antoniego K., przekroczeniu władzy  przez funkcjonariuszy publicznych państwa komunistycznego służących  w oddziałach NKWD poprzez zabójstwo w dniu 27 listopada 1944 roku we wsi Łubno Jerzego H., przekroczeniu władzy w nieustalonej dacie w Brzozowie przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Brzozowie wobec Zdzisława S., oraz przekroczeniu władzy w nieustalonej dacie w Brzozowie przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Brzozowie wobec Bronisława B.. W toku śledztwa dokonano oględzin akt archiwalnych dotyczących szeregu postępowań toczących się przed WSR w Rzeszowie przeciwko osobom będącym pokrzywdzonymi w niniejszym śledztwie.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu władzy w dniu 12 maja 1945 roku w Częstochowie przez funkcjonariusza państwa komunistycznego narodowości rosyjskiej nieustalonej formacji, w następstwie czego doszło do zabójstwa przy użyciu broni palnej Józefa Błaszczyka, Witolda Kucharskiego oraz Stanisława Czakierta(S 3.2014.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 20 stycznia 2014 roku

W toku postępowania ustalono, że w dniu 12 maja 1945 roku w Częstochowie nieustalony żołnierz radziecki albo inny umundurowany funkcjonariusz sowiecki zastrzelił bez wyraźnej przyczyny trzy osoby. Jak dotąd w czasie śledztwa przesłuchano w charakterze świadka córkę jednego z zastrzelonych. Podjęto działania zmierzające do przesłuchania w charakterze świadka dwóch kolejnych osób. Do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach skierowano wniosek o przeprowadzenie kwerendy dotyczącej osób zastrzelonych. Do Archiwum Państwowego w Częstochowie zwrócono się z pismem o sprawdzenie czy w tamtejszym archiwum znajdują się dane dotyczące pokrzywdzonych oraz czy zachowały się dokumenty, z których wynika jakie formacje wojskowe i inne radzieckie formacje zmilitaryzowane stacjonowały w maju 1945 roku w Częstochowie. W odpowiedzi na to pismo uzyskano informację, iż w tamtejszym archiwum brak dokumentacji odnoszącej się do przedmiotu śledztwa.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 grudnia  2014 r. wobec niewykrycia sprawcy przestępstw.

 

Śledztwo w sprawie śmierci Wiesława Purzyckiego, w dniu 22 kwietnia 1948 roku, w miejscowości Dębowiec k. Częstochowy, na skutek postrzelenia przez funkcjonariuszy UB. (52.2014.Zk)

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. podjęto umorzone śledztwo S 127.2001.Zk.

W toku śledztwa prowadzone były kwerendy archiwalne. Ponadto trwały poszukiwania świadków zdarzenia.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. wobec braku dostatecznych dowodów zaistnienia przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznych i zbrodni przeciwko ludzkości, popełnionych przez funkcjonariuszy NKWD na obywatelach polskich w latach 1939-1951 w miejscowościach Lwów, Sambor, Czukiew, Łanowice, Drohobycz i innych, polegających głównie na bezprawnym pozbawieniu wolności, fizycznym i moralnym znęcaniu się oraz zabójstwach, co stanowiło naruszenie prawa człowieka do życia i wolności oraz represje i prześladowania z powodów narodowościowych oraz przynależności do Armii Krajowej
(S 47.2013.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 21 lutego 2013 roku.

W niniejszej sprawie w uzasadnieniu przedmiot śledztwa określono jako 86 zbrodni komunistycznych polegających na pozbawieniu wolności oraz zabójstwach obywateli polskich na terenie byłego województwa lwowskiego oraz w bliżej nieustalonych miejscach na terenie byłego ZSRR w latach 40-tych XX wieku.

Zarządzeniem nr 8/13 z dnia 18 kwietnia 2013 roku Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie przekazał śledztwo o sygnaturze S 45.2013.Zk do dalszego prowadzenia do Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 09 marca 2015 roku wobec śmierci sprawców kierowniczych, odnośnie pozostałych sprawców wobec ich nie wykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, a polegającej na przekroczeniu władzy w dniu 21 lutego 1945 roku w Katowicach przez funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej, w następstwie czego doszło do zabójstwa przy użyciu broni palnej Franciszka Janusa oraz zbrodni komunistycznej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, a polegającej na przekroczeniu władzy w dniu 3 marca 1945 roku w Katowicach przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, w następstwie czego doszło do pobicia Jana Wybrańczyka, którego wynikiem była śmierć wymienionego (S 80.2013.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 15 listopada 2013 roku.

W toku postępowania na podstawie zeznań córki pokrzywdzonego ustalono prawdopodobny przebieg wydarzeń, w następstwie których doszło do śmierci Franciszka Janusa i Jana Wybrańczyka Ustalono również nazwiska osób (bez bliższych danych), które brały udział w zdarzeniach będących przedmiotem postępowania. Na tej podstawie do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach skierowano wniosek  o przeprowadzenie stosownej kwerendy, która jednak nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Niezależnie od tego z Państwowego Muzeum Auschwitz Birkenau pozyskano materiały archiwalne dotyczące osoby, która mogła brać udział w zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego śledztwa.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 23 marca 2015 roku wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia zbrodni komunistycznej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu władzy przez urzędników, wobec przedawnienia karalności zabójstwa Franciszka Janusa oraz przedawnienia karalności pobicia ze skutkiem śmiertelnym Jana Wybrańczyka.

 

Śledztwo w sprawie łamania praworządności i naruszania praw człowieka przez stosowanie aktów terroru w latach 1945 – 56 wobec członków i sympatyków PSL na terenie województwa śląskiego (S 141.2008.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 31 stycznia 1992 roku.

Postępowanie prowadzonew sprawie łamania praworządności i naruszania praw człowieka przez stosowanie aktów terroru w latach 1945 – 56 wobec członków i sympatyków PSLna terenie dawnego województwa śląskiego Z ustaleń śledztwa, w tym przesłuchań świadków wynika, iż w opisanym okresie czasu funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa dopuszczali się przestępstw bezprawnego pozbawienia wolności, fizycznego i moralnego znęcania nadtymczasowo aresztowanymi osobami, wymuszania zeznań i wyjaśnień w celu tworzenia nieprawdziwych dowodów, w wyniku czego doprowadzano donieprawdziwych oskarżeń i skazań.

W chwili obecnej śledztwo jest kontynuowane, w szczególności poprzez dokonywanie na bieżąco oględzin materiałów archiwalnych wytworzonych przez organy bezpieczeństwa państwa, przekazywanych sukcesywnie przez Oddziałowe Biuro Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach do niniejszej sprawy. Niezależnie od powyższego w związku z kwerendą obejmującą akta spraw o stwierdzenie nieważności wyroków i o odszkodowanie za bezprawne zatrzymanie i pozbawienie wolności typowane są sprawy osób, które były represjonowane za działalność na rzecz PSL.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 21 października 2015 roku wobec śmierci ustalonych sprawców, wobec niewykrycia pozostałych sprawców, wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne co do tych samych czynów zostało prawomocnie zakończone, czyny nie zawierają ustawowych znamion czynu zabronionego oraz wobec przedawnienia karalności przestępstw.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej popełnionej przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego w Rzeszowie w marcu 1948 roku, a polegającej na przekroczeniu uprawnień przez członków składu orzekającego WSR w Rzeszowie przy wydawaniu wyroku z dnia 15 marca 1948 roku sygn. Sr 971/47, a w konsekwencji na długotrwałym i bezprawnym pozbawieniu wolności 19 osób, co stanowiło represję za podejmowaną przez nie działalność
(S 45.2013/Zk)

Akta sprawy stanowiły uprzednio śledztwo o sygn. S 26.2012.Zk Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie, które po zawieszeniu w dniu 21 marca 2013 roku i podjęciu w dniu 16 kwietnia 2013 roku pod nową sygn. S 43.2013.Zk przekazane zostały tut. Oddziałowej Komisji, stosownie do treści zarządzenia Dyrektora Głównej Komisji nr 8/13 z dnia 18 kwietnia 2013 roku.

Śledztwo w tej sprawie wszczęte zostało przez prokuratora Oddziałowej Komisji w Rzeszowie w dniu 7 maja 2012 roku.

W jego dalszym toku załączono kolejne nadsyłane sukcesywnie z OBUiAD w Rzeszowie kopie akt postępowania toczącego się przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Rzeszowie przeciwko Leonowi C. i innym.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 roku wobec śmierci ustalonych sprawców  oraz w stosunku do pozostałych sprawców wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w okresie od 14 czerwca 1946 roku do 25 września 1947 roku w Sosnowcu i Katowicach przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Sosnowcu i Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach wobec Stanisława J.. w związku z prowadzoną przez niego działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się polegające na biciu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach oraz wypowiadaniu wobec niego w trakcie przesłuchań gróźb popełnienia na jego szkodę zbrodni lub występku w ramach prowadzonego przeciwko niemu śledztwa w celu zmuszenia go do przyznania się do zarzucanych mu czynów co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 77.2013.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 7 listopada 2013 roku

W toku śledztwa trwały przesłuchania świadków, przeprowadzane były również oględziny akt sprawy sądowej przeciwko Stanisławowi Jurczyńskiemu. Uzyskano akty zgonów funkcjonariuszy PUBP typowanych jako sprawców przedmiotowego przestępstwa.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 roku wobec śmierci ustalonych sprawców oraz w stosunku do pozostałych sprawców wobec ich niewykrycia oraz wobec stwierdzenia, że postępowanie co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu władzy przez urzędników i bezprawnego pozbawienia wolności w okresie od października 1952 roku do lipca 1953 roku w Bielsku-Białej, Katowicach i innych miejscach Stanisława G. (S 51.2013.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 6 września 2013 roku

W toku postępowania pozyskano i poddano oględzinom dostępne materiały archiwalne  potwierdzające fakt pozbawienia wolności pokrzywdzonego, a także przesłuchano w charakterze świadka jego syna. Jak dotąd w archiwum nie odnaleziono akt postępowania karnego przeciwko Stanisławowi G. zakończonego wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z lipca 1953 roku, w związku z czym do Sądu Okręgowego w Katowicach zwrócono się z prośbą o nadesłanie akt postępowania w przedmiocie unieważnienia w/w wyroku.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 3 września 2015 roku wobec śmierci ustalonych sprawców oraz niewykrycia pozostałych sprawców zbrodni.

 

Śledztwo w sprawie: 1. zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wykonania polityki ZSRS i zbrodnią komunistyczną, popełnionej przez funkcjonariuszy NKWD, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem w okresie od 1 września 1940 roku do nieustalonej daty w 1943 roku we Lwowie, na terenie obwodu magadańskiego i innych miejscach na terenie byłego Związku Radzieckiego Adama K. 2. zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wykonania polityki ZSRS i zbrodnią komunistyczną, popełnionej przez funkcjonariuszy NKWD, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem w okresie od 1 września 1940 roku do nieustalonej daty w 1942 roku we Lwowie i innych miejscach na terenie byłego Związku Radzieckiego Romana K. (S 47.2015.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 28 października 2010 roku.

Z zeznań Janusza K. i pozyskanych materiałów archiwalnych wynika, iż w dniu 1 września 1940 roku Adam K. wraz ze swoim bratem Romanem K. zostali aresztowani we Lwowie przez funkcjonariuszy NKWD, w związku z ujawnieniem słuchania przez nich audycji radiowych radia BBC. Adam K. został następnie osadzony w areszcie przy ul. Kazimierzowskiej we Lwowie skąd jesienią 1940 roku został przeniesiony do więzienia przy ul. Łąckiego we Lwowie. Stamtąd został przetransportowany do łagru na Kołymie (punkt 47) w obwodzie magadańskim, gdzie zmarł. Roman K. natomiast został prawdopodobnie przez władze sowieckie zwolniony i opuścił ZSRS wraz z Armią Polską gen. Władysława Andersa, która została ewakuowana na Bliski Wschód w okresie od marca do listopada 1942 roku.

W toku śledztwa do strony ukraińskiej zwrócono się z wnioskiem o przeprowadzenie międzynarodowej pomocy prawnej sprawdzenie, polegającej na sprawdzeniu czy zachowały się akta sprawy karnej przeciwko Adamowi i Romanowi K. i czy znajdują się w nich informacje o ich dalszych losach. Pozyskano od strony ukraińskiej  materiały w języku rosyjskim, których tłumaczenie zlecono biegłemu tłumaczowi języka rosyjskiego.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 roku wobec niewykrycia sprawców zbrodni.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, popełnionych z motywów narodowościowych i politycznych stanowiących powtarzające się zamachy w celu wsparcia polityki ZSRR polegających na zabójstwach w Raciborzu w okresie od kwietnia do grudnia 1945 r. co najmniej dwóch obywateli polskich przez żołnierzy Armii Czerwonej (S 31.2015.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia  4 sierpnia 2015 roku.

W sprawie przesłuchano świadka i przeprowadzono kwerendę archiwalną celem ustalenia tożsamości jednostek Armii Czerwonej przebywających w Raciborzu.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 2 maja 2016 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej w postaci represji stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości w postaci poważnego prześladowania Józefa K. z powodu przynależności do polskiej grupy narodowościowej polegającej na zabójstwie mieszkańca miejscowej polskiej ludności cywilnej Józefa K. w listopadzie 1940 roku w miejscowości Stanisławów województwa stanisławowskiego popełnionej przez funkcjonariuszy państwa radzieckiego poprzez wykonanie wyroku skazującego na karę śmierci (S 54.2013.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 16 września 2013 roku.

W toku śledztwa przyjęto zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i przesłuchano w charakterze świadka Genowefę S..  Poza tym zwrócono się do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Katowicach o przeprowadzenie kwerendy i uzyskanie materiałów dotyczących wyroku skazującego za zabójstwo ojca w/w Józefa K.. Zwrócono się również o dokumenty do Fundacji Ośrodka „KARTA”. W wyniku kwerendy Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Warszawie uzyskano informację, iż materiały dotyczące w/w sprawy mogą się znajdować w PCK Warszawa oraz w sekcji polskiej Stowarzyszenia Memoriał. W oparciu o powyższe zwrócono się do PCK Warszawa o w/w materiały oraz powołano biegłego z zakresu pisma ręcznego i podpisów, celem przetłumaczenia pisma na język rosyjski do Stowarzyszenia Memoriał, po przetłumaczeniu którego pismo zostało ekspediowane do w/w Stowarzyszenia. Uzyskano informację z PCK Warszawa o braku materiałów dotyczących Józefa K.. Poza tym przetłumaczono na język rosyjski i przesłano do Stowarzyszenia Memoriał zapytanie dotyczące okoliczności zabójstwa Józefa K.. Uzyskano w tej kwestii odpowiedź ze Stowarzyszenia Memoriał, którą przetłumaczono na język polski.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 11 marca 2016 roku wobec śmierci oraz wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej w postaci represji stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości w postaci poważnego prześladowania Kazimierza D. z powodów politycznych popełnionej w okresie od 8 listopada 1950 roku do lutego 1951 roku w trakcie aresztowania na terenie aresztu śledczego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Bytomiu polegającej na biciu go rękami lub pistoletem w trakcie wielokrotnych przesłuchań w celu wymuszenia wyjaśnień o przyznaniu się do przynależności do organizacji konspiracyjnej sprzeciwiającej się władzy ludowej oraz polegającej na przetrzymywaniu go przez kilka tygodni w jednoosobowej celi bez światła (S 6.2015.Zk).

Postanowieniem z dnia 06 lutego 2015 r. wszczęto śledztwo w/w sprawie. W toku śledztwa przesłuchano w charakterze świadka – pokrzywdzonego Kazimierza D..Uzyskano i przeprowadzono oględziny sprawy karnej prowadzonej przeciwko niemu przez Sąd Wojewódzki w Katowicach .

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 02 czerwca 2016 roku wobec  niewykrycia sprawców przestępstwa oraz braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.

 

Śledztwo przeciwko Edwardowi K. podejrzanemu, o to że: w dniu 14 grudnia 1981 roku w Częstochowie jako funkcjonariusz państwa komunistycznego sprawujący funkcję Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej dopuścił się zbrodni komunistycznej stanowiącej poważne prześladowania z powodu przynależności osoby prześladowanej do określonej organizacji a to NSZZ Solidarność, przekraczając swoje uprawnienia bezprawnie pozbawił wolności na okres powyżej siedmiu dni Sylwestra B. poprzez podpisanie nakazu zatrzymania i doprowadzenia oraz decyzji o internowaniu nie zawierającej pouczenia o przysługującym prawie złożenia na nią skargi wymaganego przez przepis § 3 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1981 roku. w sprawie zasad postępowania w sprawach o internowanie obywateli polskich, na podstawie której był on pozbawiony wolności w okresie od 15 grudnia 1981 roku do 1 kwietnia 1982 roku bez podstawy prawnej w oparciu o nigdy nie wprowadzone w życie i nieobowiązujące przepisy art. 42 i 43 dekretu „o ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego” działając tym samym na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego (S 18.2014.Zk)

Postanowieniem z dnia 21 marca 2014 roku podjęto zawieszone postanowieniem Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach z dnia 19 grudnia 2013 roku śledztwo o sygn. akt S 79.2005.Zk  przeciwko Edwardowi K.. 

W toku prowadzonego śledztwa na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów wobec Edwarda K. byłego komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w Częstochowie.

Śledztwo zostało zawieszone postanowieniem  z dnia 13 czerwca 2016 roku ze względu na stan zdrowia podejrzanego.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu władzy przez sędziów Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach poprzez skazanie wyrokiem z dnia 26 października 1946 roku, sygn. R 1127/46 na karę śmierci Karola Szafrona, a także skazanie na karę pozbawienia wolności Augustyna Sosny, Alfreda Jaromina, Augustyna Śliwy, Franciszka Rojka, Roberta Wilka, Jerzego Hedera, Pelagii Kudrys, Pawła Tomaszka, Romana Mruczka, Alojzego Sikory, Ryszarda Błotko, Romana Hachuły, Stanisława Smolorza, Franciszka Wybrańca, Roberta Tomali, Ludwika Gasteckiego, Stanisława Obektona, Tomasza Wójcika, Józefa Sosny, Pawła Musioła i Elżbiety Sztain (S 68.2015.Zk).

Śledztwo wszczęto w dniu 29 września 2015 roku.

W toku postępowania w wyniku realizowanej kwerendy pozyskano liczne akta archiwalne dotyczące osób skazanych wyrokiem WSR w Katowicach w dnia 26 października 1946 roku o sygn. R 1127/46, których oględziny przeprowadzono.

 Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 roku wobec śmierci sprawców oraz. wobec niewykrycia sprawców .

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości i zbrodnią komunistyczną popełnioną przez funkcjonariuszy NKWD z naruszeniem prawa międzynarodowego, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, politycznej, społecznej polegającej na bezpodstawnym pozbawieniu wolności Czesława S. w lutym 1940 roku w nieustalonym miejscu na terenie byłego ZSRR przez funkcjonariuszy NKWD i osadzeniu w więzieniu, połączonym z okrutnym i nieludzkim traktowaniem co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 26.2015.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 15 lipca 2015 roku.

W toku śledztwa prowadzono  czynności polegające na przeglądzie akt archiwalnych sądów grodzkich w sprawach o uznanie za zmarłego wydanych w latach powojennych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 06 lipca 2016 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa, w stosunku do sprawców kierowniczych oraz wobec śmierci sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na zabójstwie poprzez zastrzelenie z broni palnej Władysława Hałaczkiewicza przez funkcjonariuszy UB, w dniu 3 sierpnia 1946 roku w rejonie Pajęczna, co stanowiło jeden z powtarzających się zamachów skierowanych przeciwko grupie ludności przeciwnej ówczesnej władzy i ustrojowi, podjętych w celu wykonania polityki państwa komunistycznego, mający związek z jego przynależnością do Armii Krajowej (S 54.2015.Zk).

Śledztwo wszczęto w dniu 28 października 2015 roku.

W toku postępowania prowadzono poszukiwania materiałów archiwalnych dotyczących przedmiotowej sprawy.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na fizycznym znęcaniu się funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach oraz Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Rybniku nad zatrzymanym Stanisławem Mielimąką oraz innymi członkami organizacji o nazwie „Armia Krajowa Okręg 555”, poprzez stosowanie wobec nich różnych form przemocy fizycznej i psychicznej, w okresie od kwietnia do sierpnia 1946 roku, co stanowiło naruszenie ich prawa do nietykalności cielesnej oraz humanitarnego traktowania oraz represję za działalność opozycyjną w ramach wyżej wymienionej Organizacji oraz zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu uprawnień przez sędziów Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach poprzez niesłuszne skazanie Ryszarda Soboty, Romana Ryszki i Jana Noskiewicza na kary śmierci wyrokiem z dnia 28 sierpnia 1946 roku, sygnatura R 796/46, które to kary wobec Ryszarda Soboty i Romana Ryszki zostały wykonane, a kara orzeczona wobec Jana Noskiewicza została zamieniona na karę więzienia, co stanowiło naruszenie ich prawa do życia oraz represję za działalność opozycyjną w ramach wyżej wymienionej Organizacji
(S 20.2015.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 21 maja 2015 roku.

W toku śledztwa prowadzono  oględziny materiałów archiwalnych oraz poszukiwano żyjących krewnych wszystkich pokrzywdzonych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa oraz wobec niestwierdzenia przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, popełnioną w Raciborzu w okresie od września do grudnia 1952 roku polegającej na przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Raciborzu wobec Krystyny S. w związku z prowadzoną przez nią działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się polegające na biciu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach w ramach prowadzonego przeciwko niej śledztwa w celu zmuszenia jej do przyznania się do zarzucanych jej czynów co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego (S 26.2016.Zk)

Śledztwo zostało wszczęte postanowieniem z dnia 30 marca 2016 roku.

W toku śledztwa przesłuchano jako świadka syna pokrzywdzonej. Uzyskano akta śledztwa przeciwko Krystynie S.  oraz akta osobowe funkcjonariusza wykonującego z jej udziałem czynności.

Śledztwo umorzono postanowieniem  z dnia 12 września 2016 roku  wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni wojennej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, stanowiącej jeden z powtarzających się zamachów w celu wykonania polityki ZSRR i zbrodnią komunistyczną, popełnionej przez funkcjonariuszy NKWD, z powodu przynależności do określonej grupy narodowościowej, polegającej na pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem w okresie od czerwca 1940 roku do maja w 1944 roku we Lwowie, w obwodzie gorkowskim, w Solikamsku w obwodzie permskim, w Mekelesie w obwodzie uljanowskimi i innych miejscach na terenie byłego Związku Radzieckiego Edwarda Muszki (S 12.2016.Zk)

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 roku wyłączono materiały z akt S 43.2013.Zk.

W toku śledztwa zwrócono się do Prokuratury Obwodu Lwowskiego z wnioskiem  o wykonanie międzynarodowej pomocy prawnej, polegającej na sprawdzeniu czy w tamtejszym zasobie archiwalnym znajdują się  akta sprawy karnej prowadzonej przeciwko Edwardowi Muszce.

Śledztwo umorzono dnia 16 maja 2016 roku wobec niewykrycia sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego – Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Będzinie i działania na szkodę interesu prywatnego, polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności w okresie od 28 czerwca 1950 roku do 05 czerwca 1951 roku w Katowicach Lucjana Kucińskiego pod zarzutem nielegalnego przechowywania pism i broszur świadków Jehowy, pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych do przypisania w/w wypełnienia znamion czynu zabronionego, co stanowiło formę prześladowania wobec przeciwników politycznych i represji z powodu praktykowania przez pokrzywdzonego wyznania świadków Jehowy (S 59.2016.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 29 września 2016 roku.

W toku śledztwa przeprowadzono kwerendę w Oddziałowym Archiwum IPN, w wyniku której zabezpieczono jedynie kserokopie zapisów ewidencyjnych pokrzywdzonego, nie odnaleziono akt prowadzonego w latach 1950-1951 przez PUBP w Będzinie postępowania.

Ustalono i przesłuchano syna pokrzywdzonego. W oparciu o jego zeznanie ustalono okoliczności przesłuchania pokrzywdzonego przez funkcjonariuszy PUBP w Będzinie.

Przeprowadzono oględziny akt postępowania byłego Sądu Wojewódzkiego w Katowicach o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu niesłusznego aresztowania pokrzywdzonego. Zabezpieczono do akt śledztwa materiały dowodowe mające związek z prowadzeniem postępowania.

Śledztwo umorzono dnia 16 marca 2017 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa

 

Śledztwo w sprawie bezprawnego pozbawienia wolności ze szczególnym udręczeniem osób narodowości polskiej przez żołnierzy Armii Czerwonej w obozie pracy w Blachowni Śląskiej, w okresie od 19 marca 1945 roku do 31 sierpnia 1945 roku (S 59.2012.Zk)

Wszczęto śledztwo w dniu 15 lutego 1996 roku.

Było to śledztwo byłej Okręgowej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Opolu, wszczęte postanowienie z dnia 15 lutego 1996 roku, sygn. S 1/96/s, w sprawie bezprawnego pozbawienia wolności ze szczególnym udręczeniem osób narodowości polskiej przez żołnierzy Armii Czerwonej w obozie pracy w Blachowni Śląskiej, w okresie od 19 marca 1945 roku do 31 sierpnia 1945 roku, przy przyjęciu iż stanowi to zbrodnię komunistyczną i zbrodnię przeciwko ludzkości – zawieszone postanowieniem Oddziałowej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Opolu w likwidacji z dnia 29 stycznia 1999 roku, sygn. S 1/96/s , a podjęte do dalszego prowadzenia w tut. Komisji postanowieniem z dnia 27.09.2012 roku.

Z ustaleń śledztwa wynika, że w czasie II wojny światowej w Blachowni Śląskiej, pow. Kędzierzyn-Koźle istniał niemiecki obóz pracy dla kobiet Dorflager (Blechhammer). Po zajęciu tego obozu przez Armię Czerwoną przebywający tam więźniowie zostali przez władze radzieckie zatrzymani i zmuszano ich do prac przy rozbiórce miejscowych zakładów chemicznych w celu wywiezienia ich do ZSRR. Odnaleziono materiały archiwalne, gdzie znajdują się wykazy osób, które były zwalniane z tego obozu w sierpniu 1945 roku. Prowadzono czynności zmierzające do ustalenia  i przesłuchania w charakterze świadków żyjących krewnych tych osób.

Śledztwo umorzono dnia 28 czerwca 2017 roku w stosunku do części sprawców kierowniczych, podżegaczy i pomocników – wobec stwierdzenia ich śmierci, w stosunku do pozostałych sprawców – wobec ich niewykrycia.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej w postaci stosowania represji na osobie, polegającej na naruszeniu prawa do nietykalności cielesnej i prawa do humanitarnego traktowania w trakcie tymczasowego aresztowania, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, w postaci poważnego prześladowania z powodu przynależności do konspiracyjnej organizacji „NSW”, popełnionej w okresie od 27 kwietnia 1945 roku do 22 maja 1946 roku w Katowicach przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach, polegającej na przekroczeniu uprawnień oraz fizycznym znęcaniu się nad tymczasowo aresztowanym i tym samym znajdującym się w stanie bezradności Janem Z., poprzez bicie po całym ciele, wielokrotne karanie karcerem o wewnętrznych kratach, a także zmuszanie do spania bez okrycia na betonowej podłodze, w celu uzyskania określonej treści wyjaśnień (S 10.2015.Zk)

Śledztwo wszczęto w dniu 27 kwietnia 2015 roku.

W toku śledztwa w Oddziałowym Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów  w Katowicach przeprowadzono kwerendy w zakresie udostępnienia materiałów archiwalnych dot. Jana Z., w tym akt byłego Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu o unieważnienie wyroku byłego Wojskowego Sądu Okręgowego Śląskiego Okręgu Wojskowego  z dnia 17 listopada 1945 roku sygnatura O 51/45 ( IPN Wr 400/335) oraz o odszkodowanie    (sygnatura IPN Wr 401/497), a także akt postępowania sądowego byłego Wojskowego Sądu Okręgowego Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia 17 listopada 1945 roku sygnatura O 51/45, skazującego Jana Z. na karę 2 lat  więzienia za popełnienie przestępstwa z art. 1 dekretu o ochronie Państwa z dnia 30 października 1944 roku oraz akt osobowych funkcjonariusza WUBP w Katowicach – Mariana W., wskazanego przez pokrzywdzonego jako sprawcę znęcania się. Przeprowadzono oględziny akt IPN Wr 401/497 oraz Wr 400/335, a kserokopie mające związek ze śledztwem zabezpieczono w poczet śledztwa. Z USC w Częstochowie uzyskano akt zgonu pokrzywdzonego oraz jego syna Tadeusza, na podstawie którego ustalono, że Jan Z. zmarł w dniu 22 grudnia 2011 roku. W śledztwie ustalono członków najbliżej rodziny pokrzywdzonego – żonę Zofię Z.

Śledztwo umorzono dnia 29 czerwca 2017 roku wobec niewykrycia oraz śmierci sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnioną z motywów narodowościowych i politycznych polegającej na naruszeniu prawa międzynarodowego i stanowiącą jeden z powtarzających się zamachów w celu wsparcia polityki państwa komunistycznego skierowanych przeciwko grupie ludności pochodzenia ukraińskiego przez przedstawicieli państwa polskiego polegającej na pozbawieniu wolności połączonego ze szczególnym udręczeniem Józefa Dwulita w okresie od 3 lipca 1947 r. do marca 1948 r. i Grzegorza Dwulita w okresie od 3 lipca 1947 r. do 27 września 1947 r. w Centralnym Obozie Pracy w Jaworznie. (S 16.2017.Zk)

Śledztwo wszczęto 28 kwietnia 2017 roku.

Do Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach wpłynęło zawiadomienie wniesione przez Stanisława D.

Zgodnie z jego treścią ojciec zawiadamiającego Józef Dwulit i jego wój Grzegorz Dwulit byli zatrzymani i osadzeni w COP Jaworzno pomimo faktu, iż nikt nie zarzucał im członkostwa w UPA. Śledztwo zostało umorzone w dniu 11 lipca 2017 roku wobec prawomocnego zakończenia postępowania co do tego samego przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej w formie stosowania represji za prowadzoną działalność opozycyjną, polegającej na naruszeniu prawa do nietykalności cielesnej i prawa do humanitarnego traktowania w trakcie tymczasowego aresztowania, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej w okresie od 06 grudnia 1949 roku do listopada 1950 roku w Katowicach przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego - Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach, polegającej na fizycznym i psychicznym znęcaniu się w czasie przesłuchań nad tymczasowo aresztowaną i znajdującą się w stanie bezradności Anną Z. (obecnie Cz.), poprzez bicie po głowie i innych częściach ciała, deptanie po bosych stopach, plucie w twarz, zmuszanie do wykonywania przysiadów - w celu uzyskania określonej treści wyjaśnień. (S 55.2016.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 22 września 2016 roku.

W toku postępowania przeprowadzono oględziny akt byłego Sądu Wojewódzkiego w Katowicach dotyczące skierowania nieważności wyroku byłego Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach  z dnia 02 listopada 1950 roku sygn. Sr 403/50 dot. Anny Z. oraz akt XVI 1 Ko 24/95 o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

W Oddziałowym Archiwum IPN w Katowicach przeprowadzono kwerendę dotyczącą pokrzywdzonej, w wyniku której uzyskano i przeprowadzono oględziny akt IPN Ka 238/3411 (Sr 403/50) stanowiące akta postępowania sądowego Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach. Na ich podstawie ustalono funkcjonariuszy WUBP w Katowicach, którzy wykonywali czynności procesowe z udziałem pokrzywdzonego. Za pośrednictwem Oddziałowej Komisji IPN w Krakowie podjęto próbę przesłuchania pokrzywdzonej Anny Cz. Czynności tej jednak nie wykonano z uwagi na jej wiek (94 lata) i stan zdrowia.

Śledztwo zostało umorzone dnia 18 sierpnia 2017 roku wobec niewykrycia oraz wobec śmierci sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości w postaci represji  i naruszania podstawowych praw człowieka polegającej na przekroczeniu uprawnień z zamiarem pozbawienia wolności  w dniu 18 stycznia 1953 roku w Katowicach przez członków składu orzekającego Sądu Wojewódzkiego w Stalinogrodzie orzekającego na sesji wyjazdowej w Częstochowie w trakcie rozprawy sygn. VIII K 37/53 poprzez dokonanie rozszerzającej interpretacji znamion przestępstwa z art.  22 dekretu z 13 czerwca 1946 roku co było efektem zastosowania reguły argumentum a simile niedopuszczalnej w prawie karnym jako łamiącą zasadę nullum crimen sine lege co w konsekwencji doprowadziło do wydania w dniu  18 stycznia 1953 roku wyroku skazującego na karę 1 roku pozbawienia wolności co do Bolesława Szpręgiel co stanowiło działanie na szkodę jego interesu prywatnego (S 36.2017.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 16 czerwca 2017 roku.

Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach przeprowadziła analizę akt postępowania Sądu Wojewódzkiego w Stalinogrodzie orzekającego na sesji wyjazdowej w Częstochowie, w trakcie której ujawniono fakt wydania wyroku skazującego przez w/w sąd po przeprowadzeniu rozprawy pod sygn. VIII K 37/53 wskutek dokonania rozszerzającej interpretacji znamion przestępstwa z art. 22 dekretu z 13 czerwca 1946 roku co było efektem zastosowania reguły argumentum a simile niedopuszczalnej w prawie karnym jako łamiącą zasadę nullum crimen sine lege. Opisane powyżej zachowanie członków składu sądzącego skutkowało zaniechaniem obiektywnej oceny zachowania oskarżonego co w konsekwencji doprowadziło do wydania w dniu  18 stycznia 1953 roku, tuż po przeprowadzeniu rozprawy wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności Bolesława Szpręgiel. Powyższe zachowanie było jednym z licznych w latach czterdziestych i pięćdziesiątych ubiegłego wieku przykładów dokonywania wykładni przepisów art. 22 i 29 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, w sposób nie będący rzetelnym i niezależnym stosowaniem prawa przez organy wymiaru sprawiedliwości, ale przykładem podporządkowania sądownictwa doraźnym celom politycznym, w tym przypadku - tłumienia wszelkich przejawów krytyki i niezadowolenia wobec totalitarnego porządku politycznego. W sprawie w dniu wszczęto śledztwo a w jego toku przesłuchano jako świadka  Stanisława Szpręgiel. oraz zwrócono się o akta osobowe funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, a także sędziów i prokuratorów prowadzących sprawę Bolesława Szpręgiel.

Śledztwo zostało umorzone dnia 03 października 2017 roku wobec śmierci oraz wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

                                                                                    

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na fizycznym znęcaniu się funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Cieszynie nad zatrzymanym Karolem Moskałą., poprzez stosowanie wobec niego różnych form przemocy fizycznej w postaci bicia, w okresie od 12 lutego do 6 marca 1952 r., co stanowiło naruszenie jego prawa do nietykalności cielesnej oraz humanitarnego traktowania oraz represję w związku z zarzutami o działalność opozycyjną i nielegalne posiadanie broni. Oraz w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej z przyczyn politycznych przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, polegającej na przekroczeniu uprawnień przez sędziów Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach poprzez niesłuszne skazanie, a tym samym bezprawne pozbawienie wolności, Karola Moskały na karę 5 lat więzienia za nielegalne posiadanie broni palnej, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 1952 r., sygn. Sr 189/52. (S 42.2017.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 06 lipca 2017 roku.

W toku postępowania  poszukiwano krewnych osób pokrzywdzonych. Na bieżąco przeprowadzano  oględziny materiałów archiwalnych.

Śledztwo zostało umorzone dnia 30 listopada 2017 roku wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, wobec stwierdzenia, że czynu nie popełniono, wobec niewykrycia sprawców a także wobec śmierci sprawcy przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na fizycznym znęcaniu się funkcjonariuszy Miejskiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach nad zatrzymanym Tadeuszem Mitręgą, poprzez stosowanie wobec niego różnych form przemocy fizycznej w postaci bicia, w okresie od października do grudnia 1945 r., co stanowiło naruszenie jego prawa do nietykalności cielesnej oraz humanitarnego traktowania oraz represję w związku z zarzutami o działalność w ramach organizacji „Armia Krajowa”. Oraz w sprawie zbrodni komunistycznej, stanowiącej także zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej z przyczyn politycznych przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, polegającej na przekroczeniu uprawnień przez sędziów Wojskowego Sądu Okręgowego D.O.W. IV w Katowicach poprzez niesłuszne skazanie, a tym samym bezprawne pozbawienie wolności, Tadeusza Mitręgi na karę 5 lat więzienia za działalność w ramach organizacji „Armia Krajowa”, wyrokiem z dnia 22 lutego 1946 r., sygn. O-64/46 (S 48.2017.Zk).

Śledztwo wszczęto w dniu 02 sierpnia 2017 roku.

W toku postępowania przeprowadzono analizę materiałów archiwalnych. Poszukiwano krewnych osób pokrzywdzonych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz wobec śmierci sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności poprzez internowanie w okresie od 12 do 16 grudnia 1981 roku w Żorach, Siemianowicach Śląskich, Rudzie Śląskiej, Chorzowie i innych miastach ówczesnego województwa katowickiego, co najmniej kilkuset osób, dokonywanych na podstawie decyzji o internowaniu wydawanych na podstawie art. 42 nieobowiązującego w tym czasie dekretu o stanie wojennym przez Komendantów Wojewódzkich Milicji Obywatelskiej, co stanowiło represje wobec przeciwników politycznych (S 54.2005.Zk)

Śledztwo zostało wszczęte w dniu 24 czerwca 2005 roku.

W śledztwie dotyczącym zbrodni komunistycznej, polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności poprzez internowanie w okresie od 12 do 16 grudnia 1981 roku w Katowicach, Żorach, Siemianowicach Śląskich, Rudzie Śląskiej, Chorzowie i innych miastach ówczesnego województwa katowickiego, co najmniej kilkuset osób, dokonywane na podstawie decyzji o internowaniu wydawanych na podstawie art. 42 nieobowiązującego w tym czasie dekretu o stanie wojennym przez Komendantów Wojewódzkich Milicji Obywatelskiej, co stanowiło represje wobec przeciwników politycznychrzesłuchano w charakterze świadków osoby internowane, tak w drodze pomocy prawnej na terenie Polski, jak i za granicą za pośrednictwem Konsulatów Polskich.

Przeprowadzono również oględziny nadsyłanych z Oddziałowego Archiwum IPN w Katowicach materiałów archiwalnych, dotyczących internowanych.

Śledztwo umorzono postanowieniem z dnia 17 maja2018 roku wobec śmierci sprawcy oraz wobec przedawnienia karalności.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej w formie stosowania represji na osobie, polegającej na naruszeniu prawa do nietykalności cielesnej i prawa do humanitarnego traktowania w trakcie tymczasowego aresztowania, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej w okresie od 08 września 1952 r. do 02 lutego 1955 r. w Katowicach przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego – Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, polegającej na przekroczeniu uprawnień i pozbawieniu wolności Janiny Szury za udzielenie pomocy w ukryciu członka Stronnictwa Narodowego Władysława Piotrowskiego, pomimo braku podstaw formalno – prawnych, połączonego ze szczególnym udręczeniem, poprzez przetrzymywanie przez tydzień w ciemnej celi bez dostępu do wody, zmuszanie do siedzenia bez ruchu na stołku, uderzenie w głowę, znieważenie słowami obelżywymi, w celu zmuszenia do złożenia wyjaśnień, dotyczących jej niepodległościowej działalności. (S 23.2017.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 22 czerwca 2017 roku.

W toku śledztwa zwrócono się do Oddziałowego Archiwum IPN w Katowicach o nadesłanie materiałów archiwalnych dotyczących pokrzywdzonej Janiny Szura. W wyniku kwerendy uzyskano akta postępowania sądowego Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach sygn. Sr 24/53, które poddano oględzinom. Na ich podstawie ustalono dane funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach, którzy wykonywali czynności z udziałem pokrzywdzonej w toku tego postępowania oraz zwrócono się do Oddziałowego Archiwum IPN o nadesłanie ich akt osobowych. Podejmowano czynności zmierzające do ustalenia członków najbliższej rodziny Janiny Szura.

Śledztwo umorzono dnia 15 czerwca 2018 roku wobec niewykrycia sprawców przestępstwa oraz wobec śmierci sprawców.

 

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej w formie stosowania represji na osobie, polegającej na naruszeniu prawa do nietykalności cielesnej i prawa do humanitarnego traktowania w trakcie tymczasowego aresztowania, stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej w okresie od 31 grudnia 1950 r. do 25 listopada 1954 r. w Pszczynie i w Katowicach przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego – Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, polegającej na przekroczeniu uprawnień i pozbawieniu wolności na okres powyżej 7 dni Hermana Moslera za udzielenie pomocy członkom „Narodowej Organizacji Bojowej”, pomimo braku podstaw formalno – prawnych, połączonego ze szczególnym udręczeniem, poprzez bicie po całym ciele, aż do utraty przytomności, zmuszanie do siedzenia bez ruchu w kącie na butelce, w celu zmuszenia do złożenia wyjaśnień, dotyczących jego niepodległościowej działalności oraz ujawnienia miejsca ukrycia pozostałych członków organizacji, co stanowiło formę poważnego prześladowania z powodów politycznych wynikającego z jego przynależności do uznawanej za nielegalną organizacji, podejmującej aktywną działalność przeciwko niedemokratycznej władzy i przez tą władzę zwalczaną. (S 35.2017.Zk)

Śledztwo wszczęto dnia 18 lipca 2017 roku.

W oparciu o zabezpieczone akta postępowań sądu o unieważnienie wyroku wobec Hermana Moslera oraz o odszkodowanie, a także ustalone dane tożsamości, ustalono członków najbliższej rodziny pokrzywdzonego. Z uwagi na fakt, iż pokrzywdzony zmarł, zwrócono się do Urzędu Stanu Cywilnego o nadesłanie odpisu aktu zgonu. W Oddziałowym Archiwum IPN zarządzono przeprowadzenie kwerendy, dotyczącej pokrzywdzonego, w tym zabezpieczenie materiałów z postępowania sądowego Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach sygn. Sr. 168/51, w wyniku którego skazano pokrzywdzonego na karę 7 lat więzienia za udzielanie pomocy „Narodowej Organizacji Bojowej”.

Śledztwo umorzono dnia 09 lipca 2018 wobec niewykrycia oraz wobec śmierci sprawców przestępstwa .

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości polegającej na przekroczeniu władzy w okresie od 25 czerwca 1948 r. do 19 czerwca 1949 r. w Częstochowie przez funkcjonariuszy publicznego państwa komunistycznego, pełniących funkcję oficerów śledczych Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Częstochowie wobec Mieczysława T. w związku z przypisywaną działalnością niepodległościową poprzez psychiczne i fizyczne znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności polegające na biciu, wielokrotnych i długotrwałych przesłuchaniach w ramach prowadzonego przeciwko niemu śledztwa w celu zmuszenia go do przyznania się do zarzucanych mu czynów co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego ( S 20.2018.Zk).

Śledztwo wszczęto dnia 15 czerwca 2018 roku.

W aktach postępowania odszkodowawczego o sygn. II Ko 28/93 Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie ujawniono zeznanie Mieczysława T., który opisał bezprawne praktyki stosowane wobec niego w trakcie prowadzonego przeciwko niemu śledztwa związanego z zarzucaną mu działalnością na szkodę państwa. W toku śledztwa dokonano przeglądu akt Wojskowego Sądu Rejonowego Kielce o sygn. Sr 511/48, akt Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Częstochowie, a także akt osobowych sędziego Wojskowego Sądu Rejonowego w Kielcach  Mariana P., w których znajdowało się  świadectwo jego zgonu, a także ujawniono fakt zgonów osób typowanych do przesłuchania.

Śledztwo umorzono dnia 07 listopada 2018 r. wobec śmierci oraz niewykrycia sprawców przestępstwa.

 

Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni komunistycznej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczenia w okresie od 16 grudnia 1945 roku do 30 maja 1946 roku w Będzinie przez funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Będzinie przysługującej im władzy i znęcania się fizycznego nad Janem Sz. w czasie wielokrotnych i długotrwałych przesłuchań w charakterze podejrzanego poprzez bicie po całym ciele w celu zmuszenia go do przyznania się do przynależności do nielegalnej organizacji o nazwie Armia Krajowa i złożenia wyjaśnień na tę okoliczność oraz działanie w ten sposób na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego (S 33.2018.Zk).

Śledztwo wszczęto postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2018 r.

W aktach postępowania odszkodowawczego o  sygn. XVI Ko 617/93 Sądu Wojewódzkiego w Katowicach ujawniono zeznanie Jana Sz., który opisał bezprawne praktyki stosowane wobec niego w trakcie prowadzonych przeciwko niemu śledztwa związanego z zarzucaną mu działalnością na szkodę państwa. W toku śledztwa ujawniono akta Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach o sygn. R 466/46 i zwrócono się o akta osobowe funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Będzinie Józefa B., Stanisława M., Henryka M., Zdzisława T., Czesława G. oraz  Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Zawierciu Czesława H., a także sędziów Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach Aleksandra W., Mieczysława J. i Edmunda R. oraz  prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Katowicach Mieczysława M..  

Śledztwo umorzono dnia 06 listopada 2018 r. wobec śmierci oraz niewykrycia sprawców przestępstwa.  

                                                                                                                                                  

 

 

 

do góry